From Wikipedia, the free encyclopedia
O proposto Ducado Unido do Báltico,[1] tamén coñecido como Gran Ducado de Livonia,[2] foi un estado proposto pola nobreza dos alemáns do Báltico e a nobreza rusa exiliada,[3] despois da Revolución Rusa de 1917 e a ocupación alemá dos gobernoratos de Curlandia, Livonia e Estonia pertencentes ao Imperio ruso.
Vereinigtes Baltisches Herzogtum (de) ![]() | |||||
Localización | |||||
---|---|---|---|---|---|
| |||||
Capital | Riga ![]() | ||||
Poboación | |||||
Lingua oficial | lingua alemá ![]() | ||||
Datos históricos | |||||
Precedido por | Baltic State (en) ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | ||||
Creación | 1918 ![]() | ||||
Disolución | 1918 ![]() | ||||
Sucedido por | Latvian Socialist Soviet Republic (en) ![]() ![]() ![]() | ||||
Organización política | |||||
Forma de goberno | monarquía ![]() | ||||
A idea comprendía os territorios de Estonia e Letonia, e incluía a creación dun Ducado de Curlandia, así como un Ducado de Estonia e Livonia, que estarían en unión persoal coa Coroa de Prusia,[4] baixo os territorios ocupados polo Imperio alemán na Ober Ost (Rexión Oriental), antes do fin da primeira guerra mundial, cubrindo os territorios da Livonia Medieval.
Durante a primeira guerra mundial, os exércitos alemáns ocuparan o gobernorato de Curlandia do Imperio ruso contra o outono de 1915. A fronte situouse ao longo dunha liña estendida entre Riga, Daugavpils e Baranovichi.
Tras a Revolución Rusa de 1917, en febreiro, Rusia creou o Gobernorato Autónomo de Estonia o 12 de abril de 1917, a partir do anterior Gobernorato de Estonia do Imperio ruso e a parte setentrional do Gobernorato de Livonia.
Despois da Revolución de Outubro, a elixida Asemblea Provincial de Estonia declarouse a si mesma como o poder soberano de Estonia o 28 de novembro de 1917, e entón, o 24 de febreiro de 1918, un día antes da chegada das tropas alemás, emitiuse a Declaración da Independencia de Estonia. Pola súa parte, os aliados occidentais recoñeceron a República de Estonia de facto en maio de 1918.[5]
O Consello Nacional de Letonia foi proclamado o 16 de novembro de 1917. O 30 de novembro do mesmo ano, o Consello declarou a autonomía da provincia letoa dentro das fronteiras etnográficas, e foi declarada unha República Letoa independente o 25 de xaneiro de 1918.[5]
Despois da Revolución rusa, tropas alemáns empezaran a avanzar desde Curlandia, e ao final de febreiro de 1918, o exército xermano administraba os territorios dos antigos gobernoratos rusos de Livonia e Estonia, que habían declarado a independencia. Co Tratado de Brest-Litovsk do 3 de marzo de 1918, a República Socialista Soviética de Rusia aceptaba a perda do Gobernorato de Curlandia, e por acordos concluídos en Berlín o 27 de agosto de 1918, a perda do Gobernorto Autónomo de Estonia e o Gobernorato de Livonia.[5]
Como movemento político paralelo baixo a administración militar xermana, os alemáns do Báltico empezaron a formar consellos provinciais entre setembro de 1917 e marzo de 1918. O 12 de abril de 1918 unha Asemblea Provincial composta por 35 alemáns do Báltico, 13 estonios e 11 letóns, aprobou unha resolución solicitando ao emperador alemán Guillerme II o recoñecemento das provincias bálticas como unha monarquía e a convertelas nun protectorado alemán.[6]
O 8 de marzo e o 12 de abril de 1918, o Kurländische Landesrat e o Baltische Landesrat de Livland, Estland, Riga e Ösel, parlamentos locais dominados polos alemáns do Báltico, declaráronse a si mesmos estados independentes, coñecidos como Ducado de Curlandia e Ducado do Estado Báltico (Baltischer Staat) respectivamente.[7] Ambos os estados proclamaron publicamente estar en "unión persoal" co reino de Prusia, aínda que o goberno xermánico nunca respondeu a esta reclamación de recoñecemento.
Os territorios bálticos foron nominalmente recoñecidos como un estado soberano polo emperador Guillerme II soamente o 22 de setembro de 1918, medio ano despois de que a Rusia soviética abandonase formalmente toda autoridade sobre as súas anteriores provincias bálticas imperiais en favor de Alemaña, no Tratado de Brest-Litovsk. O 5 de novembro de 1918 formouse un Consello de Rexencia temporal (Regentschaftsrat) para o novo estado encabezado polo barón Adolf Pilar von Pilchau, en base conxunta dos dous consellos territoriais locais formados.
A capital do novo estado debía ser Riga, e debía ser unha confederación de sete cantóns: Kurland (Curlandia), Riga, Lettgallen (Letgalia), Südlivland (Livonia Meridional), Nordlivland (Livonia Setentrional), Ösel (Saaremaa) e Estland (Estonia). Os catro primeiros cantóns cubrían o territorio correspondente á actual Letonia, e os tres últimos á correspondente Estonia actual.
O primeiro xefe de estado do Ducado Unido do Báltico debería ter sido o duque Adolfo Frederico de Mecklemburgo, non como un monarca soberano, senón como un subordinado do Káiser alemán, en forma similar a outros duques e grandes duques do Imperio alemán. Pero Adolfo Frederico nunca asumiu o cargo. O Consello de Rexencia elixido consistente en catro alemáns do Báltico, tres estonios e tres letóns, funcionou até o 28 de novembro de 1918, sen ningún recoñecemento internacional, excepto o de Alemaña.
En outubro de 1918, o Chanceler alemán, o príncipe Maximiliano de Baden, propuxo substituír a autoridade militar no Báltico por unha autoridade civil. A nova política foi fixada nun telegrama do Ministerio de Exteriores alemán á administración militar do Báltico: O goberno do Reich é unánime ao respecto do cambio fundamental na nosa política cara aos países bálticos, é dicir, en primeira instancia a política debe facerse cos pobos bálticos.[5]
O 18 de novembro de 1918, Letonia proclamou a independencia. En Estonia, a administración militar alemá transmitiu o poder ao Goberno de Estonia encabezado por Konstantin Päts. O 7 de decembro de 1918, en Letonia, os alemáns entregaron formalmente a autoridade ao goberno nacional letón encabezado por Kārlis Ulmanis.[5]
Formouse o Baltische Landeswehr (Exército Báltico) por parte do goberno do Ducado Unido do Báltico como a súa forza de defensa nacional. Ao tomar o mando do Baltische Landeswehr, o maior Alfred Fletcher, respaldado polos terratenentes bálticos de orixe alemá, comezou a substitución das tropas letoas locais por alemáns bálticos e outros alemáns étnicos (Reichsdeutsche). Simultaneamente, oficiais alemáns tomaron a maioría das posicións de comando. No seu libro Vanguard of Nazism: The Free Corps Movement in Postwar Germany, 1918-1923, o autor Robert G. L. Waite sinala: "A mediados de febreiro de 1919, os letóns étnicos compoñían menos dun quinto do seu propio exército". Os británicos retrocederon despois de recoñecer a gravidad militar da situación, e unidades do Exército Branco ruso e do Freikorps avanzaron e capturaron Riga o 22 de maio de 1919.
Despois da captura de Riga, os Freikorps foron acusados de matar a 300 letóns en Jelgava, 200 en Tukums, 125 en Daugavgrīva e máis de 3 000 en Riga. Despois de tomar parte na captura de Riga, en xuño de 1919, o xeneral von der Goltz ordenou ás súas tropas non avanzar cara ao leste contra o Exército Vermello, como esperaban os aliados, senón cara ao norte, contra os estonios. O 19 de xuño de 1919 a División de Ferro e unidades do Landeswehr lanzaron un ataque para capturar zonas en torno a Cēsis (Wenden); o Baltische Landeswehr continuou o seu avance contra a costa estonia preparatoria para un pulo contra Petrogrado. Porén, o Baltische Landeswehr foi derrotado pola 3ª División Estonia (liderada por Ernst Põdder) e a Brigada Norte Letoa na batalla de Cesis, 19-23 de xuño de 1919.
Na mañá do 23 de xuño de 1919, os alemáns empezaron unha retirada xeral cara a Riga. Os Aliados de novo insistiron en que os alemáns retiraran as súas tropas restantes de Letonia, e interviñeron para impoñer un alto ao fogo entre os estonios e os Freikorps cando os primeiros estaban a punto de marchar cara a Riga. Mentres, unha misión aliada baixo o mando do xeneral Sir Hubert de la Poer Gough chegou ao Báltico para obrigar aos alemáns a abandonar a rexión e organizar os exércitos locais dos estados Bálticos.
A derrota de Alemaña na primeira guerra mundial en novembro de 1918, seguida da derrota en 1919 do Baltische Landeswehr e unidades Freikorps alemás do xeneral Rüdiger von der Goltz en Letonia por parte da 3ª División Estonia e a Brigada Norte Letoa, traduciuse na irrelevancia do Ducado Unido do Báltico.
Para asegurar o retorno ao control letón, o Baltische Landeswehr foi posto baixo autoridade británica. Despois de tomar a comandancia do Baltische Landeswehr a mediados de xullo de 1919, o tenente coronel Harold Alexander (o futuro Alexandre de Tunisia), gradualmente descartou os elementos alemáns (bálticos) do exército. As nacións bálticas de Estonia e Letonia entón foron fundadas como repúblicas.