From Wikipedia, the free encyclopedia
Візантыйская Балгарыя - перыяд у гісторыі Балгарыі, які доўжыўся з 1018 па 1186 год, падчас якога яе тэрыторыя знаходзілася пад уладай Візантыйскай імперыі .
У 1018 годзе, пасля ўпартай і жорсткай барацьбы, візантыйскі імператар Васіль II Балгарабойца знішчыў Першае Балгарскае царства і ўключыў яго землі ў склад Візантыі [1] . Балгарская царква была падпарадкавана Канстанцінопальскаму патрыярху, а многія шляхетныя балгарскія роды былі пераселены ў азіяцкую частку імперыі.
Пасля гэтага балгары неаднаразова рабілі паўстанні супраць візантыйскага валадарства — паўстанне Пятра Дэляна ў 1040—1041 [2], Георгія Вотеха ў 1072 годзе [3], але ўсе яны былі задушаны.
Балгарская дзяржаўнасць была адноўлена ў 1186 годзе, дзякуючы новаму, на гэты раз паспяховаму паўстанню пад кіраўніцтвам братоў Пятра і Асеня . Было абвешчана незалежнае Другое Балгарскае царства, а браты сталі яго царамі [4] .