From Wikipedia, the free encyclopedia
La realidá (del llatín realitas y ésti de res, «cosa»), ye'l términu llingüísticu qu'espresa'l conceutu astractu de lo real.[1]
Les terminaciones col sufixu -idad denotan una cualidá o propiedá que se realiza, faise real, nun individuu concretu.[2]
Asina pos la pallabra n'español 'realidá' engloba dos aspeutos significativos, cada unu de los cualos plantega diversos problemes que s'esponen de siguío:
Significáu como conceutu astractu | Ye'l conxuntu de tolo que ye real | ¿Un conceutu? ¿Un Únicu Ens Realissimun = Universu Tou ¿Una mera pallabra ensin conteníu referente como conxuntu de lo real? |
Significáu como conceutu concretu | Ye daqué individuu que ye real | Individuu esistente En cuantes que ye percibíu na esperiencia |
|
Tou lo qu'hai como Universu pue ser consideráu:
como una idea regulativa de la Razón na Edá Moderna, o ** como Principiu Total y Únicu de lo Real y Racional nel Idealismu monista o ** como mera función llingüística espresiva que'l so conteníu escapar a un conceutu delimitado, tal como se suel entender na actualidá.
Na filosofía clásico y tradicional la realidá foi considerada n'estrecha rellación colos conceutos d'esencia y esistencia.
D'esta forma'l Ens Realissimum concibióse d'una manera trascendente, fora del mundu de la esperiencia, como'l ser que la so esencia implica la so propia esistencia. De tala forma que sería'l Únicu Ser puramente dichu real, Necesariu ya infinitamente perfectu del que, como orixe y principiu surde tou lo demás.[6]
Tal ye'l fundamentu del llamáu argumentu ontolóxicu. Se postula un Ser Necesariu que, vistu dende'l puntu de vista relixosu, sirve de fundamentu racional pal conceutu de Dios.
Consecuencia de too lo anterior ye la considerancia de too lo demás, los entes, como contingentes, porque'l so enconto alcuéntrase fora de sigo.
Al tomar como puntu de partida de la reflexón filosófica la conciencia»[7]la conocencia como tal queda condicionáu al conteníu de la esperiencia, ye dicir el mundu, entendíu ésti como esperiencia posible.
Lo trascendente solamente ye accesible como razonamientu deriváu a partir de la escurre innata de Dios, cola que los racionalistes recuperen la dimensión de realidá trascendente al mundu de la esperiencia; pos, otra manera, quedaríen condergaos al solipsismu.
Los empiristas caltienen un escepticismu filosóficu avera de la conocencia que tescienda la esperiencia. Nun ye posible dichu conocencia sinón como llinguaxe que facilita la comunicación por aciu idees qu'arrexunten esperiencies asemeyaes conforme a determinaes lleis d'asociación.
Kant intenta una síntesis ente racionalismu y empirismu que siquier xustifique la razón de la ciencia como conocencia verdadera que, na Edá Moderna, ta amosando unos frutos induldables na conocencia de la Naturaleza.
Pa Kant el conteníu de realidá ye deriváu de la conxunción d'unos conceutos puros (categoríes del entendimientu) xunto con unos esquemes y principios del pensar empíricu. D'esta miente la realidá ye:
En definitiva pa Kant y ye pensamientu dominante a partir de la Edá Moderna:
Pero la noción d'esperiencia nun resulta siempres del tou clara y amás resulta difícil estremar cuándo se trata d'una realidá dada, y cuando se trata d'una realidá puesta como categoría de realidá.[8]
Lo qu'ufierta una doble forma de fundamentu:
Pero estes distinciones nun son abondes como pa poder establecer les especies de realidaes que pueden ser consideraes como tales: Realidá suxetiva, Realidá oxetiva, Realidá experimentable, Realidá ideal, etc.
Na filosofía contemporánea la tema de la realidá ye consideráu dende diversos puntos de vista.
Estrémense dellos conceutos de lo real que son sometíos a crítica:
Nicolai Hartmann propón una ontoloxía descriptiva qu'estableza clares distinciones ente los distintos conceutos de lo real: Realildad lóxica, realidá cognoscitiva, realidá esencial etc. evitando aplicar a una forma de realidá les categoríes que correspuenden puramente a otra.[12]
Los neopositivistas negaron de raigañu'l conteníu significativo de cualquier espresión sobre lo real y la realidá. Tal pretensión ye, según ellos un pseudoproblema.
Enunciar si la materia o'l yo o cualquier cosa tienen o nun tienen realidá ye hipostasiar cualesquier entidá.[13]
Solo ye real aquello qu'esiste y pallo necesariamente tien que ser cuantificable; ye dicir ser individuu, bien independiente o como elementu d'un sistema.
Les dificultaes qu'atoparon pa llegar a individualizar los elementos constitutivos postreros de la materia xunto coles paradoxes lóxiques fixeron insostenible la so posición.
Lacan estrema realidá de Lo Real.
La primera ye'l conxuntu de les coses talo como son percibíes pol ser humanu; la realidá ye, pos, fenomenológica y resulta ser el soporte de les fantasíes (la pallabra "fantasía" si ye una imaxinación recurrente por cuenta de una neurosis suel ser llamada "pantasma" o, en francés: phanthome (ensin nenguna connotación preternatural o "paranormal").
Lo Real, pela so parte, ye'l conxuntu de les coses independientemente de que seyan percibíes pol ser humanu.
Pa tan importante diferenciación Lacan parte d'una nueva interpretación del psicoanálisis: Lo que se denomina usualmente 'realidá' ta 'tiñíu' y llindáu pelos medios llingüísticos culturales. El fundamentu atópase na distinción ente significante y significáu. Culturalmente establezse'l predominiu del significante como comprensión estructural del propiu suxetu que se biforca d'esta forma ente l'inconsciente y el fala consciente pola cual trata vanamente de constituyise como un yo:[14] "Nun fui esto sinón pa aportar a lo que puedo ser", permanente asunción que'l suxetu fai de "los sos" espeyismos.
Si'l dominiu que define esti don de la pallabra hai de bastar a la vuesa aición como al vuesu saber, va bastar tamién a la vuesa devoción. Pos-y ufierta un campu privilexao.Cuando los Deves, los homes y los Asures -lleemos nel primer Brahmana de la quinta lleición del Bhrad-Aranyaka Upanishad- terminaben el so noviciáu con Prajapati [lo aparentemente concreto; la realidá]], fixéron-y esti ruegu: "Fálanos".
"Da, dixo Prajapati, el dios del truenu. ¿Entendístisme?" Y los Devas contestaron: "Dixístinos: Damyata, domaos" -colo cual el testu sagráu quier dicir que los poderes de riba sométense a la llei de la pallabra.
"Da, dixo Prajapati, el dios del truenu. ¿Entendístisme?" Y los homes respondieron: "Dixístinos: Datta, dái" -con ello'l testu sagráu quier dicir que los homes reconocer pol don de la pallabra.
"Da, dixo Prajapâti, el dios del truenu. ¿Entendístisme?" Y los Asuras respondieron: "Dixístinos: Dayadhvam, faéi mercé" -el testu sagráu quier dicir que los poderes de baxo resonen na invocación de la pallabra-.
Esto ye, prosigue'l testu, lo que la voz divina fai oyer nel truenu: sumisión, don, mercé. Da da da.
.[15]
Porque Prajapati respuende a toos: "Entendístisme."Lacan. Función y campu de la pallabra y del llinguaxe en psicoanálisis.
Pa Zubiri la realidá manifiéstasenos y ye conocida en aprehensión de realidá. Pero nun ye lo mesmo conocer «por aprehensión» que conocer «en aprehensión» pa nun cayer nel idealismu.
Ser real en aprehensión nun ye lo mesmo que ser real por aprehensión. Y lo qu'estrema a los dos maneres ye que nel primeru, «pola aprehensión», la aprehensión ye una causa determinante de lo aprehendido; sicasí nel segundu, «na aprehensión», la aprehensión ye la so mera actualización.[17]
Lo aprehendido en realidá tien unes notes constitutives como «dimensiones estructurales de lo real simpliciter», en cuantes que realidá qu'amuesa la riqueza y solidez de la cosa nun campu de realidá»; tales notes en aprehensión sensible campal como ámbitu de realidá, faen posible'l procesu d'una intelixencia sentiente» escontra una conocencia «inteligido por un logos» como «ser en realidá». El conceutu por tantu nun ye «"conceutu de realidá", sinón realidá en conceutu». Esta actualización de lo real» amuesa en sí les posibilidaes d'actualización de lo real como verdá, entendida ésta como «respeutiva».[18]
Güei la realidá ye tomada como'l sistema complexu nel que s'actualicen y interaccionan tolos sistemes que-y constitúin.
El consideráu suxetu y el consideráu oxetu de la filosofía tradicional pertenecen dambos al mesmu sistema de realidá.
Última hora, voi presentar una perspeutiva según la cual la mente nun copia» a cencielles un mundu que namái almita la descripción de la Teoría Verdadera. Pero, dende'l mio puntu de vista, la mente nun constrúi'l mundu (nin siquier en cuantes que tando suxeta a la constricción impuesta por «cánones metodolóxicos» y «sense-data» independientes de la mente). Y si ye que vemos obligaos a utilizar llinguaxe metafóricu, dexemos que la metáfora seya ésta: la mente y el mundu constrúin conxuntamente la mente y el mundu (o, faciendo la metáfora más hegeliana, l'Universu constrúi l'Universu- desempeñando les nueses mentes (colectivamente) un especial papel na construcción.Hilary Putnam. op. cit. p. 12-13
Les perceiciones y interpretaciones de la realidá sobre les que construyimos nueses evidencies nun nos dexen afirmar qu'una seya la verdáesra y les demás «falses», como suel considerar la conciencia non crítica o les explicación feroces.
Nun ye posible una afirmación fundamental del tipu del realismu metafísicu como si fuera un puntu de vista dende la divinidá que nos dexara ver dende fora la realidá. Y cualesquier otra pretensión nesti sentíu, tipu positivista-relativista o realista-materialista ta condergada al fracasu.
Güei considérase un realismu internu como un continuu analíticu-sintéticu, inducción-paradigma científicu, como un sistema complexu, que fala del sistema real como mundu pero siempres dientro del marcu de ciertos conceutos, conxuntos de creencies, compromisos, etc.[19]
Trátase d'analizar estes posiciones, evitando posiciones estremes y abondando en puntos de vista llibres de prexuicios, lo que conduz a postures empiristas non radicales nin ortodoxes, pero sofitaes n'estructures conceptuales siempres en continua revisión.[20]
A un nivel más práuticu El Psicólogu Estauxunidense John Maxtell, introduz una nueva perspeutiva. Según el so puntu de vista'l conceutu de realidá entendida como esistencia, nun tien sentíu ensin un puntu de referencia, esto ye: soporte (universu) referenciáu a una mente que lo conceptúa, siempres suxetiva. Ye la nuesa mente la que proyeuta sobre les coses los conceutos que tenemos d'elles, dando sentíu al universu, creando a cada poco la esistencia o realidá na que vivimos. [21]