Loading AI tools
samolot myśliwski Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
MiG-19 (ros. МиГ-19; kod NATO „Farmer”) – radziecki odrzutowy samolot myśliwski skonstruowany w latach 50. XX wieku w biurze konstrukcyjnym MiG (OKB).
![]() MiG-19PM | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Nowosybirskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego, Zakłady Lotnicze Sokół |
Konstruktor | |
Typ | |
Konstrukcja |
całkowicie metalowa |
Załoga |
jedna osoba |
Historia | |
Data oblotu |
5 stycznia 1954 |
Lata produkcji |
1955 |
Liczba egz. |
ponad 2300 (ponadto licencyjne J-6 w ChRL) |
Dane techniczne | |
Napęd |
Tumanski RD-9 |
Ciąg |
2 × 25,48 kN |
Wymiary | |
Rozpiętość |
9,0 m |
Długość |
13,02 m |
Wysokość |
3,88 m |
Powierzchnia nośna |
25 m² |
Masa | |
Własna |
5200 kg |
Użyteczna |
2228 kg |
Startowa |
9100 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
1432 km/h |
Pułap |
17250 m |
Zasięg |
1910 km |
Długotrwałość lotu |
2,5h |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
Rzuty | |
![]() |
W latach 50. w biurze konstrukcyjnym A. Mikojana i M. Guriewicza opracowano nowy samolot myśliwski, zdolny do wykonywania zadań w nocy oraz w trudnych warunkach atmosferycznych. Otrzymał on oznaczenie I-360. Przedprototypem samolotu był SM-2 (oblatany w 1952 r.). Samolot miał 2 silniki AM-5. Jednak ich mały ciąg, uniemożliwiający przekroczenie bariery dźwięku spowodował, że wymieniono je na dwa silniki AM-9. Prototypem MiGa-19 stał się samolot SM-9. Badania MiGa-19 w locie trwały do 1955 r. Ulepszeniem silników zajmował się S. Tumanski, tworząc nowe silniki RD-9.
W roku 1956 samolot pod nazwą SM-30 został dostosowany do startu z wyrzutni. W tym celu dodano mu odrzucany silnik rakietowy na paliwo stałe. Samolot miał zwalczać samoloty zwiadowcze U-2 przekraczające granice państw Układu Warszawskiego. Samolot, jako pierwszy z serii MiG-ów miał kadłub zbudowany zgodnie z regułą pól, co poprawiało własności samolotu w locie z prędkością okołodźwiękową i ułatwiało przekroczenie Ma=1. Ze względu na znacznie wyższe od MiGów-15/17 koszty produkcji, MiG-19 był wytwarzany w ZSRR w ograniczonej liczbie (~2200 sztuk), a tworzenie kolejnych wersji wstrzymano wobec dobrze rokujących projektów szybszych myśliwców Su-9 i MiG-21. Kompletne oprzyrządowanie produkcji sprzedano w 1959 r. do Chin, gdzie samolot ten utrzymał się w produkcji jako Shenyang J-6 (oznaczenie eksportowe F-6) do roku 1981. Oprócz Chin produkcję licencyjną na niewielką skalę (103 samoloty dla potrzeb własnych) podjęła Czechosłowacja.
Samoloty MiG-19 oraz J-6/F-6 używane były w krajach Układu Warszawskiego: ZSRR, Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, Polsce, Rumunii i na Węgrzech oraz w Afganistanie, Albanii, Algierii, Bangladeszu, Birmie, Chinach, Egipcie, Indonezji, Iraku, Iranie, Kambodży, Kongo, Korei Północnej, Pakistanie, Somalii, Sri Lance, Sudanie, Syrii, Tanzanii, Ugandzie, Wietnamie, Zambii i na Kubie.
Wielkość chińskiej produkcji samolotów J-6/F-6 oceniana jest na ~3300 egzemplarzy, wliczając w to dwumiejscowy wariant treningowy JJ-6/FT-6 z kadłubem dłuższym o 84 cm[potrzebny przypis]. Ponadto w zakładach Nanchang w latach 1970–1996 wyprodukowano ponad 1000 samolotów szturmowych Nanchang Q-5 (oznaczenie eksportowe A-5), będących modyfikacją MiG-a-19 z dwoma wlotami powietrza do silników po bokach kadłuba oraz integralną komorą bombową w dolnej części kadłuba. Oprócz Chin samoloty A-5 stosowane są w lotnictwie Bangladeszu, Korei Północnej, Birmy oraz Pakistanu.
MiG-19 to wolnonośny średniopłat. Konstrukcja jest całkowicie metalowa. Samolot jest wyposażony w pokładową stację radiolokacyjną, w związku z czym zwiększyły się jego rozmiary. Celowanie odbywa się za pomocą automatycznego celownika optycznego (sprzężonego ze stacją radiolokacyjną). Do kontroli skuteczności strzelania służą dwa fotokarabiny.
Samolot posiadał radiostację nadawczo-odbiorcza RSIU-3M, radiolokacyjne urządzenie odpowiadające SRO-2, zestaw lądowania bez widoczności OSP-48, urządzenie ostrzegawcze „Syrena-2”, machometr M-1,5, sztuczny horyzont AGI-1, wariometr WAR-150, busolę GIK-1, prędkościomierz KUS-2000 i wskaźnik przeciążenia.
Był pierwszym seryjnym myśliwcem ZSRR przekraczającym prędkość dźwięku (1 Ma) w locie poziomym.
Uzbrojenie zależało od wersji samolotu.
W związku z coraz częstszym naruszaniem polskiej przestrzeni powietrznej przez samoloty NATO, zdecydowano się na zakup samolotów, które posiadałyby większą prędkość wznoszenia i prędkość maksymalną. Wybór padł na MiGi-19. Liczba używanych w Polsce samolotów była podawana rozbieżnie w publikacjach, według nowych publikacji było ich dostarczonych 36, pomiędzy grudniem 1957 a lipcem 1959 roku: 24 MiG-19P oraz 12 MiG-19PM[1]. Samoloty były używane w czterech jednostkach – 28 plm (1958-1975), 62 plm (1958-1962), 39 plm (1958-1967) oraz w Wyższej Szkole Pilotów w Modlinie (od 1960: Centrum Szkolenia Lotniczego) i dość szybko wyszły z użycia z uwagi na małą liczbę użytkowanych maszyn, złożoną konstrukcję (dwa silniki z zespołami sterowania) i dużą partię corocznie dostarczanych w latach siedemdziesiątych mniej skomplikowanych konstrukcyjnie MiG-ów 21, mających lepsze osiągi i lepsze właściwości lotno-pilotażowe. Według monograficznego artykułu o historii 28 pułku, zamieszczonego w czasopiśmie Lotnictwo, jednostka ta w 1966 roku stała się jedynym użytkownikiem samolotu w kraju. Ostatnie loty na tym typie maszyny wykonano 4 grudnia 1974 roku[1].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.