Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jan Korkiewicz (ur. 19 czerwca 1898 w Majdanie Średnim, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
19 czerwca 1898 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
kwiecień 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1915–1940 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
dowódca pułku |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Urodził się 19 czerwca 1898 w Majdanie Średnim, w ówczesnym powiecie nadwórniańskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Władysława i Agaty z Ciesielskich[1][2]. Uczęszczał do c. k. II Gimnazjum z polskim językiem wykładowym w Stanisławowie[3]. W roku szkolnym 1913/1914 ukończył klasę Va[3].
26 września 1915 wstąpił do 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej, walczył na froncie włoskim i ukraińskim. Po wyjściu z niewoli ukraińskiej w 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 1 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 9 grudnia 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w piechocie[4]. 9 lipca 1920 objął dowództwo 9. kompanii 201 ochotniczego pułku piechoty[5]. Razem z jednostką został włączony do Dywizji Ochotniczej i brał udział w tzw. buncie Żeligowskiego.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 24 pułku piechoty w Łucku[6][7][8][9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 237. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7][10]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 168. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11][12][13]. W grudniu 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko instruktora[14][15]. W roku szkolnym 1928/1929 był dowódcą 1. kompanii (klasa 59. im. gen. Rydza-Śmigłego), a w roku szkolnym 1929/1930 – dowódcą 5. kompanii[16]. W międzyczasie (9 sierpnia 1928) szkoła została przemianowana na Szkołę Podchorążych Piechoty. 17 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 16. lokatą[17][18]. W marcu 1932 został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu Szkoły Podchorążych Piechoty[19][20][21]. W 1934 był dowódcą II batalionu SPPiech.[22][23] W 1937 został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie na stanowisko dowódcy baonu[2]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[24]. W tym czasie pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisku wykładowcy przedmiotu taktyka piechoty[25].
W czasie mobilizacji w 1939 został dowódcą II baonu w 145 pułku piechoty. W czasie wojny we wrześniu 1939 walczył w okolicach Stoczka Węgrowskiego w dniu 10 września, razem z resztkami dywizji przedarł się w okolice Włodawy. Po koncentracji w okolicach Chełma, jednostka weszła w skład Frontu Północnego. W dniu 26 września otoczona przez wojska niemieckie i oddziały Armii Czerwonej, skapitulowała.
Dostał się do sowieckiej niewoli, przebywał w obozie w Starobielsku[2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[2]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[26].
5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie na stopień pułkownika[27][28]. Awans został ogłoszony 9–10 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[29].
Był żonaty[22].