Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kościół św. Marcelego na Corso (wł. Chiesa di San Marcello al Corso) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie.
Kościół tytularny | |||||||
![]() | |||||||
Państwo | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość |
Rzym | ||||||
Wyznanie | |||||||
Kościół | |||||||
Parafia |
santi XII Apostoli | ||||||
Wezwanie | |||||||
Wspomnienie liturgiczne | |||||||
| |||||||
Położenie na mapie Rzymu ![]() | |||||||
Położenie na mapie Włoch ![]() | |||||||
Położenie na mapie Lacjum ![]() | |||||||
41°53′55,25″N 12°28′54,34″E | |||||||
Strona internetowa |
Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Santi XII Apostoli oraz kościołem tytularnym[1]. Jest też kościołem stacyjnym ze szóstej środy Wielkiego Postu.
Kościół znajduje się w II Rione Rzymu – Trevi przy Piazza San Marcello 5[1].
Patronem świątyni jest św. Marceli I – papież w latach 308–309.
W kościele tym w 418 roku został konsekrowany papież Bonifacy I, ten fakt jest pierwszym dowodem na istnienie tej świątyni[2]. Następnie kościół został wymieniony w aktach synodu z 499 i 595 roku jako Titulus Marcelli[uwaga 1][2]. W VIII wieku kościół został odnowiony przez papieża Hadriana I, natomiast Grzegorz IV sprowadził do świątyni relikwie św. Marcelego z San Silvestro a Priscilla[2].
Fragmenty paleochrześcijańskiej świątyni zostały odkryte podczas prac archeologicznych[2]. Kościół miał wówczas trzy nawy z półokrągłą apsydą i był zbudowany w technice opus listatum, przy czym był ustawiony odwrotnie w stosunku do obecnie istniejącej budowli[2].
W połowie XII wieku do nawy północnej (i być może również południowej) dodano niewielką apsydę, natomiast pod koniec XII wieku wyburzono wszystkie apsydy i wybudowano transept zakończony apsydami[2]. W 1375 roku papież Grzegorz XI przekazał kościół serwitom[2].
Kościół został zniszczony przez pożar w nocy 22 maja 1519 roku, ocalały tylko ściany zewnętrzne oraz drewniany krucyfiks z XV wieku, obecnie znajdujący się w kaplicy krzyża[2]. Odbudowa została przeprowadzona według projektu Jacopo Sansovino, odwrócono wówczas usytuowanie prezbiterium i wejścia, zrezygnowano z naw bocznych i transeptu na korzyść ciągu kaplic bocznych[2]. Wydarzenia związane z Sacco di Roma przerwały odbudowę, po jej wznowieniu wyznaczono Giovanni Mangone do zakończenia projektu[2]. W 1569 roku wybudowano apsydę według projektu Annibale Lippi i ponownie przerwano prace[2]. Kościół został uznany za ukończony i ponownie konsekrowany w 1592 roku[2].
Fasada kościoła powstała w latach 1682–1686 według projektu Carlo Fontana[2]. Figury w górnej części fasady zostały umieszczone w 1701 roku[2].
W 1823 roku została zlikwidowana parafia św. Marcelego[2].
W latach 1861–1867 pod kierunkiem Virginio Vespignani odrestaurowano wnętrze[2].
Fasada kościoła jest dużo wyższa od nawy głównej[2]. Fasada jest dwukondygnacyjna, została wykonana z trawertynu[2]. Nad drzwiami znajduje się rzeźba autorstwa Antonio Raggi z 1686 roku przedstawiająca scenę odmowy przyjęcia papieskiej tiary przez św. Filipa Benicjusza[2]. W bocznych częściach dolnej kondygnacji fasady znajdują się rzeźby przedstawiające św. Filipa Benicjusza i św. Marcelego dłuta Francesco Cavallini z 1686 roku[2].
Kościół jest trójnawowy z dużą apsydą, przy czym nawy boczne są podzielone na kaplice, po pięć z każdej strony[2].
Płaski, kasetonowy drewniany sufit został wykonany w latach 1592–1594, zawiera on symbole ilustrujące tytuły Matki Bożej z Litanii Loretańskiej, w centrum znajduje się rzeźbiona płaskorzeźba Niepokalanego Poczęcia[2]. Autorem projektu był Carlo Francesco Lambardi[2].
Ambona została zaprojektowana przez Giovanniego Mattia de Rossiego i wykonana przez Carlo Torriani w 1673 roku[2]. Anioła, który ją wspiera, wykonał z kolei Pietro Paolo Naldini[2].
Kościół św. Marcelego w Rzymie jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Marcelli)[3].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.