Loading AI tools
The Simpsons bölümü Vikipedi'den, özgür ansiklopediden
"Life on the Fast Lane", ayrıca "Jacques To Be Wild" olarak da bilinir,[2] Amerikan animasyon televizyon dizisi Simpsonlar'ın birinci sezonunun dokuzuncu bölümüdür ve ilk kez 18 Mart 1990 tarihinde yayınlandı. John Swartzwelder tarafından yazıldı ve David Silverman tarafından yönetildi. Albert Brooks, Jacques rolüyle bölümde konuk oyuncu olarak yer aldı ve jenerikte adı "A. Brooks" olarak geçti.[1][2] Bölümde Homer'ın düşüncesizliğinin Marge'ın bowling hocası Jacques'e vurulmasını nasıl hızlandırdığı ve Marge ile Homer'ın evliliğinde krize yol açtığı anlatılmaktadır. Bölüm için hazırlanan orijinal planda, Brooks (diyalogları doğaçlama yapan) Björn adlı İsveçli bir tenis antrenörünü seslendirecekti ve bölümün adı "Björn To Be Wild" olacaktı. Bölümde, Subay ve Centilmen filminin bir parodisi mevcuttur ayrıca 1990 yılındaki En İyi Animasyon Programı Emmy Ödülü'nü kazandı.
"Life on the Fast Lane" | |
---|---|
![]() Jacques, kendi bowling eldivenini Marge'a verir. | |
Bölüm no. | 9 |
Ürün kodu | 7G11 |
Yayın tarihi | 18 Mart 1990[1] |
Dizi sorumlusu | James L. Brooks Matt Groening Sam Simon |
Senarist | John Swartzwelder |
Yönetmen | David Silverman |
DVD yorumları | Matt Groening James L. Brooks David Silverman Al Jean |
Konuk oyuncu(lar) | |
Jacques rolüyle Albert Brooks | |
1. sezon bölümleri | |
Sezonlar | |
Homer, Marge'ın doğum gününü unutur ve son dakikada bir şeyler almak için dışarıya çıkar. Bir bowling topu görür ve Marge için onu almaya karar verir. Doğum gününün kutlandığı gece, Marge, çocuklardan aldığı hediyelerle, Bart'ta bir Fransız parfümü ve Lisa'dan makarna ile tutkaldan yapılmış bir kartpostal, mutlu olur fakat Homer'ın hediyesinden rahatsız olur çünkü hayatında hiç bowlinge gitmemiştir ayrıca topun üzerinde Homer'ın adı yazmaktadır.
Homer'ın aslında topu kendisinin oynaması için aldığını fark edince Marge, Homer'a rağmen nasıl bowling oynanacağını öğrenmede karar verir. Bowling oynama konusunda herhangi bir fikri yoktur ta ki kendisinde ders verecek olan Jacques adında "Fransız" bowling hocasıyla tanışana kadar. Jacques, hoşgörülü ve yakışıklı bir eğitmen olduğunu gösterir -her şekilde Homer'ın zıddıdır. Jacques, topun üzerinde yazan Homer ismini sorunca Marge, topa verdiği isim olduğunu söyler ve evli olduğunu belirtmeyi ihmal eder. Homer, hafifçe yanlış bir şey olduğunun bilincindedir ama neler olup bittiğinden emin değildir. Birkaç bowling dersinden sonra Jacques, Marge'a kendisiyle brunch yapmasını ister. Marge, daveti kabul eder.
Brançları oldukça iyi gider ta ki Marge'ı kocası olmayan bir adamla gören dedikoducu Helen Lovejoy onları görene kadar. Helen'in ilgisini bowling teorisiyle dağıttıktan sonra Jacques, Marge'a sonraki gün dedikodudan uzak bir yerde yani kendi apartmanında buluşmayı önerir. Bu davet, Marge'ın bayılmasına neden olur ve Jacques ile bowling temalı lüks dairesinde dans ettiğine dair romantik bir hayal kurar. Kendine geldiğinde daveti kabul eder.
Evde ise Homer, Jacques'ın Marge'a verdiği bowling eldivenini görür ve onu [Marge'ı] kaybedebileceğini fark eder. Ertesi gün, Marge'ın yaptığı sandviçi Marge'tan geriye kalan tüm şey diyerek yiyemez. Marge, Jacques ile buluşmak için yola çıkar ve araba sürerken ömür boyu bağlılığını hatırlarken kendini bulur. Biri Homer'ın iş yerine giden diğeri Jacques'ın apartmanına giden bir yol ayrımına gelir. Hangi yoldan gideceğine dair tereddüt yaşadıktan sonra Homer'a nükleer santralde sürpriz yapar ve onu öper. Mest olmuş bir halde Homer, Marge'ı kollarına alır. İş arkadaşları, patrona ne demeleri gerektiğini sorarlar. Alkışları arasında, Homer, arabanın arka koltuğuna gittiklerini ve en az on dakika dönmeyeceğini söyler.
Bölüm, John Swartzwelder tarafından yazıldı ve David Silverman tarafından yönetildi.[1] Bölüm ilk tasarlandığında Albert Brooks'un İsveçli tenis eğitmeni "Björn"ü seslendirmesi belirlendi fakat Brooks, karakterin Fransız olmasının daha eğlenceli olabileceğini söylemesiyle karakterde değişiklik yapıldı. Bölüm adı esasen "Bjorn to Be Wild" olacaktı,[3][4] böylece bölümün adı "Jacques to Be Wild" olarak açklandı.[2] Brooks, tüm diyaloglarını doğaçlama yaptı.[5] Marge'ın bowling dersleri esnasındaki gülüşü doğaçlamaydı ve Albert Brooks'un söylediği bir şeylere gülen Julie Kavner'ın doğal gülüşüydü.[4] "Dört soğan halkası!" satırı, Brooks'un yaptığı birçok doğaçlamadan biriydi ve Jacques, bunu telaffuz ederken Fransız aksanını kaybediyordu.[4] Albert Brooks'un kullanılmayan diyaloglarından oluşan uzun bir ses klibi, The Simpsons The Complete First Season DVD'sinin üçüncü diskinde yer almaktadır.[6]
Barney's Bowlarama ile bowling dizide ilk kez bu bölümde göründü. Barney's Bowlarama'nın orijinal öyküsünde, Barney Gumble buranın sahibiydi. Zamanla Barney sadece buranın bir çalışanı olmak değiştirildi,[7] çünkü yazarlar Barney'in herhangi bir şeyin sahibi olduğunu hayal edemiyorlardı.[8] Bowlarama'nın dış tarafı No Doubt üyesi Eric Stefani tarafından tasarlandı.[4] Lenny Leonard ile Helen Lovejoy, bu bölümle ilk kez göründüler.[2]
Ailenin pizza kutusunu birbirine uzatarak çöpe atması, gerçeküstü gözükmesi için özellikle John Swartzwelder tarafından tasarlandı.[4] Jacques'ın Marge'ı eve bıraktığı sahnede Ay, bir bowling topu şeklinde çizildi.[8] Jacques ile Marge'ın buluştuğu restoranın adı "Shorty's" ("Bücürün Yeri") idi; esasen restoran sahibinin kısa olduğunu ima etmek için bir aşçı şapkasının arka planda hareket hâlinde olduğunu gösterilecekti fakat bunun oldukça aptalca bir fikir olduğu düşünüldüğünden konsept iptal edildi.[7] Bölümün finalinde Subay ve Centilmen filmine gönderme olduğundan sahneyi ayarlayabilmek için David Silverman, filmi ilk kez izlemek zorunda kaldı.[4] Homer'ın iç çamaşırı mağazasını gördüğünde söylediği "oldukça heyecanlı" repliği, James L. Brooks tarafından yazıldı.[7] Marge'ın Patty ve Selma ile yaptığı telefon görüşmesi süresince Maggie'nin emziğini defalarca emdiği görülmekte ki bu, sonraki sezonlarda diyalogdan daha eğlenceli olarak görüldü.[4]
Marge'ın rüyası, The Gay Divorcee filmindeki dans numarasına benzemektedir.[2] Marge'ın elektrik santraline doğru yürüdüğü ve Homer'ın onu kucağına alığ taşıdığı son sahne, Subay ve Centilmen filmine göndermedir ve her ikisinde de "Up Where We Belong" çalmaktadır.[2]
Bölüm, aynı dalda aday gösterilen bir diğer Simpsonlar bölümü "Simpsons Roasting on an Open Fire"ı geçerek 1990 yılında En İyi Animasyon Programı (Bir Saatten Daha Kısa Programlar İçin) dalında bir Emmy Ödülü kazandı ve böylece ödülü kazanan ilk Simpsonlar bölümü oldu.[8][9] 2000 yılında bir Entertainment Weekly makalesinde, Matt Groening, "Bart the Daredevil" bölümünden sonra bu bölümü tüm zamanların en iyi ikinci bölümü olarak seçti.[3] Entertainment Weekly, kendilerinin hazırladıkları en iyi 25 Simpsonlar bölümü listesinde "Life on the Fast Lane" bölümünü yirmi birinci sıraya yerleşti.[10] Warren Martyn ve Adrian Wood, I Can't Believe It's a Bigger and Better Uptarihd Unofficial Simpsons Guide kitabının yazarları, bölüm için "çok iyi, kendinden çok emin" dedi.[2] The A.V. Club yazarı Nathan Rabin, bölümü övdü ve Simpsonlar'ın daha eğlenceli ve daha hızlı bölümleri olacaktır fakat birkaçı, duygusal derinlik ve karakterizasyon açısından "Life on the Fast Lane" bölümüyle karşılaştırılabilir."[11] IGN.com, Albert Brooks'un diğer dört görünümüyle konuk oyunculuğu performansını, şovun tarihindeki en iyi konuk oyuncu performansı olarak adlandırdı..[12] İlk sezonun DVD yorumlarında David B. Grelck, bölüme 4/5 vererek bölümü "Homer's Night Out" ile birlikte sezonun favorisi seçti.[13] The Digital Bits'in DVD yorumunda bölüm için "İlk sezonun en sevilen bölümlerinden biri" dendi.[6] Orlando Sentinel yazarı Gregory Hardy, bölümü, şovun spor temalı en iyi on beşinci bölümü olarak seçti.[14] Bölümdeki Subay ve Centilmen referansı, Total Film'den Nathan Ditum tarafından şovun tarihindeki en mükemmel 23. film göndermesi olarak belirlendi.[15]
15 Mayıs 2004'te Dear Abby (Sevgili Abby) adlı köşesine gönderilen bir mektubun sahte olduğu ortaya çıktı. Bir gazete editörü, gönderilen mektuptaki problemin "Life on the Fast Lane" ile özdeş olduğunu bildirdi.[16] Universal Press Syndicate sözcüsü Kathie Kerr, "Birbirine pek benzemediğinden bu [mektup] bir aldatmaca değil." yorumunda bulundu.[17]