From Wikipedia, the free encyclopedia
A apatita[1][2] é un mineral con cristais hexagonais e dureza 5 na escala de Mohs. A súa composición química aproximada é Ca5(PO4)3(F,Cl,OH). A cor é variábel aínda que predominan os cristais incoloros, de cor parda ou verdosa.
O nome de apatita deriva do grego apáte (engano) xa que pode ser confundido facilmente con outros minerais como o berilo ou a turmalina.
A apatita encóntrase en vetas hidrotermais, entre pegmatitas e calcarias metamórfica ademais de entre sedimentos onde se produce a partir de depósitos orgánicos. Un dos maiores depósitos atópase en Marrocos.
A presenza de apatita en Logrosán, Estremadura é coñecida dende vello. Conta a tradición que no Cercón de las Brujas celebrábanse aquelarres nos que se guindaban ao lume uns pos brancos que emitían resplandores fluorescentes. Á parte desta lenda, o certo é que as mostras coas que Proust definiu por primeira vez a fluorapatita, en 1781, procedían deste lugar.
O esmalte dos dentes e unha parte dos ósos están formados por apatita.
A apatita é a principal fonte de fósforo e fosfato e polo tanto imprescindible na fabricación dos fertilizantes minerais.