մեքսիկացի լուսանկարիչ From Wikipedia, the free encyclopedia
Լոլա Ալվարես Բրավո (իսպ.՝ Lola Álvarez Bravo, ծննդյան անունը՝ Դոլորես Մարտինես դե Անդա, ապրիլի 3, 1903[2] կամ 1907[3], Lagos de Moreno, Խալիսկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ - 1993[3], Մեխիկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ[4]), մեքսիկացի լուսանկարիչ։ Թինա Մոդոտտիի, Ֆրիդա Կալոյի, Դիեգո Ռիվերայի և ամուսնու՝ Մանուել Ալվարես Բրավոյի հետ միասին Մեքսիկայում հետհեղափոխական վերածննդի առանցքային գործիչ։
Լոլա Ալվարես Բրավո | |
---|---|
Ի ծնե | իսպ.՝ Dolores Concepción Martínez de Anda |
Կեղծանուն | Lola Álvarez Bravo[1] |
Ծնվել է | ապրիլի 3, 1903[2] կամ 1907[3] |
Ծննդավայր | Lagos de Moreno, Խալիսկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ |
Վախճանվել է | 1993[3] |
Մահվան վայր | Մեխիկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ[4] |
Քաղաքացիություն | ![]() |
Կրթություն | Escuela Nacional Preparatoria? |
Մասնագիտություն | լուսանկարիչ |
Ամուսին | Մանուել Ալվարես Բրավո |
Դոլորես Մարտինես դե Անդան ծնվել է հարուստ ընտանիքում Մեքսիկայի Խալիսկո նահանգի Լագոս դե Մորենոս քաղաքում։ Մայրը մահացել է, երբ Լոլան երկու տարեկան է եղել, հինգ տարի հետո՝ 1916 թվականին, մահացել է հայրը[5]։ Եղբոր հետ հաստատվել են մեծ եղբոր մոտ Մեխիկոյում։ Լոլան սովորել է Սագրադո Կորասոն քոլեջում[6]։
1925 թվականին Լոլան ամուսնացել է իր երկար տարիների ընկեր Մանուել Ալվարես Բրավոյի հետ[7] և տեղափոխվել Օախակա, որտեղ Մանուելն աշխատել է ֆեդերալ կառավարությունում, իսկ Լոլան սկսել է ստեղծել իր առաջին լուսանկարները[5][8]։ Նրանք Մեխիկո են տեղափոխվել և 1927 թվականին ծնվել է նրանց որդին՝ Մանուել կրտսերը։ Լոլան և ամուսինը խնդիրներ են ունեցել և առանձնացել են 1934 թվականին, ամուսնալուծվել են 1948 թվականին[8]։
Մանուելը լուսանկարչությամբ զբաղվել է պատանի տարիքում։ Նա Լոլային սովորեցրել է լուսանկարել և միասին լուսանկարներ են ստեղծել Օախակայում։ Մանուելը Լոլային նաև սովորեցրել է ֆիլմեր ստեղծել, ինչպես նաև մութ սենյակում դրանք տպել։ Երբ նա լրջորեն սկսել է զբաղվել լուսանկարչությամբ, Լոլան դարձել է նրա օգնականը, չնայած Լոլայի մոտ մեծ է եղել ինքնուրույն նկարիչ դառնալու ցանկությունը։ Նրանց բաժանումից հետո Լոլան պահել է Ալվարես Բրավո ազգանունը[6]։
1930-ական թվականներին ամուսնուց բաժանվելուց հետո Լոլան տարրական դպրոցում աշխատել է որպես արվեստի ուսուցիչ, այնուհետև՝ Կրթության վարչությունում զբաղեցրել է լուսանկարներ ցուցակագրողի պաշտոնը[8]։ Պատահական հանդիպման ժամանակ լուսանկարել է կրթության նախարարին, ով հավանելով նկարը՝ Լոլայի աշխատանքները ցույց է տվել ազդեցիկ մարդկանց, ովքեր 1930-ական թվականներին նրան աշխատանքի են տեղավորել El Maestro Rural (Գյուղական ուսուցիչ) ամսագրում՝ որպես գլխավոր լուսանկարիչ[9]։ Լոլան լուսանկարում էր Մեքսիկայի դպրոցները, գործարանները, ագարակները, որբանոցները, հրշեջ կայանները, հիվանդանոցները, որոնք հայտնվում էին ամսագրի հոդվածներում։ Ալվարես Բրավոն հայտնի է դարձել, երբ 1940-ական թվականներին լուսանկարել է իր մոտ ընկերոջը՝ Ֆրիդա Կալոյին, որտեղ արտիստին լուսանկարել է ավտոբուսի պատահարի և Դիեգո Ռիվերայի հետ հարաբերությունների ցավը վերապրելու ժամանակահատվածում։
Լոլա Ալվարես Բրավոն եղել է Գեղարվեստի ազգային ինստիտուտի լուսանկարների բաժնի տնօրեն։ 1951 թվականին նա բացել է պատկերասրահ և առաջինն է եղել, որ Մեխիկոյում ցուցադրել է Ֆրիդա Կալոյի աշխատանքները[10]։ Լոլան Սան Կառլոս ակադեմիայում լուսանկարչություն է դասավանդել[փա՞ստ]:
Շուրջ 50 տարի Լոլան լուսանկարել է տարբեր թեմաներ՝ ստեղծելով Մեքսիկայի գյուղերի ու քաղաքների փողոցների առօրյա կյանքի վավերագրական պատկերներ[10], տարբեր երկրների առաջնորդների դիմանկարներ։ Նա հմտացել է նաև ֆոտոմոնտաժի գործում։ Լուսանկարել է մինչև 79 տարեկան հասակում կուրանալը[11]։
Լոլայի աշխատանքները վավերագրում են Մեքսիկան և նրա ժողովրդի կենսակերպը մարդասիրական տեսանկյունից[6]։ Նա առաջին լուսանկարիչն է եղել, ում աշխատանքները ցուցադրվել են Մեքսիկական պլաստիկայի սալոնում, և նա դարձել է այս հաստատության անդամ[6]։ Լոլա Ալվարես Բրավոյի աշխատանքների արխիվը գտնվում է Թուսոնի Արիզոնայի համալսարանի Ստեղծարար լուսանկարչության կենտրոնում (CCP)[10], որը տնօրինում է նրա աշխատանքների հեղինակային իրավունքը[12]։
Դոլորես Կոնսեպսիոն Մարտինես դե Անդան[13], որը երիտասարդ տարիքից հայտնի է որպես Լոլա[14], ծնվել է 1903 թվականի ապրիլի 3-ին, Լագոս դե Մորենո քաղաքում (Խալիսկո նահանգ, Մեքսիկա) Սառա դե Անդայի և Գոնսալո Մարտինեսի ընտանիքում, որը վաճառական է եղել և զբաղվել է Մեքսիկա արվեստի առարկաներ և կահույք ներմուծելով։ Նրա ծնողները հավանաբար ամուսնալուծվել են, երբ Լոլան շատ փոքր է եղել[15]։ Երբ նա մոտ երեք տարեկան էր, հայրը նրան և ավագ խորթ եղբորը՝ Միգելին տարել է իր մոտ՝ Մեխիկո, որտեղ նրանք ապրել են 28 սենյակներով մեծ առանձնատանը[15]։ Նրա եղբոր ընկերներից մեկը, ով ապրում էր մոտակայքում՝ Մանուել Ալվարես Բրավոն, հաճախակի է այցելել Ֆակտոր փողոցի վրա գտնվող իրենց տուն (այժմ՝ Ալյենդե փողոց)[16]։
Գոնսալո Մարտինեսը մահացել է սրտի կաթվածից 1916 թվականին՝ դստեր հետ գնացքով ճանապարհորդելիս[17]։ Հոր մահից հետո Լոլան լքել է նրա տունը՝ տեղափոխվելով եղբոր և նրա կնոջ հետ ապրելու Սանտա Թերեզա փողոցի վրա գտնվող բնակարանում (այժմ՝ Գվատեմալա փողոց)։ Փորձելով ապահովել, որ նա դառնա պատասխանատու կին և տնային տնտեսուհի, եղբոր կինը[16] նրան ուղարկել է սովորելու Սագրադո Կորասոն քոլեջում (իսպ.՝ Colegio del Sagrado Corazón)[18][19]: Դժգոհ լինելով իրեն առաջարկված ճակատագրից՝ Մարտինեսն ավելին է ուզել՝ ասելով.
![]() |
Չգիտեմ, թե ինչու մանկուց ես մտածում էի, որ ուզում եմ անել այն, ինչ ոչ բոլորն են անում։ Իմ կյանքում ամենաշատը ատում էի այն, որ նրանք ինձ հրամայում էին և սահմանափակում իմ ազատությունը[19]։ | ![]() |
Լոլան ուսումը շարունակել է Ազգային նախապատրաստական դպրոցում, որտեղ 1922 թվականին ծանոթացել է Ֆրիդա Կալոյի հետ[20]։ Երկու կանանց միջև մտերիմ ընկերություն է ստեղծվել, որը շարունակվել է ամբողջ կյանքի ընթացքում[21]։ Միևնույն ժամանակ նրա մտերմությունը մանկության ընկեր Մանուել Ալվարեսի հետ վերածվել է ռոմանտիկ հարաբերությունների։ Զույգը հաճախ միասին թափառել է փողոցներում՝ քաղաքի կեղտից և աղքատությունից վեր գտնելով գեղեցկությունը[22]։
1925 թվականին Մարտինեսն ու Ալվարեսն ամուսնացել են, և Լոլան վերցրել է ամուսնու ազգանունը[23]։ Նրանք տեղափոխվել են Օախակա նահանգ, որտեղ Մանուելը որպես հաշվապահ աշխատանք է գտել Ազգային հաշվապահական վարչությունում[22]։ Նա համարվել է նաև տեղական նկարիչների համայնքի անդամ[14]։ Ազատ ժամանակ Մանուելը, ով դեռահաս տարիքում լուսանկարչություն է սովորել, կնոջը սովորեցրել է, թե ինչպես օգտագործել տեսախցիկը և երևակել ժապավենը[16][24]։ Ինչպես Մեխիկոյում, զույգը սիրում էր շրջել փողոցներով, բայց այժմ սկսել էին վավերագրել իրենց տպավորությունները՝ լուսանկարելով դրանք[16]։ Ալվարեսն իր առաջին լուսանկարներն էր կատարել Օախակայում[18][14]՝ ամուսնու կողմից նախընտրած այլաբանական ոճով[20]։ Երբ Լոլան հղիացել է, զույգը 1927 թվականին որոշել է վերադառնալ Մեխիկո, որպեսզի մոտ գտնվի համապատասխան բժշկական հաստատություններին և ընտանիքին։ Հենց այստեղ էլ ծնվել է նրանց միակ երեխան՝ Մանուել Ալվարես Բրավո Մարտինեսը[25]։ Չնայած Մանուելը դեռ աշխատել է Ազգային հաշվապահական վարչությունում, նա ազատվել է աշխատանքից որդու՝ Մանուելիտոյի ծնվելուց անմիջապես հետո, որպեսզի ավելի կենտրոնանա պրոֆեսիոնալ լուսանկարչի կարիերայի վրա[22]։ Երբ Լոլան սկսել է զարգացնել լուսանկարչության արվեստի իր սեփական տեսլականը և դժգոհել է իր ամուսնու լուսանկարները պարզապես երևակելուց, նրանց հարաբերություններում սկսել է լարվածություն առաջանալ[14][22]։
1927 թվականին, իրենց տանը արվեստի պատկերասրահ բացելուց հետո, զույգը ցուցադրել է նկարիչ ընկերների, այդ թվում՝ Խոսե Դավիդ Սիկեյրոսի, Խոսե Կլեմենտե Օրոսկոյի, Դիեգո Ռիվերայի[22] և Ռուֆինո Տամայոյի[18] ստեղծած լուսանկարներն ու նկարները։ Մանուելը լուսանկարչական դիմանկարների ստեղծման պատվերներ է ընդունել և Լոլային է վստահել իրենց որդու կրթությունը[25]։ Նրան վստահելով երկրորդական գործեր, ինչպիսիք են քիմիական նյութերը խառնելը և լուսանկարների տպագրությունը, Մանուելը դժկամությամբ է թույլ տվել կնոջը ժամանակ անցկացնել ֆոտոխցիկով, բայց նա գաղափարներ է տվել նրա աշխատանքի համար և աստիճանաբար սովորեցրել արհեստը[26]։ Այն ժամանակ, երբ թերթերի լուսանկարիչների մեծամասնությունը ամենաշատը հետաքրքրված էր նկարներ ստեղծելով, որոնք կարող էին գրավել հնարավորինս լայն լսարանի ուշադրությունը, Մանուելը Լոլային սովորեցրել է հեռու մնալ թեմաներից, որպեսզի կարողանա լուսանկարչական ժապավենի վրա դրոշմել նկարահանվածի խորը էությունը[27]։ Նա նաև ուսումնասիրել է իր նկարիչ ընկերների նկարները պատկերասրահում՝ ուսումնասիրելով կոմպոզիցիան[22]։ 1930 թվականին նա ստացել է իր սեփական լուսանկարչական ապարատը, երբ Թինա Մոդոտտին վաճառել է նրան իր «Գրաֆլեքսը», նա գումար է հավաքել իր սիրեցյալի՝ Խուլիո Անտոնիո Մելյայի սպանությունից հետո երկրից հեռանալու համար[28]։ 1931 թվականին երբ Մանուելը ծանր հիվանդացել է, նա ստանձնել է նրա պատվերների կատարումը և ղեկավարել պատկերասրահը՝ իրենց եկամուտները ապահովելու համար[26]։
1933 թվականին Լոլան հանդիպել է ամերիկացի լուսանկարիչ Պոլ Ստրենդին, ում վավերագրական լուսանկարչական ոճը գրավել է նրա ուշադրությունը և նրան ավելի է դուր եկել, քան ամուսնու ոճավորված լուսանկարները[20]։ Նա եզրակացրել է, որ լուսանկարչությունը պատմության տարեգրություն է, որը վավերագրում է հասարակության վերափոխումը։ Ալվարեսը լուսանկարչական ապարատը համարել է «երրորդ աչք»[29]։ Նրա վաղ շրջանի աշխատանքներից մեկը կոչվում է «Այցելություն» (իսպ.՝ La Visitación) և նկարվել է Մանուելի և ֆրանսիացի լուսանկարիչ Անրի Կարտիե Բրեսոնի հետ շրջագայության ժամանակ։ Նրանք գնացել են Թեհուանտեպեկ, որտեղ Լոլան նկարել է դռան մոտ կանգնած երկու կնոջ, որոնք մխիթարել են միմյանց[30]։ Մարդկանց տարբեր դիրքերով լուսանկարերելու փոխարեն, ինչպես բնորոշ է եղել իր ամուսնու աշխատանքին[20], կամ Մոդոտտիին բնորոշ գաղափարական դիմանկարներին[31], Ալվարեսի աշխատանքները կենտրոնանում էին լուսանկարչական ապարատով պատկերված առօրյա կյանքի նուրբ մանրամասների և պահերի վրա[20][30]։ 1934 թվականին նա դարձել է Հեղափոխական գրողների և նկարիչների նորաստեղծ լիգայի անդամ (իսպ.՝ Liga de Escritores y Artistas Revolucionarios) և Մանուելի և Էմիլիո Ամերոյի հետ հիմնադրել է Մեքսիկայի ամենաառաջին կինոակումբներից մեկը[32]։ Երբ ձևավորվել է իր սեփական ոճը և Լոլան ցանկացել է դառնալ լիովին անկախ ստեղծագործող անձնավորություն, ամուսինների միջև լարվածությունն ուժեղացել է, և 1934 թվականին Ալվարեսը վերցրել է որդուն և հեռացել Մանուելից[14][33], չնայած նրանք պաշտոնապես ամուսնալուծվել են միայն 1948 թվականին[14]։ Երբ նրանք բաժանվել են, նա արդեն հաստատվել է որպես պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչ։ Տեղական մի քանի ամսագրերում[34] աշխատանք ստանալուց հետո նա պահպանել է Ալվարես Բրավո ազգանունը՝ այն օգտագործելով իր մասնագիտական գործունեության մեջ[19][24]։
1935 թվականին նկարչուհի Մարիա Իսկերդոյի տուն տեղափոխվելուց հետո, որը գտնվում էր Գեղարվեստի ազգային ինստիտուտի մոտակայքում[18][20], Ալվարեսը սկսել է աշխատել տարրական դպրոցում՝ որպես նկարչության ուսուցիչ։ Մարիայի տունը ծառայել է որպես մտավորականների, նկարիչների և քաղաքական գործիչների հանդիպման վայր, ովքեր մեծ ազդեցություն են ունեցել մեքսիկական մշակութային ինքնության ձևավորման վրա, որը սահմանվել է հետհեղափոխական դարաշրջանում[35]։ Նա նաև լուսանկարչական պատվերներ է վերցրել «Avance», «Espacio», «Futuro», «Vea» և «Voz» ամսագրերից[14] և շուտով ձեռք բերել բարձր պրոֆեսիոնալ ֆոտոլրագրողի համբավ[20]։ 1935 թվականին նա մասնակցել է իր առաջին խմբակային ցուցահանդեսին՝ ներկայացնելով իր երկու սյուրռեալիստական կոլաժները Գվադալահարայի Գեղարվեստի դեպարտամենտում[36][37]։ Նույն թվականին նա պաշտոն է ստացել Կրթության նախարարությունում, որտեղ զբաղվել է լուսանկարների քարտացուցակագրմամբ[14][18]։ Նա պատահաբար հանդիպել է Լասարո Կարդենասին՝ այն ժամանակ կրթության նախարարին (հետագայում՝ Մեքսիկայի նախագահին) և խնդրել լուսանկարել նրան։ Գնահատելով նրա աշխատանքը՝ Կարդենասը ցույց է տվել նրա աշխատանքներն այլ ազդեցիկ անձանց, ովքեր նրան հրավիրելեն աշխատելու երիտասարդ ուսուցիչների «El Maestro Rural» (Գյուղական ուսուցիչ) ազդեցիկ մանկավարժական ամսագրում[14][38]։ Բարձրանալով ծառայողական աստիճաններով, նա դարձել է «El Maestro Rural»-ի հաստիքային լուսանկարիչը[20], իսկ ավելի ուշ՝ հրատարակչության գլխավոր լուսանկարիչը[38]։ Իր առաջին խոշոր պատվերը 1936 թվականին նա ստացել է Սան Ագուստինի եկեղեցուց, որը նրան հանձնարարել է նկարել աստվածաշնչյան տեսարաններ[39]։
1937 թվականին Ալվարեսը սկսել է աշխատել որպես լուսանկարիչ Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարանի (UNAM)[18] գեղագիտական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Նա զբաղվել է հնագիտական վայրերի լուսանկարչական փաստաթղթերի ստեղծմամբ՝ այցելելով երկրի տարբեր շրջաններ[40]։ Հինգ տարի անց նա նշանակվել է Կրթության և գեղագիտության գլխավոր տնօրինության լուսանկարչության բաժնի վարիչ, որտեղ աշխատել է հետագա 30 տարիներին[18]։ Ալվարեսը լուսանկարչության դասեր է տվել, կազմակերպել սեմինարներ և ճամփորդական շնորհանդեսներ[20]։ Միևնույն ժամանակ նա շարունակել է իր աշխատանքը որպես ֆոտոլրագրող՝ մնալով Մեքսիկայում միակ կինը, ով աշխատել է այս բնագավառում 1950-ական թվականներին[18]]։ Նա լուսանկարել է գործարաններ, ֆերմաներ, հրշեջ կայաններ, դպրոցներ, հիվանդանոցներ և մանկատներ ամբողջ երկրում, նկարազարդել ամսագրերի հոդվածներ[41], կատարել է պատվերներ գովազդի և նորաձևության լուսանկարչության ոլորտում։ Ազատ ժամանակ Ալվարեսը նկարել է ընկերների և գործընկերների դիմանկարները, ինչպես նաև լուսանկարել նրանց աշխատանքները[40]։
Ալվարեսը ներկայացված է մեքսիկացի սյուրռեալիստ նկարիչ Խուան Սորիանոյի «Լոլա Ալվարեսի դիմանկարը Խուան Սորիանոյի և կրտսեր Սորիանոյի հետ» կտավում (իսպ.՝ Retrato de Lola Álvarez con Juan Soriano Niño Soriano): Համարվելով Սորիանոյի լավագույն գործերից մեկը՝ Ալվարեսը պատկերված է որպես լուսանկարիչ, որն իր օբյեկտիվն ուղղել է Սորիանոյի հորն ու որդուն՝ մեծ պատուհանի ֆոնին, որտեղից տեսարան է բացվում դեպի երազային երկինք, որը բնութագրվում է կարմիր և կապույտ գույնի մրրիկով[42]։ Ալվարեսն իր աշխատանքում փորձարկել է նաև այնպիսի մեթոդներ, ինչպիսին է ֆոտոմոնտաժը, երբ մեկ լուսանկարով չէր կարողանում ամբողջությամբ փոխանցել իր գաղափարը։ Այդպիսի պատկերներից մեկում՝ «Մեխիկոյի ճարտարապետական անարխիան» (իսպ.՝ Anarquía arquitectónica de la ciudad de México, նա իրար վրա է դրել երկնաքերերի լուսանկարներ՝ ցույց տալու ուրբանիզացիայի հետևանքով առաջացած գերբնակեցումը[33]։ Իր մյուս աշխատանքում, որը վերնագրված է «Աղքատների երազանքը» (իսպ.՝ El sueño de los pobres), քնած երեխան պառկած է փող աշխատելու մեքենայի տակ, ինչը կարելի է մեկնաբանել որպես քաղաքական հայտարարություն աղքատների վրա կապիտալիզմի ազդեցության մասին։ Նմանատիպ մոնտաժ նա օգտագործել է «Աղքատների երազանքը 2» (իսպ.՝ El sueño de los pobres 2) աշխատանքում։ Ալվարեսը անդրադարձել է այդ միջոցին 1940-ականների վերջին և 1950-ականներին մեծ պաստառների ստեղծման ժամանակ, որոնք պատվիրվել են տարբեր ձեռնարկությունների և հաստատությունների կողմից, որոնց նախորդել են 1930-ականների El Maestro Rural-ի տարբեր շապիկներ[35]։ 1939 թվականին Ալվարեսը տեղափոխվել է իր սեփական բնակարան, որը գտնվել է Ավենիդա Խուարեսում ար-դեկո ոճի շենքում, սակայն այդ ժամանակ նա իրեն ստեղծագործող չի համարել, չնայած այդ պահի իր բոլոր ձեռքբերումներին[43]։
Ալվարեսը մահացել է 1993 թվականի հուլիսի 31-ին Մեխիկոյում[18]։ Նա իր արխիվը կտակել է Արիզոնայի Թուսոն քաղաքի Արիզոնայի համալսարանի Ստեղծագործական լուսանկարչության կենտրոնին[44]։ 1994 թվականին Կենտրոնը ստացել է հարյուր լուսանկար և կազմակերպվել Օլիվիե Դեբրուազի կողմից, մեկնարկել է «Լոլա Ալվարես Բրավո. իր սեփական լույսի ներքո» շրջիկ ցուցահանդեսը և համանուն հրատարակությունը[45]։ Ալվարեսի որդին՝ Մանուելը, շարունակել է ավելացնել հավաքածուն[44], և 1996 թվականին հաքածուն հավալրվել է շուրջ 200 լուսանկարներով և նեգատիվներով[46]։ 2007 թվականին Մեխիկոյում հայտնաբերվել են այլ լուսանկարներ, երբ ընկերներից մեկը, ով գնել է Ալվարեսի հին բնակարանը, հայտնաբերել է Ալվարեսի, նրա ամուսնու, ինչպես նաև իր ուսանողների աշխատանքների պատկերներով լի արկղեր։ Լատինամերիկյան արվեստի մասնագետ և Ուելսլի քոլեջի դասախոս Ջեյմս Օլեսի խոսքերով, նոր նյութը տվել է «մեզ օրիգինալ վերնագրեր և տարեթվեր, որոնք արմատապես փոխում են Ալվարեսի որոշ ստեղծագործությունների իմաստն ու մեկնաբանությունը»[47]։ Նկարները համալրել են Կենտրոնի արխիվը, և դրան հաջորդել են մի քանի ցուցադրություններ, այդ թվում՝ «Լոլա Ալվարես Բրավոն և դարաշրջանի լուսանկարչությունը» ցուցահանդեսը, որը ցուցադրել է ավելացված լուսանկարները 2013 թվականին[47]։
1953 թվականին, երբ Excélsior-ի լրագրողը խնդրել է բացահայտել Մեքսիկայի ամենակարևոր նկարչին, մեքսիկացի նկարիչ Ալֆոնսո Միշելը պատասխանել է․ «Լոլա Ալվարես Բրավո», քանի որ «նրա ստեղծագործությունները մի կնոջ ստեղծագործություններն են, ով գիտի, թե ինչպես տեսնել իրը»[48]։ Անտեսելով այնպիսի արվեստագետների, ինչպիսիք են Խոսե Դավիդ Սիկեյրոսը, Խոսե Կլեմենտե Օրոսկոն և Դիեգո Ռիվերան, Միշելը կերպարվեստի համատեքստում բարձր է գնահատել Ալվարեսի կոմպոզիցիայի և պատկերների հմտությունը, նրա լուսանկարչական տաղանդը բարձրացրել է նույն մակարդակին, ինչ նկարչությունը և գովել է նրա հմտությունը՝ առանց հաշվի առնելու նրա սեռը[48]։ Ալվարեսի ստեղծագործություններից գտնվում են մի շարք թանգարանների մշտական հավաքածուներում, ներառյալ Հյուսթոնի Գեղարվեստի թանգարանում և Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանում[49]։
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.