From Wikipedia, the free encyclopedia
Unha cuncha,[1][2] en inglés shell,[3] é un tipo de elemento estrutural que se caracteriza pola súa xeometría, sendo un sólido tridimensional cuxo espesor é moi reducido en comparación con outras dimensións, e en termos estruturais, polos resultantes de tensión calculados no plano medio que presentan compoñentes que son tanto coplanares como normais á superficie. Esencialmente, unha casca pódese derivar dunha placa por dous medios: formando inicialmente a superficie media como unha superficie simple ou dobremente curvada, e aplicando cargas que son coplanares ao plano dunha placa que xeran esforzos significativos.
As estruturas de cuncha fina (tamén chamadas estruturas de placas e cunchas) son construcións lixeiras que utilizan elementos de cuncha. Estes elementos, normalmente curvados, ensamblan para facer grandes estruturas. As aplicacións típicas inclúen as carcasas[4] para fuselaxes de avións, os cascos de barcos e as cubertas de grandes edificios.
Unha cuncha fina defínese como unha cuncha, casca ou carcasa cun grosor pequeno en comparación coas súas outras dimensións e na que as deformacións non son grandes en comparación co grosor.
Unha diferenza principal entre unha estrutura de cuncha e unha estrutura de placas é que, no estado non tensado, a estrutura de cuncha ten curvatura en oposición á estrutura de placas que é plana. A acción da membrana nunha capa é causada principalmente por forzas no plano (esforzo plano), pero pode haber forzas secundarias derivadas das deformacións por flexión. Cando unha placa plana actúa de forma similar a unha viga con esforzos de flexión e cortante, as capas son análogas a un cable que resiste cargas a través de esforzos de tracción. A capa fina ideal debe ser capaz de desenvolver tanto tensión como compresión.[5]
Os tipos máis populares de estruturas de capa fina son: