From Wikipedia, the free encyclopedia
Asema skribo estas senvorta malferma semantika formo de skribo.[1][2][3] La vorto asema signifas "havanta neniun specifan semantikan enhavon" aŭ "sen la plej malgranda unuo de signifo."[4] Kun la nespecifeco de la asema skribo venas signifovakuo kiu restas plenigenda kaj interpretneda por la leganto. Ĉio tio estas simila al la maniero oni deduktus signifon de abstrakta artaĵo. Aseme skribo estas hibrida arta formo kiu miksas tekston kaj bildon en unueco kaj tiam fiksas ĝin libere al arbitraj subjektivaj interpretoj. La malferma naturo de asemaj verkaĵoj ebligas ke signifo povas okazi trans lingva kompreno. Asema teksto povas esti "legata" en simila maniero sendende de la natura lingvo de la leganto.[5] Multoblaj signifoj por la sama simboleco estas alia ebleco por asema artaĵo,tiu signifas ke asema skribo povas esti multsemantika aŭ havi nulan signifon, senlimaj signifoj aŭ ĝia signifo povas evolui super la tempo.[6] Asemaj artaĵoj lasas la leganton decidi kiel traduki kaj esplori aseman tekston; en ĉi tiu senco, la leganto fariĝas kun-kreinto de la asema artaĵo. Multoblaj signifoj por la sama simboleco estas alia ebleco por asema verko.
En 1997 vidaj poetoj Tim Gaze kaj Jim Leftwich unue uzis la vorton asema por nomi iliajn kvazaŭ-kaligrafajn skribgestojn. Ili tiam komencis distribui ilin al poeziorevuoj kaj rete kaj en presaĵo. Ekde la malfruaj 1990-aj jaroj, asema skribo floris en tutmonda literatura/artmovadon. Ĝi aparte kreskis en la frua parto de la 21-a jarcento, kvankam ekzistas agnosko de longa kaj kompleksa historio kiu antaŭas la agadojn de la nuna asema movado, precipe koncerne abstraktan kaligrafion, senparola skribon, kaj vorta skribo difektis preter la punkto de legebleco.
En 1997 vidaj poetoj Tim Rigardo kaj Jim Leftwich unue aplikis la vorton asema por nomi ilian kvazaŭan-kaligrafiajn skribgestojn. Ili tiam komencis distribui ilin al poeziaj revuoj ambaŭ enrete kaj papereldone. Ekde la 1990aj jaroj, asema skribo floris en la tutmonda literatura/arta movado kaj precipe kreskis en la frua komenco de la 21a jarcento. Jim Leftwich ĵus deklaris ke ne eblas krei arton/literaturan verkon tute sen signifo. Li komencis uzi la terminon "pansema" por priskribi ĉi tiun tipon de laboro.[7] Aliaj kiel la aŭtoro Travis Jeppesen trovis la terminon asema iel problema, ĉar "ĝi ŝajnas signifi skribadon kun neniu signifo."[8]
Satu Kaikkonen, nuntempa asema artista/verkisto, asertis jenon pri asema skribo :
"Kiel kreinto de asemoj, mi konsideras min esploristo kaj tutmonda rakontisto. Asema arto reprezentas antaŭ ĉio specon de lingvo, kiu estas universala kaj nestiĝita profunde ene de niaj senkonsciaj mensoj. Malgraŭ lingva identeco, ĉiu komenca provo de homaj krei skribitan lingvon aspektas tre simila kaj, ofte, sufiĉe asema. Tiele asema arto povas servi kiel specon de komuna lingvo - kvankam abstrakta, post-literata, kiun ni povas uzi por kompreni unu la alian sendepende de fono aŭ nacieco. Por ĝia ĉiakripla funkciado, semantika lingvo tro ofte dividas kaj asimetrie fortigas, kvankam la tekstoj asemaj ne povas aliel ol helpi meti homojn el ĉiuj niveloj de legoscio kaj identecoj en egalrajta pozicio."
Por obteni detalan artikolon surbaze de la angla versio de la sama artikolo, uzu GramTrans.
Falsaj skribsistemoj estas artefarite konstruitaj alfabetoj aŭ skriboj uzataj (foje ene de la kunteksto de falsa dokumento) transporti gradon de realeco. Ekzemploj de tio ĉi inkluzivas eksterteranan dialogon en bildstrioj (komiksoj), karikaturoj kaj plendetalaj romanoj (kiel La Ligo de Eksterordinaraj Sinjoroj de Alan Moore kaj la serio Valérian kaj Laureline).
La skribo en la Kodekso Seraphinianus de Luigi (1981) estis konfirmita de la aŭtoro por ne havi okultan signifon. La Voynich manuskripto, mistera laboro sur kiu la Kodekso Seraphinianus estis probable bazita, uzas maldeĉifiritan skribsistemon ke iuj konjektis esti falsa.