From Wikipedia, the free encyclopedia
Calix Tassilonis est antiquissimus calix Germaniae meridionalis adhuc conservatus et simul artificium maximi momenti Bavarici ducatus Agilolfingorum. Cremifani in Austria asservatur et adhuc in usu est.
Calix a Tassilone III, duce Bavariae, nomen ducit. Litteris antiquioribus poculum fundatoris, ab anno 1877 calix Tassilonis appellatus est. Ut plurimi opinantur, ad matrimonium Tassilonis cum Liutperga (768/769) confectus est, quod ex inscriptione pedem calicis circumcurrente apparet, ubi legitur: + TASSILO DVX FORTIS + LIVTPIRC VIRGA REGALIS. Eo matrimonio Tassilo foedus cum Langobardis confirmare studuit, ut libertatem contra Carolum Magnum defendens dux fortis maneret (qua ratione etiam varia monasteria ut puta Cremifanum fundavit).
Inquisitiones inter annos 2016 - 2019 factae multas et novas notitias de calice in lucem protulerunt. Cur et quando confectus sit, tamen incertum manet. Secundum novam inscriptionis (Tassilo Dux Fortis – Liutpirc Virga Regalis) interpretationem conicitur calicem anno 781 pro liturgia in ecclesia cathedrali Salisburgensi confectum esse: In inscriptione anagramma abditum esse, quod duo nomina (Virgilius et Rodpergtus = Rupertus) contineret; inscriptionem praeterea chronogramma esse, cuius litterae annum 781 efficerent.[1].
Calix ex cupro deaurato factus est, clipeis argenteis, quibus nigellus impositus est, affixis; nodus vitro fuso ornatus est. Calix e duabus partibus, scilicet cuppa et pede cum nodo, compositus est. Cuppa calicis anulo margaritarum a nodo rotundo dividitur.
Altitudo calicis est 25.4-25.8 centimetrorum, diametros cuppae 15.6-16.96 centimetrorum, diameter pedis 13.36-13.54 centimetrorum. Calix ergo paululum asymmetricus est, quod oculis videri potest[2]
Cuppa quinque clipeolis instructa est, quorum unum Maiestatem Domini monstrat, i.e. Christum cum nimbo cruciformi, qui dextra benedicens sinistra librum vitae tenens in solio sedet animas mortuorum iudicaturus, altera quattuor clipeola evangelistas cum signis eorum. Ab utraque parte capitis Christi litterae I-S (Iesus vel Iesus Salvator) et A-Ω (Alpha et Omega) inscriptae sunt. Alia quattuor clipeola, quae in pede calicis inveniuntur, varie interpretantur, I(oanne) B(aptista) excepto, quamvis litterae initiales (MT, PT, TM, IB) additae sint.
Calix nexis redimiculis draconibusque ornatus est, ut ad similitudinem artis insularis accedat, praeterea etiam ornamenta florealia demonstrat, quae sunt artis antiquitatis propria, ut quidam artificem inter Langobardos Italiae septentrionalis, alii autem inter Anglos Saxonesque Northumbriae quaerantur, pars denique calicem in officina Salisburgensi (sive Lunaelacensi) vel Ratisbonae confectum esse opinentur.
Martina Pippal[3] (et alii) calicem iam a fundatione (777) in abbatia Cremifanensi fuisse putat eumque calicem ministerialem interpretatur (i.e. calicem ad communionem sanguinis Christi distribuendam). Haec opinio quidem fontibus caret.
Sigmar abbas Cremifanensis, qui anno 1013, cum abbatis officium ingressus est, thesaurum monasterii Cremifanensis[4] conscribi iussit. Ibi praeter quattuor calices argenteos etiam calix aureus cum patena memoratur. Illa patena non iam exstitit. "Aureus" quidem correctio posterior pro "cupreus" esse videtur, ex quo a quibusdam conicitur calicem in thesauro memoratum Tassilonis calicem esse.
Monachus Bernardus Noricus demum calicem Tassilonis in monasterio esse testatur eum "calicem cupreum" dicens[5]. A saeculo 16 calix die 11 Decembris, quo Tassilo III mortuus est quique dies fundatoris nuncupatur, ad mensam litteris fundatoriis recitatis hospitibus ministratus est. P. Simon Rettenpacher anno 1677 calicis mentionem facit: "Ubi vestium, ciborum, ac heminae potus nimirum mensurae, fit mentio, quam tum vel missam, vel ad similitudinem effictam antiqua iter cimelia adhuc custodimus[6]."
Abbas Albertus Bruckmayr saeculo 20 medio calicem rursus celebrationi eucharistiae dedicavit, imprimis die fundatoris et feria quinta in cena Domini adhibendum.
Praeterea calix in abbate deligendo suffragiorum urna et calix missae benedictionis abbatialis est in usu.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.