From Wikipedia, the free encyclopedia
Ernest Bazin, nado o 22 de maio de 1826 en Angers (Maine e Loira) e finado o 18 de xaneiro de 1898 en París, foi un inventor, enxeñeiro e industrial francés.
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 22 de maio de 1826 ![]() Angers, Francia ![]() |
Morte | 1898 ![]() París, Francia ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Francia ![]() |
Actividade | |
Ocupación | inventor , enxeñeiro , industrial ![]() |
Premios |
Ernest Joseph Louis Bazin era fillo de Nicolas Bazin e Renée Anne Legueu. Era tío de René Bazin e tío bisavó de Hervé Bazin, escritores. Segundo este[N 1]: «Ernest era un rapaz cheo de intelixencia, sentido da observación, hiperactivo e turbulento»[1]. Con quince anos, o seu pai fíxoo embarcar como mozo de barco que partía do porto de Nantes. Durante dez anos navegou por mares afastados. Adquiriu coñecementos de todo tipo, marítimos, xeográficos e científicos en xeral[2].
Casou con Alphonsine Thérèse Juvenel, o 11 de abril de 1854, en Nantes[3].
Foi unha figura ilustre da súa época, atípica na orixinalidade, a súa notoriedade era mundial[N 2]. Entre 1855 e 1898 tivo relacións co mariscal Mac Mahon, o emperador Napoleón III, a emperatriz Euxenia de Montixo, o rei e a raíña de Bélxica, así como o gran duque Constantino de Rusia[4].
Destacado inventor e ao mesmo tempo aventureiro, despois de percorrer moito tempo os mares, unhas décadas despois marchou a Galiza, onde estivo durante dous anos na procura do ouro dos galeóns de Vigo afundidos na batalla de Rande, onde desenvolveu a maior operación de rescate de tesouros submarinos até esa data, estreando algúns dos seus adiantos, como unha lámpada eléctrica para iluminar baixo o mar ou unha campá somerxible. A combinación de ambos permitiu realizar na Ría de Vigo as primeiras fotografías de arqueoloxía submarina da historia.[5][6] A súa carreira científica provocaba daquela admiración en todo o mundo;[7] na prensa francesa dábase conta dos seus avances, o que inspirou parte da novela de 20.000 leguas de viaxe submarina de Jules Verne[8][9].
As súas actividades industriais, entre elas as extractoras de Bazin, fabricadas en Nantes, mesmo antes de demostrar a súa eficacia na canle de Suez, permitíronlle vivir e financiar as súas outras investigacións[10].
Finou o 18 de xaneiro de 1898 en París[11].
De volta en Angers, presentou a súa primeira patente[12], o 17 de xullo de 1851 para unha máquina aérea dirixible[13][N 3] coa que estaba experimentando en Marans. Apuntando a unha posible aplicación nos aeróstatos, despois de ter inventado un dispositivo para regular a forza dos ventos en 1853, concentrou as súas investigacións nas aplicacións industriais e despois fíxose responsable da perforación das minas de carbón da conca de Mons, en Bélxica.
Foi o primeiro en proxectar un arado eléctrico e despois unha máquina de aderezo de rodas, un cortador de verduras, unha cafetera hidrostática[14], unha máquina de afeitar térmica permanente, un dispositivo para o tratamento de vides, un motor eléctrico, un rifle eléctrico[N 4] e un trade circular e tubular — mellorada por Germain Sommeiller, que se utiliza para perforar o túnel de Mont-Cenis. En 1858 concedeuse unha cama pneumática en Angers [N 5] ; crea unha prensa de ladrillos, unha lámpada de seguridade para minas[15],, unha esfera xiratoria con dobre movemento, unha alarma para coches de pasaxeiros presentado na exposición de Nantes en 1861[N 6]. Un logómetro automático foi patentado en decembro de 1862 para medir a velocidade dun barco[16]. Varias modificacións aparecerán a partir de 1863, con experimentación, incluíndo en 1864 no aviso le Bison en presenza de Ernest Bazin. Os construtores ingleses pedíronlle que continuase os seus experimentos en Inglaterra.[N 7] Entre outros inventos, o mesmo ano, fixo un enxeñoso tear para fiar cánabo e áloe que chamou especial atención[17],[N 8] e valeulle a Lexión de Honra en 1866. A máquina xira e ao mesmo tempo enrólase ou métese directamente en madeixas. Conséguese un fío regular, a maior velocidade, sen medo a que o fío se rompa. A patente de 1868 foi vendida ao redor de 1870 a unha empresa de fíos en Anjou.
Enxeñeiro prolífico de imaxinación inesgotable, tamén se di que foi o creador da carretilla militar, un lavador de ouro, unha rede de fundición xigante para reflotar pecios, unha boia de elevación, unha lámpada submarina, combinadas con melloras para o uso da campá de mergullo[18]. Cativado pola navegación, mentres viaxaba polo océano Índico, estudou a locomoción marítima, que sería a súa primeira e última preocupación[19].
Un dos obxectivos constantes da súa época era aumentar a velocidade máxima dun barco, reducindo a resistencia á auga. A forma máis obvia de resolver este problema é sacar a maior parte do casco do barco fóra da auga. O desenvolvemento destes proxectos comezou na década de 1870, moito antes do inicio do desenvolvemento dun barco nomeado «Ernest Bazin»; así segue a ser, no século XXI, que se reduce a resistencia á auga nos catamaráns.
Trinta e sete dos seus inventos foron listados e expostos en 1877, na Exposición Industrial Universal de Bruxelas[20].
A patente para o buque rodante foi presentada o 15 de xuño de 1892. Trátase dun barco de 39 m de eslora, cunha capacidade inicialmente prevista para cen pasaxeiros, primeiro equipado con seis rodas de dez metros de diámetro[21]. Seguiulle outro prototipo de oito discos[22],[N 9].
En 1893, creou unha sociedade anónima chamada Navire-express-rouleur-Bazin. Construído en xullo de 1895 nos estaleiros de Cail, en Saint-Denis, o Ernest-Bazin foi botado no Sena, o 19 de agosto de 1896. Propulsado por hélice, está empoleirado a seis metros sobre o nivel da auga sobre unha plataforma apoiada por enormes flotadores de rodas, impulsados por motores[21]. O barco debe rodar literalmente sobre a auga, sen esvarar, dando moi pouca fricción, polo que aforra enerxía a unha velocidade superior á dun barco normal. A primeira proba de mar foi en Le Havre, Normandía[23]. Converteuse entón nun tema recorrente para a prensa francesa e anglosaxoa.
Pouco antes da súa morte anunciou que estaba a resolver os problemas cun novo deseño: o transatlántico con catro discos laterais. En 1919, o enxeñeiro californiano AJ Haskins, logo outro en 1934, aínda nos Estados Unidos, presentou un invento bastante similar en principio aos primeiros borradores do barco rodante[2] de Ernest Bazin.
Ernest Bazin foi:
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.