Հաուլի թափառող դղյակը (անիմե)
From Wikipedia, the free encyclopedia
Հաուլի քայլող ամրոցը (ճապ.՝ ハウルの動く城 Hauru no Ugoku Shiro) ճապոնական անիմացիոն ֆանտաստիկ ֆիլմ է, որը գրվել և նկարահնավել է Հայաո Միյազակիի կողմից։ Այն հիմված է բրիտանացի գրող՝ Դիանա Ուեն Ջոնսի 1986 թվականին գրված համանուն վեպի հիման վրա։ Ֆիլմի ռեժիսորը Տոշիո Սուզուկին է, նկարահանվել է Studio Ghibli–ի կողմից և հեռարձակվել Toho–ով։ Ճապոնական ձայնային դերասանական կազմում ընդգրկված էին Չիեկո Բաիշոն և Տակույա Կիմուրան, մինչդեռ անգլերեն տարբերակում Ջին Սիմոնսը, Էմիլի Մորթիմերը, Լորան Բեքոլը, Կրիստիան Բեյլը, Ջոշ Հաչերսնը և Բիլլի Կրիստալը։ Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում հորինված թագավորությունում, որտեղ լայն տարածում ունեին և մոգությունը, և վաղ քսաներորդ դարի տեխնոլոգիաները մեկ այլ թագավորության դեմ պատերազմի ֆոնին։ Այն պատմում է Սոֆի անունով երիտասարդ գլխարկագործ աղջկա մասին, որին իր խանութ մտած վհուկը կախարդում է և վերածում պառավի։ Սոֆին հանդիպում է Հաուլ անունով կախարդի և ներքաշվում թագավորի համար նրա կռվելու դիմադրության մեջ։
Հաուլի թափառող դղյակը ハウルの動く城 Հաուրու նո Ուգոկու Շիրո | |
---|---|
![]() | |
Ժանր | ֆենթեզի ֆիլմ, ֆենթեզի անիմե և մանգա, արկածային ֆիլմ, ֆանտաստիկ ֆիլմ, վեպի էկրանավորում, դրամա և հակապատերազմական ֆիլմ[1] |
Երկիր | ![]() |
Թվական | սեպտեմբերի 5, 2004[3], նոյեմբերի 20, 2004[3], հունիսի 17, 2005[3] և օգոստոսի 25, 2005[4] |
Լեզու | ճապոներեն |
Ռեժիսոր | Հայաո Միյաձակի |
Պրոդյուսեր | Տոսիո Սուձուկի |
Սցենարիստ(ներ) | Հայաո Միյաձակի և Դայանա Ուին Ջոնս[5] |
Օպերատոր | Ացուսի Օկուի |
Երաժշտություն | Ձյո Հիսաիսի |
Մոնտաժ | Տակեսի Սեյամա |
Տևողություն | 119 րոպե |
Կայք | Պաշտոնական կայքէջ |
Ֆիլմի թողարկում «Հաուլի թափառող դղյակը» (բնօրինակ անվանում — ハウルの動く城 Հաուրու նո Ուգոկու Շիրո) |
2003 թվականի Միացյալ Նահանգների Իրաք ներխուժման Միյաձակիի հակազդեցության ազդեցության տակ ֆիլմը պարունակում է հակապատերազմական ուժեղ թեմաներ։ Միյաձակին ասել է, որ «զայրույթը մեծ էր » իրաքյան պատերազմի վերաբերյալ, ինչը ստիպեց իրեն ֆիլմ նկարահանել, որը, իր կարծիքով, վատ կընդունվի Միացյալ Նահանգներում:[6] Այն նաև վեր է հանում ծերության թեման՝ դրականորեն պատկերելով տարիքը մի բան, որը գլխավորին հերոսին ազատություն է տալիս։ Ֆիլմը պարունակում է նաև ֆեմինիստական տարրեր և ասելիքներ կարեկցանքի արժեքի մասին։ 2013 թվականին Միյաձակին ասաց, որ Հաուլի քայլող ամրոցը իր սիրելի ստեղծագործությունն է՝ բացատրելով. «Ես ուզում էի փոխանցել այն ուղերձը, որ կյանքն արժե ապրել, և չեմ կարծում, որ ինչ–որ բան է փոխվել»[7]։ Ֆիլմը թեմատիկորեն էականորեն տարբերվում է վեպից. մինչ վեպը կենտրոնանում է դասակարգային և գենդերային նորմերի վրա, ֆիլմը կենտրոնանում է սիրո, անձնական հավատարմության և պատերազմի կործանարար հետևանքների վրա:[8]
Հուլի քայլող ամրոցի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2004 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Վենետիկի 61-րդ միջազգային կինոփառատոնում և բեմադրվել է Ճապոնիայում 2004 թվականի նոյեմբերի 20-ին։ Ճապոնիայում դրա շահույթը հասավ 190 միլիոն դոլարի և 236 միլիոն դոլար ամբողջ աշխարհում՝ դարձնելով այն կոմերցիոն առումով ամենաստացված ճապոնական ֆիլմերից մեկը պատմության մեջ. Ֆիլմը արժանացավ քննադատների գնահատականին, հատկապես գովասանքի արժանացավ իր վիզուալության և Միյաձակիի կողմից արծարծված թեմաների համար։ Այն առաջադրվել է «Օսկար» մրցանակի «Օսկար» 78-րդ մրցանակաբաշխության լավագույն անիմացիոն ֆիլմի համար, սակայն պարտվել է Ուոլիսը և Գրոմիտը. Ճագարի անեծքին։ Այն արժանացել է մի քանի այլ մրցանակների, այդ թվում՝ չորս Տոկիոյի անիմե մրցանակների և Nebula մրցանակի լավագույն սցենարի համար։