Loading AI tools
Vikimedya liste maddesi Vikipedi'den, özgür ansiklopediden
Süper kıta Pangea, birbirine yakın olduğunda tüm karasal kara kütlelerini tanımlayan bir isimdir Pangea, başka bir değişle Pangea kıtaların ayılmadan önceki şekline verilen isimdir. Süper kıtalar jeolojik geçmişte birçok kez birleşti ve dağıldı (tabloda görebilirsiniz). Modern tanımlara göre, bugünün dünyasında süper kıta mevcut değildir.[1] Kıtaların konumları Pangeanın dağılmasından bir süre önce erken Jurassic'e (Jura) doğru bir şekil belirlenmişti.[2] Daha önceki kıta Gondwana, Baltica, Laurentina ve Sibirya toprakları o zaman ayrı olduğu için süper kıta olarak kabul edilmez.[3]
Bu madde, öksüz maddedir; zira herhangi bir maddeden bu maddeye verilmiş bir bağlantı yoktur. (Eylül 2022) |
Jeolojide, süper kıta büyük bir kara kütlesi oluşturmak için Dünya'nın kıtasal bloklarının veya kratonlarının bir kısmının veya tamamının bir araya gelmesidir.[1][4][5] Bundan dolayı bazı Dünya bilimcileri farklı bir tanım kullanır ve Prekambriyen zamanlara uygulanması daha kolay olan daha önce dağılmış kıtaların bir bölümü[3] kıtasal kabuğun %75'i var olsa da, süper kıtaları diğer gruplardan ayırmak için sınır olarak önermişlerdir.[6]
Aşağıdaki tabloda Bradley'in 2011 gevşemiş tanımı kullanılarak, milyonlarca yıl önceki süper kıtaların adları belirtilmiştir.[3]
Süper Kıta Adı | Yaş (MY) | Dönem/Dönem Aralığı |
---|---|---|
Vaalbara | 3,636-2,803 | Eoarchean-Mesoarchean |
Ur | 2,803-2,408 | Mesoarchean-Sederian |
Kenorland | 2,720-2,114 | Neoarchean-Rhyacian |
Arktika | 2,114-1995 | Rhyacian-Orosirian |
Atlantik | 1,991-1,124 | Orosirian-Stenian |
Kolombiya | 1,820-1.350 | Orosirian-Ectasian |
Rodinia | 1,130-750 | Stenian-Tonian |
Panotya | 633-573 | Ediakara |
Gondwana | 596-578 | Ediakara |
Lavrasya ve Gondwana | 472-451 | Ordovisyen |
Pangea | 336-173 | Karbonifer-Jura |
Jeolojik zaman boyunca Süper kıta gelişimi için iki teori vardır. İlk teori, Vaalbara (3636 ile 2803 MY) ve Kenorland (2720 ile 2450 MY) içeren iki ayrı süper kıtanın var olduğunu teorize eder. Neorşi süper kıtası Superia ve Sclavia'dan oluşmaktadır. Neoarchean çağının bu kısımları 2480 ve 2312 MY ayrıldı ve ayrılan parçaların bir kısmı daha sonra Nuna (Kuzey Avrupa ve Kuzey Amerika)'nın oluşumunda rol oynadı. Nuna, Mezoproterozoyik sırasında, ilk başta Juvenil yayların yanal birikimi ile gelişmeye devam etti ve 1000 MY Nuna, Rodina'yı oluşturan diğer kara kütleleri ile çarpıştı.[3] 825 ve 750 MY arasında Rodinia ayrıldı. ancak, tamamen ayrılmadan önce Rodinia'nın bazı parçaları Gondwana'yı (Gondwanaland olarak da bilinir) oluşturmak için bir araya geldi.[7] Pangea, Gondwana,Lavrasya (Laurentia ve Baltica) ve Sibirya'nın çarpışmasıyla oluştu.
İkinci teori, hem paleomanyetik hem de jeolojik kanıtlara dayanmaktadır ve kıta kabuğunun 2,72 Ga - 0,573 Ga'dan sonra ediacaran döneminde parçalanana kadar tek bir süper kıta oluşturduğunu savunmaktadır. Yeniden yapılanma,[8] Paleomanyetik kutupların 2,72-2,115, 1,35-1,13 ve 0,75-0,573 Ga arasındaki uzun aralıklarla yarı statik pozisyonlara yakınsamasının gözleminden elde edilmiştir.[9] Aradan geçen dönemlerde, kutuplar birleşik görünür ve kutupsal dolaşma yoluna uygundur. Bu teori, paleomanyetik veriler üzerindeki olağanüstü taleplerin uzun süreli yarı bütünlük karşılandığını gösterdiğinden ilk faz (protopangea) esasen Vaalbara ve Kenorland'ı içermesine rağmen, çok çeşitli kıtalar öneren ilk teorinin yerini almasa gereklidir.İlk teori. Protopangea-Palaeopangea süper kıtasının açıklaması,Prekambriyen zamanlarda kapak tektoniği (Mars ve Venüs'te çalışan teknolojilerle karşılaştırılabilir) gibi görünmektedir. Çağdaş yeryüzünde görüldüğü gibi plaka tektoniği sadece jeolojik zamanların ikinci bölümünde baskın hale gelmiştir.[9]
Phanerozoic, süper kıta Pangea'yı kırmaya başladı ve bugün halen bunu yapmaktadır. Dünya'nın süper kıtalarının en sonuncu olduğundan, en iyi bilinen ve anlaşılmış olanıdır. Pangea'nın bu kadar iyi bilinmesinin nedeni, Atlantik tipi okyanusları çevreleyen mevcut kıtaları sanki bir yapboz parçası gibi oluşturduğundan kaynaklanmaktadır.[3]
Süper kıta döngüsü, bir süper kıtanın ayrılması ve başka bir süper kıtanın birleşmesi ile oluşur.[3] Süper kıta döngüleri, tek bir okyanus havzasının açılması ve kapanması olan Wilson Döngüsü ile aynı değildir. Wilson Döngüsü nadiren bir süper kıta döngüsü ile senkron edilir.[1] Bununla birlikte, süper kıta döngüleri ve Wilson Döngüleri hem Pangea hem de Rodinia'nın oluşmasında etkilidir.[2] Korbonitler, Granilütler, Eklogitler ve yeşil taşı kemer deformasyon olayları gibi dünyevi eğilimler, Prekambriyen süper kıta döngüsünün gösterisidir, fakat Protopangea-Paleopangea çözeltisi, süper kıta döngülerinin Phanerozoik tarzının bu dönemlerde çalışmadığını ifade eder. Ayrıca, dünyevi eğilimler süper kıta döngüsü üzerinde zayıf, düzensiz veya eksik bir etki bıraktığı durumlar vardır; süper kıta rekonstrüksiyonu için dünyevi yöntemler sadece bir açıklaması olan sonuçlar üretecek ve her açıklama diğeri ile uyumlu olmalıdır.[3]
Süper kıtanın birleşme ve dağılma nedenleri Dünya'nın manto konveksiyon süreçleri tarafından tahrik edildiği düşünülmektedir.[1] Mantoya yaklaşık olarak 660 km mesafede, yüzey kabuğunu tüyler ve süper tüyler gibi süreçlerle etkileyen bir süreksizlik meydana gelir. Yırtılmış bir kabuk levhası çevredeki mantodan daha yoğun olduğundan, süreksizliğe batar. Levhalar biriktikten sonra Levha çığı olarak bilinen yerde alt mantoya batırılırlar. Süreksizlikteki bu yer değiştirme, alt mantonun başka yerde yükselmesine neden olacaktır. Yükselen manto, bir tüy ve süper tüy oluşturabilir.
Volkanizma, büyük iyon litolif elementleri yenileyerek üst manto üzerinde bileşimsel etkilere sahip olmasının yanı sıra, plaka hareketini de ekilemektedir.[1] Bu kıtalar süper döngüler oluşturmak için bir araya getirmek neden olur ve protopangea için agrega erken kıtasal kabuk için işletilen süreç olur.[10] Süper kıtaların dağılması, çok büyük konveksiyon hareketlerinin veya tüylerin yükselmesi nedeniyle kabuğun altındaki ısı birikiminden kaynaklanır ve büyük ısı salınımı Paleopangea'nın parçalanmasıyla sonuçlanır.[11] Yığılma çağı levhalar'ı veya konveksiyon hücrelerinin batış uzuvlarına neden olabilir ve jeoidal alçak oluşturur. Jeolojik kaya kayıtlarında süper kıtaların toplanması ve dağılımına dair kanıtlar bulunmaktadır. Bilinen volkanik patlamaların etkisi sel bazaltları ile karşılaştırılamaz. Sel bazaltları'nın zamanlaması zamanlaması, büyük ölçekli kıtasal parçalanmaya karşılık gelmektedir. Bununla birlikte, sel bazaltları üretmek için gereken zamana ilişkin veri eksikliği nedeniyle, iklimsel etkinin ölçülmesi oldukça zordur. Tek bir lav akışının zamanlaması da belirsizdir. Bunlar sel bazaltların paleoklimatı nasıl etkilediği konusunda önemli faktörlerdir.[2]
Pangea kadar küresel paleocoğrafya ve plaka etkileşimleri bugün nispeten iyi anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, kanıtlar jeolojik tarihte daha seyrek hale geldi. Deniz manyetik anomalileri, pasif marj eşleşmeleri, orojenik kayışların jeolojik yorumlanması, paleomanyetizm, fosillerin paleobiyojeografisi ve iklimsel olarak hassas tabakaların dağılımı, kıta lokalitesi ve zaman boyunca çevre göstergeleri için kanıt elde etmek için bütün yöntemlerdir.[3]
Phanerozoik ve Prekambriyen öncelikle pasif kenar boşluklarına ve detrital zirkonlara (ve orojenik granitlere) sahipken, Pangea'nın görev süresini az miktarda içeriyordu.[3] Kıtaların eşleşen kenarları, pasif kenar boşluklarının oluştuğu yerdir. Bu kıtaların kenarları çatlayabilir. Bu noktada, deniz tabanının yayılması itici güç haline gelir. Pasif marjlar bu nedenle süper kıtaların parçalanması sırasında oluşur ve süper kıta montajı sırasında yok olur. Pangeanın süper kıta döngüsü, süper kıtaların gelişimini, görev süresini ve dağılmasını kaydetmek için varlıkların varlığını veya eksikliğini kullanması için iyi bir örnektir. Pangeanın oluşumu sırasında 500 ve 350 My (Milyon yıl) arasında pasif kenar boşluklarında keskin bir düşüş vardır. Pangeanın görev süresi, 336 ile 275 My arasında düşük sayıda pasif kenar boşluğu ile işaretlenir ve parçalanması, pasif kenar boşluklarında bir artış ile doğru orantılıdır.[3]
Kıtaların ve süper kıtaların oluşumu sırasında orojenik kayışlar oluşabilir. Kıtasal bloklar üzerinde bulunan orojenik kayışlar üç farklı kategoriye ayrılır ve jeolojik cisimlerin üzerinde etkileri vardır.[1] İnteraktonik orojenik kayışlar Okyanus havzasının kapanmasının bir oluşumudur. İnteraktonik aktivitenin açık göstergeleri, dikiş bölgesinde bulunan ofiyolitleri ve diğer okyanus materyallerini içerir. İnteraktonik orojenik kayışlar itme kayışları olarak ortaya çıkar ve herhangi bir okyanus materyali içermez. Bununla birlikte, ofiyolitlerin(levha tektoniğinde okyanusal kabuğa ait malzeme) yokluğu interaktonik kayışlar için güçlü bir kanıt değildir, çünkü okyanus materyali interaktonik bir ortamda sıkışabilir ve aşınabilir. Üçüncü tür ise orojenik keme, küçük havzaların kapatılması olan sınırlı bir orojenik kemerdir. Bir süper kıtanın oluşumu, interaktonik kayışları göstermek zorunda olacaktı. Bununla birlikte,[1] orojenik kayışların yorumlaması zor olabilirdi.
Gondwana veLavrasya'nın çarpışması geç paleozoyik'te meydana geldi. Bu çarpışma ile, Ekvator boyunca Variskan dağ silsilesi oluştu.[2] Bu 6000 km uzunluğundaki dağ silsilesi genellikle iki bölümden oluşur; geç karbonifer Hersiniyen dağ silsilesi Doğu kısmını oluşturur ve Batı kısmı erken Permiyen yükselmiş Apalaş dağı denir. Variskan aralığının yerelliği hem Kuzey hem Güney yarımkürede etkili olmuştur. Apalaş yüksekliği büyük ölçüde küresel atmosferik dolaşımı etkilemiştir.[2]
Kıtalar gezegenin iklimini büyük ölçüde etkiler, süper kıta daha büyük ve daha yaygın bir etkiye sahiptir. Kıtalar küresel rüzgar modellerini değiştirir, okyanus akım yollarını kontrol eder ve okyanuslardan daha yüksek bir albedoya(yeryüzündeki cisimlerin güneş ışınlarını tutma oranı) sahiptir.[1] Rüzgarlar dağlar tarafından yönlendirilir ve albedo farklılıkları kara rüzgarlarında kaymalara neden olur. Kıtasal iç mekanlarda daha yüksek, seri, kuru iklim, kıtasal fenomen üretir. Bu, bugün Avrasya'da görülüyor ve kaya rekoru Pangea'nın ortasında kıtasallığın kanıtlarını gösteriyor.[1]
Buzul dönemi terimi, milyonlarca yıl boyunca yeryüzünde uzun bir buzullaşmayı ifade eder.[12] Buzulların özellikle deniz seviyesi değişimi yoluyla iklim iklim üzerinde önemli etkileri vardır. Konumu ve yükselmesindeki değişiklikler, paleolatitude ve okyanus dolaşımı buzul çağını etkiler. Kıtaların, süper kıtaların ve buz çağların parçalanması ve parçalanması arasında bir ilişki vardır.[12] Kenorland ve Rodinia'nın kıtalarının dağılması prekambriyen süper kıtalar için oluşuma göre sırasıyla Paleoproterozoik ve Neoproterozoik buzul çağlarla ilişkilidir. Buna karşılık, ikinci çözüm olarak, bu buzulların düşük kıtasal hız dönemleri ile ilişkili olduğunu ve küresel soğukluk aralıklarından tektonik ve volkanik aktivitedeki düşüşün sorumlu olduğu sonuca varılmıştır.[9] Bölgesel yükselme zamanlarıyla süper kıtaların birikimi sırasında, buzul çağlar çok nadir görülmektedir.
Geç Ordivisiyan sırasında, Gondwana'nın özel konfigürasyonu, buzullaşma ve yüksek CO2 (Karbondioksit) seviyelerinin aynı anda gerçekleşmesine neden olmuştur.[13] Bununla birlikte, bazı jeologlar aynı fikirde olmamışlardır ve şu anda bir sıcaklı artışı olduğunu düşünmektedirler. Bu artış Gondwana'nın, Güney Kutbu'ndaki hareketinden güçlü bir şekilde etkilenebilir ve bu da uzun kar birikimini önleyebilir. Güney Kutbu'ndaki Geç Ordivisiyen sıcaklıkları donmaya ulaşmış olsa da, geç Mississippi boyunca erken silüriyen boyunca buzul tabakaları yoktu.[2] Bir kıtanın kenarı direğe yakın olduğunda karının meydana gelebileceği teorisine hak verilebilir. Bu nedenle, Gondwana, Güney Kutbu'na teğet olmasına rağmen, sahili boyunca buzullaşma yaşamış olabilir.[13]
Muson sürkilasyonları sırasında yağış oranlarının tahmin edilmesi zor olsa da, geç paleozoyik(~251.902 My) sırasında Pangea'nın iç kısmında büyük bir orografik bariyer olduğuna dair kanıtlar vardır. SW-NE eğilimli Apalaş-Hersiniyen dağlarının olasılığı, bölgenin muson dolaşımını, Avrasya içindeki Muson dönemlerinin büyüklüğünü olumlu yönde etkilediği bilinene Tibet Platosunun çevreleyen gün Muson dolaşımını potansiyel olarak ilişkilendirmektedir. Bu nedenle, Jurassic (Jura) sırasında süper kıtanın düğer bölgelerinde daha düşük topoğrafyanın yağış değişimlerini olumsuz yönde etkileyeceği beklenmektedir. Süper kıtanın dağılması yerel yağışları etkileşim olabilir.[14] Herhangi bir süper kıta ayrıldığında, kıtasal kara kütlesinin yüzeyinde yağış akışında bir artış olacaktır, silikat ayrışma ve CO2(Karbondioksit) tüketimi artacaktır.[7]
Arkolojik güneş radyasyonu sırasında %30 ve Kambriyen -Prekambriyen sınırı %6 oranında azalsa da, Dünya Prekambriyen boyunca sadece üç buzul çağı yaşadı.[2] Kıtasal iç mekanlarda soğuk kışlar, Radyatif soğutma (daha fazla soğuma) ve kıtasal jantlardan ısı taşıma oranından kaynaklanmaktadır. Kıtasal iç mekanlarda kış sıcaklıklarını yükseltmek için, ısı taşıma oranı, radyatif soğutma oranından daha büyük olması için arttırılmalıdır. İklim modelleri sayesinde, atmosferik CO2 içeriğindeki değişiklikler ve okyanus ısı taşımacılığında etkili değildir.[14]
CO2 modelleri, geç Senezoyik ve Karbonifer-Permiyen buzullaşmasında değerlerin düşük olduğunu gösterir. Erken Paleozoyik değerlerin, çok daha büyük olmasına rağmen (bugünkü değerinden %10 daha fazla). Bu, Prekambriyen süper kıtaların dağılmasından sonra yüksek deniz tabanı yayılma oranlarına ve bir karbon lavabo olarak kara bitkilerinin eksikliğine bağlı olabilmektedir.[13]
Geç Permiyen döneminde, mevsimsel Pangean sıcaklıklarının büyük ölçüde değiştiği bilinmektedir. Subtropik yaz sıcaklıkları, bugün 6-10 derece kadar daha sıcaktı ve kışın orta enlemleri -30 santigrat derece den daha azdı.Süper kıtadaki bu mevsimsel değişiklikler Pangea'nın büyük boyutundan etkilendi ve tıpkı bugün olduğu gibi, kıyı bölgeleri çok daha az varyasyon yaşadı.[2]
Jurassic(Jura) sırasında, yaz sıcaklıkları Pangea'nın en kuzey kısmı olan Lavrasya'nın kuzey kenarı boyunca sıfır santigrat derecenin üzerine çıkmadı (Pangea'nın en güney kısmı Gondwana'dır). Rusya'dan elde edilen salla sallanan damla taşları kuzey sınırının göstergesiydi. Jurassic 90 derece doğu boyunca yaklaşık 10 santigrat derece daha sıcak olduğunu düşünülmektedir.[14]
Süper kıta zaman dilimlerinde Milankovitch dalgalanmalarının birçok çalışması orta kretase dönemi üzerine olmuştur. Bugünkü Avrasya üzerindeki Milankovitch döngülerinin mevcut genlikleri, süper kıta Pangea'nın hem Güney hem de Kuzey yarım kürelerinde yansıtılabilir. İklim modellemesi, yaz dalgalanmalarının Pangea'da 14-16 santigrat derece değiştiğini göstermektedir. Bu, Pleistosen sırasında Avrasya'nın yaz sıcaklıklarına benzer veya biraz daha yüksektir. En büyük genlikli Milankovitch döngülerinin, Trias ve Jurassic sırasında orta ile yüksek enlemlerde olması beklenmektedir.[14]
Granitler ve detrital zirkonlar, kaya kayıtlarında özellikle benzer ve epizodik(bölüm bölüm ayrı olaylardan oluşan anlamına gelmektedir) görünümlere sahiptir. Dalgalanmaları Prekambriyen ve süper kıta döngüleri ile ilişkilidir. Orojenik granitlerden elde edilen edilen U-pb(Uranyum-Kurşun bilinen en eski radyoaktif dönüşümlerden biridir) Zirkon tarihleri en güvenilir yaşlanma belirleyicileri arasındadır. Eşit küresel kaynaklı verilerin eksikliği ve sedimanter(tortul kayaç) kapsama veya plütonik tüketim nedeniyle granit zirkonların kaybı gibi granit kaynaklı zirkonlarala ilgili sorunlar vardır. Granit zirkonların etkisinin az olduğu yerlerde Kum taşları görünür ve boşlukları kapatır. Bu kırıntılı zirkonlar modern nehirlerin kumlarından ve drenaj havzalarından alınır.[3] Okyanus manyetik anomalileri ve paleomanyetik veriler, kıta ve süper kıta konumlarını kabaca 150 My'ya kadar yeniden yapılandırmak için kullanılan birincil kaynaktır.[2]
Levha tektoniği ve atmosferin kimyasal bileşimi jeolojik zaman ölçeğinde mevcut olan en yaygın iki faktördür. Kıtasal sürüklenme hem soğuk hem de sıcak iklimsel bölgeleri etkiler. Atmosferik dolaşım ve iklim, kıtaların ve megakontinentlerin konumu ve oluşumundan güçlü bir şekilde etkilenir. Bu, nedenle, kıtasal sürüklenme etkileri küresel sıcaklık anlamına gelmektedir.[2]
Arkeen Eon'un oksijen seviyeleri ihmal edilebilir ve bugün yaklaşık %21'dir. Dünya'nın oksijen içeriğinin aşamalı olarak arttığı düşünülmektedir. Dünya'nın süper kıtalarının gelişimine yakın altı madde vardır.[15]
Dünya'nın atmosferik oksijen içerisindeki artış süreci, süper kıtaları oluşturan kara kütlelerinin kıta-kıta çarpışması ve bu nedenle süper kıta dağ sıraları (süper dağlar) ile başlamış olduğu teori olarak belirtilmiştir. Bu dağlar erozyona uğrayacak, demir ve fosfor da dahil olmak üzere kütle miktarda besin maddesi, tıpkı bugün gördüğümüz okyanuslara süpürülecekti. Okyanuslardan sonra oksijen solumak için fotosentez yapan organizmalar, temel besin açısından zengin olurdu. Orojenik ve atmosferik oksijen içeriği arasında belirgin bir ilişki vardır. Bu kütle oksijenasyon olaylarının zamanlaması ile eş zamanlı olarak artan sedimantasyon (Çökelme) kanıtlarda vardır, yani bu zamanlardaki organik karbon ve piritin tortunun altına gömülme olasılığı daha yüksektir ve bu nedenle oksijen ile reaksiyona giremez ve atmosferik artışı devam eder.[15]
Bu süre zarfında, 2,65 My molibden izotop fraksiyonasyonunda bir artış olmuştur. Geçici olarak, ancak atmosferik oksijendeki artışı destekliyor çünkü molibden izotopları fraksiyona serbest oksijen gerekiyor. 2,45 ve 2,32 My arasında ikinci oksijenasyon meydana geldi ve buna büyük 'oksijenasyon olayı' denildi. Kırmızı yatak görünümü dahil olmak üzere bu olayın varlığını destekleyen birçok kanıt vardır. Üçüncü oksijenasyon olayı yaklaşık 1,8 My, demir oluşumlarının kaybolmasıyla meydana geldiği gösterilir. Neodimyum izotopik çalışmalar, demir oluşumlarının genellikle kıtasal kaynaklardan geldiğini, yani çözünmüş Fe (Demir) ve Fe2+'nın (Demir iyonu) kıtasal erozyon sırasında taşındığını göstermektedir. Atmosferik oksijendeki bir artış demirin (Fe) taşınmasını önler, bu nedenle demir oluşumlarının eksikliği oksijendeki artışa bağlı olabilir. Dördüncü oksijenasyon olayı 0,6 My, deniz karbonat ile ilişkili sülfatlardan modellenmiş kükürt izotoplarına dayandırılmaktadır. Bu modeller tarafından önerilen kükürt izotoplarının, derin okyanusların oksijen içeriğinde bir artış gerekecektir. 650 ve 550 My arasında okyanus oksijen seviyelerinde üç artış vardır, bu süre beşinci oksijenasyon aşamasıdır. Bu sürenin oksijenasyon olayı olduğunu gösteren önemli kanıtlardan biri, siyah şistlerin rodoks-duyarlı molibden artışıdır. Altıncı olay 360-260 My arasında meydana geldi ve atmosferik oksijendeki bir artıştan güçlü bir şekilde etkilenen karbonatlarda 34S (Kükürt) ve 13C (Karbon) dengesinde kaymalar öneren modeller tarafından belirlendi.[15][16]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.