Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jimmy McPartland, właśc. James Dugald McPartland (ur. 15 marca 1907 w Chicago, zm. 13 marca 1991 Port Washington)[1] – amerykański muzyk jazzowy, kornecista i bandlider. Był mężem brytyjskiej pianistki jazzowej Marian McPartland.
Imię i nazwisko |
James Dugald McPartland |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
15 marca 1907 |
Data i miejsce śmierci |
13 marca 1991 |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód |
muzyk |
Wydawnictwo | |
Powiązania | |
Instrument | |
Kornet | |
Zespoły | |
The Austin High School Gang The Wolverines Ben Pollack Orchestra Jimmy McPartland and His Dixielanders | |
Odznaczenia | |
![]() |
Jego ojciec, James, był baseballistą, okazjonalnym bokserem oraz uczył muzyki. Matka zaś, Jean z d. Munn, była nauczycielką szkolną[2]. Problemy rodzinne sprawiły, że wraz z trojgiem rodzeństwem przez pewien czas przebywał w sierocińcu, z którego został relegowany za bójki[3]. Później również miał kłopoty z prawem, od których – jak twierdził – uratowała go muzyka[3].
Już w wieku pięciu lat zaczął grać na skrzypcach. Mając lat piętnaście dokonał definitywnego wyboru instrumentu, którym był kornet[4]. W 1922 razem z piątką kolegów ze szkoły średniej założył zespół The Austin High School Gang. Sześciu nastolatków: Jim Lanigan (fortepian), Jimmy McPartland (kornet}, jego starszy brat, Richard (bandżo i gitara), Frank Teschemacher (saksofon altowy), Bud Freeman (saksofon tenorowy) i Dave Tough (perkusja) pozostawało wówczas pod wpływem muzyki takich wykonawców jak The Original Dixieland Jazz Band, The New Orleans Rhythm Kings oraz Joe „King” Oliver[4]. Już poza szkołą, którą Jimmy porzucił po dwóch latach, swój pierwszy zawodowy angaż muzyczny podjęli jako The Blue Friars.
W 1924 wyjechał do Nowego Jorku, żeby wziąć udział w przesłuchaniach kandydatów na zastępcę Bixa Beiderbecke’a w The Wolverines Orchestra. Beiderbecke, który był jego kornetowym idolem, po przesłuchaniu skomplementował go słowami: „Podobasz mi się, młody. Brzmisz jak ja, ale mnie nie naśladuj”[3]. Później zaprzyjaźnili się do tego stopnia, że Beiderbecke wybrał mu kornet, na którym grał przez całą karierę[4]. Kiedy Bix odszedł z The Wolverines, zajął jego miejsce. W latach 1926–1927 grał w zespołach Arta Kassela oraz McKenzie-Condon's Chicagoans, z którym wziął udział w słynnej sesji nagraniowej, rejestrując m.in. utwory China Boy i Nobody's Sweetheart[3]. W 1927 dołączył na dwa lata do orkiestry Bena Pollacka i grał u boku Benny'ego Goodmana oraz Glenna Millera[4].
W 1930 wrócił do Chicago, gdzie grał ze swoim bratem, Dickiem, w grupie The Embassy Four. Był bandliderem, wokalistą i konferansjerem podczas występów zespołu w nocnym klubie The Three Deuces. W latach 1931–1936 współpracował także z piosenkarzem Russem Columbo i zespołem Harry'ego Resera. W tym czasie poślubił piosenkarkę Dorothy Williams (śpiewająca w orkiestrze Pollacka), która razem ze swoją młodszą siostrą Hannah (późniejszą żoną boksera Jacka Dempseya) tworzyła znany duet wokalny The Williams Sisters[3]. Miał z nią córkę, Dorothy. Małżonkowie jednak wkrótce się rozwiedli. Potem przez pewien czas przebywał w Ameryce Południowej. Po powrocie do kraju w latach 1936–1941 najpierw prowadził własne zespoły, a następnie dołączył do big-bandu Jacka Teagardena.
W 1942 został powołany do wojska. W 1944 w szeregach 462nd Antiaircraft Artillery Automatic Weapons Battalion[5] (zmotoryzowany batalion artylerii przeciwlotniczej z bronią automatyczną) walczył w pierwszych dniach lądowania wojsk alianckich w Normandii[2]. Uznano jednak, że jako muzyk bardziej się przyda zapewniając wojsku rozrywkę, został więc przeniesiony do USO Camp Shows[2]. Podczas polowych występów artystycznych dla żołnierzy pełnił rolę konferansjera oraz grał muzykę dixielandową ze zorganizowanym przez siebie małym zespołem. Członkiem grupy był także jego długoletni przyjaciel i współpracownik Bud Freeman. W czasie pobytu w Belgii poznał brytyjską pianistkę jazzową Margaret Marian Turner, z którą 3 lutego 1945 ożenił się w niemieckim Akwizgranie[2][3].
Po zakończeniu II wojny światowej i demobilizacji pozostał z żoną w Europie. W maju 1949 zagrał w Paryżu na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym[2]. Wystąpili na nim m.in. Miles Davis, Tadd Dameron, James Moody, Kenny Clarke, Pete Johnson i Toots Thielemans. Następnie małżonkowie udali się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkali w Chicago. Początkowo często grali razem. W 1953 przenieśli się do w Nowego Jorku[2]. Jimmy prowadził swoje zespoły, grał też z grupą pianisty Willie’go „The Lion” Smitha. Jednocześnie wprowadzał żonę do nowojorskiego środowiska jazzowego. Wiedząc, że sam pozostanie przy przy stylach tradycyjnych, zachęcał Marian do sformowania własnego zespołu i podejmowania samodzielnych kroków w zakresie nowych form jazzu. W rezultacie przez wiele lat występowała ze swoim triem w The Hickory House[3]. W zespole grał perkusista Joe Morello, z którym po pewnym czasie związała się uczuciowo. McPartlandowie, nie mając dzieci, rozwiedli się w 1967, lecz ich relacje pozostały przyjacielskie i nawet razem występowali[4].
Jeszcze w 1956 zadebiutował na ekranie telewizyjnym w widowisku The Magic Horn, będącym jednym z odcinków emitowanego na żywo serialu The Alcoa Hour[3]. Występował również w musicalach – inscenizacji Show Boat w nowojorskim The Jones Beach Theater oraz na płycie The Music Man, instrumentalnej wersji przedstawienia, wydanej przez wytwórnię Capitol w 1958[2]. Nadal grał dixieland z różnymi zespołami. W latach 1965–1966 był solistą w grupie Tony’ego Parentiego, występującej w klubie Jimmy Ryan’s[2]. Najczęściej jednak pojawiał się na estradzie jako lider własnego zespołu.
W 1978 wystąpił z Marian na Newport Jazz Festival. Oboje zagrali jeszcze razem w jego zespole na zamknięciu nowojorskiego klubu Eddie’ego Condona 31 lipca 1985[2]. Dwa tygodnie przed jego śmiercią ponownie się pobrali[4]. Chorując przez dłuższy czas na raka płuc, zmarł w wieku 83. lat[6]. Urna z jego prochami została złożona obok urny matki na cmentarzu Arlington w Elmhurst[2][7].
Marian McPartland: Jimmy był człowiekiem życzliwym i towarzyskim, bardzo kochanym przez otaczających go ludzi. Był sportowcem – bokserem amatorem, dobrym pływakiem i doświadczonym wędkarzem muchowym. Pamiętam pobyty w stanie Wisconsin w domku jego przyjaciela „Squirrela” Ashcrofta i letnie dni spędzone na łowieniu na muchę na jeziorze Pike. Jimmy czerpał dziecięcą przyjemność z prostych rzeczy w życiu. Jego ulubionym powiedzeniem było: „Rób to z wdziękiem”[6].
Większość poniższych dat odnosi się do roku wydania płyty, a nie jej nagrania.
W 1992 został pośmiertnie wprowadzony do Bigbandowego i Jazzowego Panteonu Chwały (The Big Band and Jazz Hall of Fame)[7].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.