Loading AI tools
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม (สวีเดน: Nobelpriset i litteratur, อังกฤษ: Nobel Prize in Literature) เป็นรางวัลโนเบลหนึ่งในห้าสาขา ที่ริเริ่มโดยอัลเฟรด โนเบล ตั้งแต่ ค.ศ. 1895[3] โดยรางวัลนี้บริหารจัดการโดยมูลนิธิโนเบลและมอบให้โดยคณะกรรมการที่ประกอบด้วยสมาชิกห้าคนที่ได้รับเลือกจากบัณฑิตยสถานสวีเดน[4] มีพิธีมอบเป็นครั้งแรก เมื่อ ค.ศ. 1901[5] ผู้รับรางวัลแต่ละคนจะได้รับเหรียญ ประกาศนียบัตร และเงินรางวัลที่มีการปรับเปลี่ยนมาแล้วหลายครั้ง[6] พิธีมอบรางวัลมีขึ้นในวันที่ 10 ธันวาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเสียชีวิตของอัลเฟรด โนเบล ที่กรุงสต็อกโฮล์ม[7]
รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม | |
---|---|
(สวีเดน: Nobelpriset i litteratur) | |
![]() ฮอเรซ เองดาห์ล อดีตเลขาธิการถาวรของบัณฑิตยสถานสวีเดน ประกาศให้ฌี.แอม.เฌ. เลอ เกลซีโย เป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 2008 | |
รางวัลสำหรับ | ผลงานที่โดดเด่นในสาขาวรรณกรรม |
ที่ตั้ง | สต็อกโฮล์ม |
จัดโดย | บัณฑิตยสถานสวีเดน |
รางวัล | 11 ล้านครูนาสวีเดน (2023)[1] |
รางวัลแรก | 1901 |
ผู้รับรางวัล | ยุน อูลัฟ ฟ็อสเซอ (2023)[2] |
เว็บไซต์ | nobelprize |
ในปี 2023 รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมได้มอบให้แก่บุคคลแล้ว 120 ราย[8] ในปี 1958 เมื่อบอริส ปัสเตร์นัค ชาวรัสเซียได้รับรางวัลเขาถูกบังคับให้ปฏิเสธรางวัลต่อสาธารณชนภายใต้แรงกดดันจากรัฐบาลของสหภาพโซเวียต ในปี 1964 ฌ็อง-ปอล ซาทร์ประกาศว่าเขาไม่ประสงค์จะรับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม[9] เนื่องจากเขาเคยปฏิเสธการให้เกียรติอย่างเป็นทางการทั้งหมดในอดีตมาโดยตลอด[10] อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการโนเบลไม่ยอมรับการปฏิเสธ และรวมปัสเตร์นัค และซาทร์ ไว้ในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลด้วย[11]
มีผู้หญิงสิบเจ็ดคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ซึ่งเป็นจำนวนรางวัลโนเบลของสตรีสูงสุดอันดับสองรองจากรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ[12][13] มีสี่กรณีที่มอบรางวัลให้กับคนสองคน (1904, 1917, 1966, 1974) ไม่มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในเจ็ดปี (1914, 1918, 1935, 1940–1943) เป็นเวลาสามปีที่รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมถูกเลื่อนออกไปหนึ่งปี: รางวัลสำหรับปี 1915[14], 1949[15] และ 2018[16][17][8] โดยมีการรับรางวัลแต่ละรางวัลพร้อมกับของปีถัดไป ในเดือนตุลาคมของปีต่อมา
ค.ศ. | ชื่อ | สัญชาติ | ภาษา | หมายเหตุ |
---|---|---|---|---|
1901 | ซูว์ลี พรูว์ดอม (Sully Prudhomme) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "ในการรับรู้เป็นพิเศษขององค์ประกอบบทกวีของเขาซึ่งให้หลักฐานของอุดมคติอันสูงส่ง ความสมบูรณ์แบบทางศิลปะและการผสมผสานที่หายากของคุณสมบัติของทั้งหัวใจและสติปัญญา"[18] |
1902 | เทโอดอร์ ม็อมเซิน (Theodor Mommsen) |
![]() |
(เยอรมัน) | "ผู้ทรงคุณวุฒิด้านศิลปะการเขียนประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิต โดยมีการอ้างอิงพิเศษถึงงานชิ้นสำคัญของเขา History of Rome "[19] |
1903 | บีเยินส์จาเนอ มัตตีนียึส บีเยินซ็อน (Bjørnstjerne Martinius Bjørnson) |
![]() |
(นอร์เวย์) | "เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อกวีนิพนธ์อันสูงส่ง งดงาม และหลากหลายของเขา ซึ่งมีความโดดเด่นอยู่เสมอด้วยความสดชื่นของแรงบันดาลใจและความบริสุทธิ์ที่หาได้ยากของจิตวิญญาณ"[20] |
1904* | เฟรเดริก มิสทราล (Frédéric Mistral) |
![]() |
(อุตซิตา) | "ในการรับรู้ถึงความคิดริเริ่มที่สดใหม่และแรงบันดาลใจที่แท้จริงของการผลิตบทกวีของเขา ซึ่งสะท้อนอย่างซื่อสัตย์ถึงทิวทัศน์ธรรมชาติและจิตวิญญาณดั้งเดิมของผู้คนของเขา และนอกจากนี้ยังเป็นผลงานที่สำคัญของเขาในฐานะนักปรัชญาชาวพรอว็องส์"[21] |
1904* | โฆเซ เอเชกาไร อี เอย์ซากีร์เร (José Echegaray y Eizaguirre) |
![]() |
(สเปน) | "ในการรับรู้ถึงองค์ประกอบมากมายและยอดเยี่ยมของลักษณะที่เป็นปัจเจกและเป็นต้นฉบับ ได้รื้อฟื้นประเพณีอันยิ่งใหญ่ของละครสเปน"[21] |
1905 | แคนรึก แชงกีเยวิตช์ (Henryk Sienkiewicz) |
![]() |
(โปแลนด์) | "เนื่องด้วยคุณความดีอันโดดเด่นของเขาในฐานะนักเขียนบทประพันธ์มหากาพย์"[22] |
1906 | โจซูเอ คาร์ดุชชี (Giosue Carducci) |
![]() |
(อิตาลี) | "ไม่เพียงแต่พิจารณาจากการเรียนรู้เชิงลึกและการวิจัยเชิงวิพากษ์ของเขาเท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้นเพื่อเป็นการยกย่องพลังงานสร้างสรรค์ ความสดใหม่ของสไตล์ และพลังแห่งบทกวีซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของผลงานกวีนิพนธ์ของเขา"[23] |
1907 | รัดยาร์ด คิปลิง (Rudyard Kipling) |
![]() |
(อังกฤษ) | "โดยคำนึงถึงพลังของการสังเกต ความคิดริเริ่มของจินตนาการ ความสามารถทางความคิด และความสามารถที่โดดเด่นในการเล่าเรื่อง ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของการสร้างสรรค์ของนักเขียนที่มีชื่อเสียงระดับโลกคนนี้"[24] |
1908 | รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน (Rudolf Christoph Eucken) |
![]() |
(เยอรมัน) | "ในการตระหนักถึงการค้นหาความจริงอย่างจริงจัง พลังความคิดที่ทะลุปรุโปร่ง วิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของเขา และความอบอุ่นและความแข็งแกร่งในการนำเสนอ ซึ่งเขาได้พิสูจน์และพัฒนาปรัชญาชีวิตในอุดมคติในผลงานมากมายของเขา"[25] |
1909 | เซลมา ลอเกร์เลิฟ (Selma Lagerlöf) |
![]() |
(สวีเดน) | "ในความซาบซึ้งในอุดมคติอันสูงส่ง จินตนาการอันเจิดจ้า และการรับรู้ทางจิตวิญญาณที่เป็นลักษณะเฉพาะของงานเขียนของเธอ"[26] |
1910 | เพาล์ ไฮเซอ (Paul Heyse) |
![]() |
(เยอรมัน) | "เพื่อเป็นบรรณาการแก่ศิลปะที่สมบูรณ์ เปี่ยมด้วยอุดมการณ์ ซึ่งเขาได้แสดงให้เห็นในอาชีพการงานอันยาวนานของเขาในฐานะกวี ผู้แต่งเนื้อร้อง นักเขียนบท นักประพันธ์ และนักเขียนเรื่องสั้น ที่มีชื่อเสียงระดับโลก"[27] |
1911 | มอริส มาแตร์แล็งก์ (Maurice Maeterlinck) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "ในความชื่นชมกิจกรรมทางวรรณกรรมหลายด้านของเขา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานบทละครของเขา ซึ่งโดดเด่นด้วยจินตนาการอันล้ำค่าและรูปแบบของบทกวี ซึ่งเผยให้เห็นบางด้านที่ซ่อนอยู่ของเทพนิยาย, แรงบันดาลใจที่ลึกซึ้ง ในขณะที่นำเสนอด้วยวิธีที่ซ่อนเร้นดึงดูดความรู้สึกของผู้อ่านและกระตุ้นจินตนาการของพวกเขา"[28] |
1912 | แกร์ฮาร์ท เฮาพท์มัน (Gerhart Hauptmann) |
![]() |
(เยอรมัน) | "โดยหลักเพื่อการตระหนักรู้ถึงผลงานการประพันธ์ที่ประสบความสำเร็จ, หลากหลาย และโดดเด่นของเขา ในขอบเขตของศิลปะการละคร"[29] |
1913 | รพินทรนาถ ฐากุร (Rabindranath Tagore) |
![]() |
(เบงกอล) | "เพราะบทกวีที่ละเอียดอ่อน สดใหม่ และงดงามของเขา ด้วยทักษะที่สมบูรณ์ เขาได้รังสรรค์บทกวี แสดงออกด้วยถ้อยคำภาษาอังกฤษของเขาเอง จึงนับเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรมตะวันตก"[30] |
1914 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัลมอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1915 | รอแม็ง รอล็อง (Romain Rolland ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "เพื่อเป็นการยกย่องจินตนาการอันสูงส่งของการผลิตวรรณกรรมของเขา ตลอดจนความเห็นอกเห็นใจและความรักในความจริงซึ่งเขาได้บรรยายถึงมนุษย์ประเภทต่าง ๆ"[14] |
1916 | คาร์ล กุสตัฟ แวร์เนอร์ ฟอน ไฮเดินสตัม (Carl Gustaf Verner von Heidenstam ) |
![]() |
(สวีเดน) | "ในการรับรู้ถึงความสำคัญของเขา ในฐานะตัวแทนผู้นำของยุคใหม่ในด้านวรรณกรรม"[31] |
1917* | คาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป (Karl Adolph Gjellerup) |
![]() |
(เดนมาร์ก) | "สำหรับบทกวีที่หลากหลายและสมบูรณ์ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากอุดมคติอันสูงส่ง"[32] |
1917* | เฮนริก พอนทอปปีดัน (Henrik Pontoppidan ) |
![]() |
(เดนมาร์ก) | "สำหรับการพรรณาความจริงแท้ของชีวิตปัจจุบันในเดนมาร์ก"[32] |
1918 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัลมอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1919 | คาร์ล ชปิทเทอเลอร์ (Carl Spitteler ) |
![]() |
(เยอรมัน) | "ในความนิยมเป็นพิเศษของมหากาพย์ Olympian Spring"[33] |
1920 | คนุท ฮัมซุน (Knut Hamsun) |
![]() |
(นอร์เวย์) | "สำหรับงานที่สำคัญของเขา Growth of the Soil "[34] |
1921 | อานาตอล ฟร็องส์ (Anatole France) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "ในการตระหนักถึงความสำเร็จทางวรรณกรรมอันยอดเยี่ยมของเขาซึ่งมีลักษณะตามแบบผู้สูงศักดิ์, ความเห็นอกเห็นใจมนุษย์อย่างลึกซึ้ง, ความสง่างาม และอารมณ์แบบฝรั่งเศสที่แท้จริง"[35] |
1922 | ฆาซินโต เบนาเบนเต (Jacinto Benavente ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับบุคลิกที่มีความสุข ซึ่งเขาได้สานต่อประเพณีอันโด่งดังของละครสเปน"[36] |
1923 | วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ (William Butler Yeats) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับกวีนิพนธ์ที่ให้แรงบันดาลใจมาโดยตลอดของเขา ซึ่งมีรูปแบบศิลปะชั้นสูงในการแสดงออกถึงจิตวิญญาณของคนทั้งชาติ"[37] |
1924 | ววาดึสวัฟ แรย์มอนต์ (Wladyslaw Reymont ) |
![]() |
(โปแลนด์) | "สำหรับมหากาพย์ระดับชาติอันยิ่งใหญ่ของเขา The Peasants "[38] |
1925 | จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ (George Bernard Shaw) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับงานของเขาซึ่งมีทั้งอุดมคตินิยมและความเป็นมนุษย์ การเสียดสีที่กระตุ้นอารมณ์มักถูกผสมผสานด้วยความงดงามของบทกวีที่โดดเด่น"[39] |
1926 | กราเซีย เดเลดดา (Grazia Deledda ) |
![]() |
(อิตาลี) | "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง"[40] |
1927 | อ็องรี แบร์กซอน (Henri Bergson ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "ในการรับรู้ถึงแนวความคิดที่รุ่มรวยและมีชีวิตชีวาของเขา และทักษะอันยอดเยี่ยมในการนำเสนอ"[41] |
1928 | ซีกรี อึนเซ็ต (Sigrid Undset ) |
![]() |
(นอร์เวย์) | "โดยสำคัญสำหรับคำอธิบายที่ทรงพลังของเธอเกี่ยวกับชีวิตในพื้นที่ทางเหนือในยุคกลาง"[42] |
1929 | โทมัส มันน์ (Thomas Mann ) |
![]() |
(เยอรมัน) | "นัยสำคัญยิ่งสำหรับนวนิยายยอดเยี่ยมของเขา Buddenbrooks ซึ่งได้รับการยอมรับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานคลาสสิกของวรรณคดีร่วมสมัย"[43] |
1930 | ซินแคลร์ ลูอิส (Sinclair Lewis ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับคำบรรยายและเลขนศิลป์ที่มีพลัง และความสามารถในการสร้างตัวละครประเภทใหม่ที่มีไหวพริบและอารมณ์ขัน"[44] |
1931 | เอริก เอเซล คาร์ลเฟลด์ (Erik Axel Karlfeldt ) |
![]() |
(สวีเดน) | "บทกวีของเอริก เอเซล คาร์ลเฟลด์"[45] |
1932 | จอห์น กอลส์เวอร์ธี (John Galsworthy) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับศิลปะการบรรยายที่โดดเด่นของเขาซึ่งมีรูปแบบสูงสุดใน The Forsyte Saga "[46] |
1933 | อีวาน บูนิน (Ivan Bunin) |
![]() (ลี้ภัย) |
(รัสเซีย) | "สำหรับศิลปะที่เคร่งครัดซึ่งเขาได้สืบสานประเพณีคลาสสิกของรัสเซียในการเขียนร้อยแก้ว"[47] |
1934 | ลุยจี ปีรันเดลโล (Luigi Pirandello ) |
![]() |
(อิตาลี) | "สำหรับการฟื้นฟูอย่างกล้าหาญและชาญฉลาดในศิลปะการละครและการแสดง"[48] |
1935 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1936 | ยูจีน โอนีล (Eugene O'Neill ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับพลัง ความบริสุทธิ์ใจ และอารมณ์ความรู้สึกลึก ๆ ของผลงานละครของเขา ซึ่งรวบรวมแนวคิดดั้งเดิมของโศกนาฏกรรม"[49] |
1937 | รอเฌ มาร์แต็ง ดูว์ การ์ (Roger Martin du Gard ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับพลังทางศิลปะและความจริงซึ่งเขาได้พรรณนาถึงความขัดแย้งของมนุษย์ตลอดจนแง่มุมพื้นฐานของชีวิตร่วมสมัยในนวนิยายชุด Les Thibault ของเขา"[50] |
1938 | เพิร์ล เอส. บัก (Pearl S. Buck) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับการบรรยายชีวิตชาวนาที่มั่งคั่งและยิ่งใหญ่ในจีน และวรรณกรรมชีวประวัติชิ้นเอกของเธอ"[51] |
1939 | ฟรันส์ เอมิล ซิลลันแป (Frans Eemil Sillanpää ) |
![]() |
(ฟินแลนด์) | "สำหรับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับชาวชนบทในประเทศของเขาและศิลปะอันประณีตงดงาม ซึ่งเขาได้พรรณาให้เห็นวิถีชีวิตของกลุ่มชนเหล่านั้นและความสัมพันธ์ของพวกเขากับธรรมชาติ"[52] |
1940 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1941 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1942 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1943 | ไม่มีการมอบรางวัล |
ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ | ||
1944 | โยฮันเนส วิลเฮล์ม เยนเซน (Johannes Vilhelm Jensen ) |
![]() |
(เดนมาร์ก) | "สำหรับความแข็งแกร่งและความสมบูรณ์ที่หาได้ยากของจินตนาการในบทกวีของเขาซึ่งผสมผสานความอยากรู้อยากเห็นทางปัญญาของขอบเขตที่กว้าง, สไตล์ที่กล้าหาญและการสร้างสรรค์ที่สดใหม่"[53] |
1945 | กาบริเอลา มิสตรัล (Gabriela Mistral) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับเนื้อหาในบทกวีของเธอซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากอารมณ์อันทรงพลัง ทำให้ชื่อของเธอเป็นสัญลักษณ์ของแรงบันดาลใจในอุดมคติของลาตินอเมริกาทั้งหมด"[54] |
1946 | แฮร์มัน เฮ็สเซอ (Hermann Hesse) |
![]() 1923: ![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับงานเขียนที่สร้างแรงบันดาลใจของเขา ซึ่งเติบโตด้วยความกล้าหาญและชาญฉลาด เป็นตัวอย่างคลาสสิกของอุดมคติด้านมนุษยธรรมและรูปแบบที่มีคุณภาพสูง"[56] |
1947 | อ็องเดร ฌีด (André Gide ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับงานเขียนที่ครอบคลุมและมีนัยสำคัญทางศิลปะ ซึ่งปัญหาและเงื่อนไขของมนุษย์ได้ถูกนำเสนอด้วยความรักที่แน่วแน่ในความจริงและความเข้าใจทางจิตวิทยาที่เฉียบแหลม"[57] |
1948 | ที. เอส. เอเลียต (T. S. Eliot ) |
![]() 1927: ![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับผลงานที่โดดเด่นและเป็นผู้บุกเบิกในกวีนิพนธ์ในปัจจุบัน"[59] |
1949 | วิลเลียม ฟอกเนอร์ (William Faulkner) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับผลงานอันทรงพลังและมีเอกลักษณ์ทางศิลปะของเขาในนวนิยายอเมริกันสมัยใหม่"[15] |
1950 | เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ (Bertrand Russell) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ในการรับรู้ถึงงานเขียนที่หลากหลายและมีความสำคัญของเขา ซึ่งสนับสนุนอุดมคติด้านมนุษยธรรมและเสรีภาพในการคิด"[60] |
1951 | แพร์ ลาเกอร์กวิสต์ (Pär Lagerkvist ) |
![]() |
(สวีเดน) | "เพื่อพลังทางศิลปะและความเป็นอิสระของจิตใจอย่างแท้จริง ซึ่งพยายามนำเสนอในบทกวีของเขาในการค้นหาคำตอบของคำถามนิรันดร์ที่มนุษยชาติกำลังเผชิญอยู่"[61] |
1952 | ฟร็องซัว โมรียัก (François Mauriac) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับความเข้าใจที่ลึกซึ้งทางจิตวิญญาณและความเข้มข้นทางศิลปะที่เขามี ซึ่งนวนิยายของเขาได้แทรกผ่านบทละครชีวิต"[62] |
1953 | วินสตัน เชอร์ชิลล์ (Winston Churchill) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับความเชี่ยวชาญในการบรรยายประวัติศาสตร์และชีวประวัติ ตลอดจนคำปราศรัยอันยอดเยี่ยมในการปกป้องคุณค่าที่สูงส่งของมนุษย์"[63] |
1954 | เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (Ernest Hemingway) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับความเชี่ยวชาญด้านศิลปะการเล่าเรื่อง ล่าสุดได้แสดงให้เห็นใน The Old Man and the Sea และสำหรับอิทธิพลที่เขามีต่อรูปแบบร่วมสมัย"[64] |
1955 | ฮัลโตร์ คิลยัน ลัฆส์แนส (Halldór Kiljan Laxness) |
![]() |
(ไอซ์แลนด์) | "สำหรับพลังอันยิ่งใหญ่ที่สดใสของเขา ซึ่งได้ฟื้นฟูศิลปะการเล่าเรื่องที่ยิ่งใหญ่ของไอซ์แลนด์"[65] |
1956 | ฆวน รามอน ฆิเมเนซ (Juan Ramón Jiménez ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับงานกวีนิพนธ์ ซึ่งในภาษาสเปนถือเป็นตัวอย่างของจิตวิญญาณที่สูงส่งและความบริสุทธิ์ทางศิลปะ"[66] |
1957 | อาลแบร์ กามูว์ (Albert Camus) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับการสร้างสรรค์วรรณกรรมที่สำคัญของเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนเอาจริงเอาจัง ได้ส่องสว่างปัญหาของมโนธรรมของมนุษย์ในยุคสมัยของเรา"[67] |
1958 | บอริส ปัสเตร์นัค (Boris Pasternak )[68] |
![]() |
(รัสเซีย) | "สำหรับความสำเร็จที่สำคัญของเขาทั้งในกวีนิพนธ์ร่วมสมัย และบทประพันธ์มหากาพย์ในขนบประเพณีของชนชาติรัสเซีย"[68] |
1959 | ซัลวาโตเร กวาซีโมโด (Salvatore Quasimodo ) |
![]() |
(อิตาลี) | "สำหรับบทกวีนิพนธ์ของเขา ซึ่งจุดประกายการแสดงออกอย่างคลาสสิกถึงประสบการณ์ที่น่าเศร้าของชีวิตในยุคสมัยของเรา"[69] |
1960 | แซ็ง-จอน แปร์ส (Saint-John Perse ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับภาพการโผบินและการปลุกเร้าในบทกวีของเขา ซึ่งเป็นรูปแบบที่มีวิสัยทัศน์สะท้อนถึงเงื่อนไขเวลาของเรา"[70] |
1961 | อีวอ อานดริช (Ivo Andric ) |
![]() |
(บอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย) | "สำหรับพลังในมหากาพย์ซึ่งเขาได้วางแนวแก่นเรื่องและพรรณนาถึงชะตากรรมของมนุษย์ ที่นำมาจากประวัติศาสตร์ประเทศของเขา"[71] |
1962 | จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับงานเขียนที่สมจริงและเต็มไปด้วยจินตนาการ ผสมผสานกับอารมณ์ขันที่เห็นอกเห็นใจและความเข้าใจสังคมที่หลักแหลม"[72] |
1963 | โยร์โกส เซเฟริส (Giorgos Seferis ) |
![]() |
(กรีก) | "สำหรับงานกวีนิพนธ์ที่มีชื่อเสียงของเขา ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากความรู้สึกลึกล้ำของอาณาวัฒนธรรมกรีก"[73] |
1964 | ฌ็อง-ปอล ซาทร์ (Jean-Paul Sartre) (ไม่รับรางวัล)[74] |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับงานของเขาที่อุดมด้วยความคิดและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งอิสรภาพและการแสวงหาความจริง ซึ่งมีผลกระทบที่แผ่กว้างในยุคสมัยของเรา"[74] |
1965 | มิคาอิล โชโลคอฟ (Michail Sholokhov) |
![]() |
(รัสเซีย) | "สำหรับพลังทางศิลปะและการมีบูรณภาพ ซึ่งในมหากาพย์เรื่อง Don เขาได้แสดงออกถึงช่วงสำคัญในประวัติศาสตร์ของชีวิตชาวรัสเซีย"[75] |
1966* | ชมูเอล โยเซฟ อักนอน (Shmuel Yosef Agnon ) |
![]() |
(ฮีบรู) | "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่องที่มีลักษณะเฉพาะอย่างลึกซึ้งพร้อมเกร็ดจากชีวิตของชาวยิว"[76] |
1966* | เน็ลลี ซัคส์ (Nelly Sachs) |
![]() 1952: ![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับกวีนิพนธ์และบทละครอันโดดเด่นของเธอ ซึ่งตีความชะตากรรมของชาวอิสราเอลด้วยการนำส่งสารที่มีพลัง"[76] |
1967 | มิเกล อังเฮล อัสตูเรียส (Miguel Ángel Asturias ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับความสำเร็จทางวรรณกรรมที่มีสีสันของเขา หยั่งรากลึกในคุณลักษณะประจำชาติและประเพณีของชาวอินเดียนในลาตินอเมริกา"[78] |
1968 | ยาซูนาริ คาวาบาตะ (Yasunari Kawabata) |
![]() |
(ญี่ปุ่น) | "สำหรับความเชี่ยวชาญในการเล่าเรื่องของเขา ซึ่งตอบสนองต่อสุนทรียภาพที่ดีในการแสดงออกแก่นแท้ของจิตใจชาวญี่ปุ่น"[79] |
1969 | ซามูเอล เบ็คเค็ทท์ (Samuel Beckett) |
![]() |
(อังกฤษ)/(ฝรั่งเศส) | "สำหรับงานเขียนของเขา ซึ่งเป็นรูปแบบใหม่ของนวนิยายและบทละคร ซึ่งนำเสนอความอัตคัดของมนุษย์ในยุคใหม่ซึ่งได้รับการยกระดับ"[80] |
1970 | อะเลคซันดร์ โซลเซนิตซิน (Aleksandr Solzhenitsyn) |
![]() |
(รัสเซีย) | "สำหรับพลังทางจริยธรรมซึ่งเขาได้สืบทอดประเพณีที่สำคัญของวรรณคดีรัสเซีย"[81] |
1971 | ปาโบล เนรูดา (Pablo Neruda) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับบทกวีที่แสดงพลังพื้นฐานซึ่งนำสู่โชคชะตาของทวีปและความฝันที่มีชีวิตชีวา"[82] |
1972 | ไฮน์ริช เบิล (Heinrich Böll) |
![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับงานเขียนของเขาซึ่งรวมเอามุมมองที่กว้างขวางเกี่ยวกับเวลาและทักษะที่ละเอียดอ่อนในการกำหนดบุคลิกตัวละคร ได้เป็นส่วนหนึ่งในการฟื้นฟูวรรณคดีเยอรมัน"[83] |
1973 | แพทริก ไวต์ (Patrick White ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับมหากาพย์และจิตวิทยาในศิลปะการเล่าเรื่อง ซึ่งได้นำทวีปใหม่เข้าสู่โลกวรรณกรรม"[84] |
1974* | เอย์วินด์ จอห์นสัน (Eyvind Johnson) |
![]() |
(สวีเดน) | "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่อง, การมองการณ์ไกลในดินแดนและยุคสมัย, ในประโยชน์ต่อเสรีภาพ"[85] |
1974* | แฮร์รี มาร์ตินสัน (Harry Martinson) |
![]() |
(สวีเดน) | "สำหรับงานเขียนที่สัมผัสความสดชื่นและสะท้อนถึงจักรวาล"[85] |
1975 | เออูเจนีโอ มอนตาเล (Eugenio Montale ) |
![]() |
(อิตาลี) | "สำหรับบทกวีของเขาที่โดดเด่นและมีความอ่อนไหวทางศิลปะอย่างมาก ได้ตีความคุณค่าของมนุษย์ภายใต้สัญลักษณ์ของมุมมองต่อชีวิตที่ปราศจากภาพลวงตา"[86] |
1976 | ซอล เบลโลว์ (Saul Bellow) |
![]() 1941: ![]() |
(อังกฤษ) | "เพื่อปัญญาของมนุษย์และการวิเคราะห์ที่ละเอียดอ่อนของวัฒนธรรมร่วมสมัย ที่รวมอยู่ในงานของเขา"[89] |
1977 | บิเซนเต อาเลย์กซันเดร (Vicente Aleixandre ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับการเขียนบทกวีเชิงสร้างสรรค์ที่ส่องให้เห็นสภาพของมนุษย์ในจักรวาลและในสังคมปัจจุบัน ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงการสืบสานที่สำคัญของจารีตกวีนิพนธ์สเปนช่วงระหว่างสงคราม"[90] |
1978 | อิซาค บาเชวิส ซิงเกอร์ (Isaac Bashevis Singer ) |
![]() 1943: ![]() |
(ยิดดิช) | "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่องที่เร้าอารมณ์ของเขาซึ่งมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมประเพณีของชาวยิวโปแลนด์ ซึ่งนำเสนอสภาพความเป็นสากลของมนุษย์"[93] |
1979 | โอดีเซอัส เอลีติส (Odysseas Elytis ) |
![]() |
(กรีก) | "สำหรับบทกวีของเขาซึ่งแย้งกับประเพณีพื้นฐานของกรีก แสดงออกด้วยความความรู้สึกที่แข็งแกร่งและการมองภาพที่ชัดเจนในปัญญาของมนุษย์สมัยใหม่ที่ต่อสู้เพื่ออิสรภาพและความคิดสร้างสรรค์"[94] |
1980 | ตแชสวัฟ มีวอช (Czeslaw Milosz ) |
![]() 1970: ![]() 1992: ![]() |
(โปแลนด์) | "ผู้ที่มีมุมมองที่ชัดเจนแน่วแน่ในการป่าวประกาศสภาวะของมนุษย์ในโลกแห่งความขัดแย้งที่รุนแรง"[97] |
1981 | อิไลอัส คาเนตติ (Elias Canetti ) |
![]() 1952: ![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับงานเขียนที่มองการณ์ไกล อุดมด้วยความคิด และพลังทางศิลปะ"[99] |
1982 | กาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ (Gabriel García Márquez) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับนวนิยายและเรื่องสั้นของเขา ที่ซึ่งความมหัศจรรย์และความสมจริงถูกรวมเข้าด้วยกันในโลกแห่งจินตนาการที่รังสรรค์ขึ้นอย่างเข้มข้น สะท้อนถึงชีวิตในทวีปและความขัดแย้ง"[100] |
1983 | วิลเลียม โกลดิง (William Golding) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับนวนิยายของเขาซึ่งประกอบด้วยความเฉียบแหลมของศิลปะการเล่าเรื่องที่สมจริงและความหลากหลายและเป็นสากลของตำนาน ให้ความกระจ่างของสภาพมนุษย์ในโลกปัจจุบัน"[101] |
1984 | ยาโรสลัฟ ไซเฟิร์ต (Jaroslav Seifert ) |
![]() |
(เช็ก) | "สำหรับกวีนิพนธ์ของเขาที่เปี่ยมด้วยความสดชื่น และการสร้างสรรค์อันล้ำเลิศ ให้จินตภาพที่ปลดเปลื้องจิตวิญญาณความไม่ย่อท้อและความเก่งกาจของมนุษย์"[102] |
1985 | โกลด ซีมง (Claude Simon ) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "นวนิยายของเขาได้รวมเอาความคิดสร้างสรรค์อย่างกวีและอย่างจิตรกรเข้ากับการตระหนักรู้อย่างลึกซึ้งถึงเวลา ในการพรรณนาถึงสภาพของมนุษย์"[103] |
1986 | วอเล โชยิงกา (Wole Soyinka ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ในมุมมองของโลกทัศน์ทางวัฒนธรรมและด้วยบทกวีที่หวือหวา สร้างรูปแบบของละครแห่งการดำรงอยู่"[104] |
1987 | โจเซฟ บรอดสกี (Joseph Brodsky ) |
![]() 1977: ![]() |
(รัสเซีย)/(อังกฤษ) | "เพื่อการประพันธ์ที่โอบอ้อมอารี เปี่ยมด้วยความชัดเจนของความคิดและความเข้มข้นของบทกวี"[106] |
1988 | นะญีบ มะห์ฟูซ (Naguib Mahfouz) |
![]() |
(อาหรับ) | "ผู้ซึ่งผ่านผลงานที่อุดมไปด้วยความแตกต่าง - บัดนี้เห็นความสมจริงกระจ่างชัด, บัดนี้นำมาซึ่งความคลุมเครือ - ได้ก่อร่างศิลปะการเล่าเรื่องแบบอาหรับที่ประยุกต์เข้ากับมวลมนุษยชาติ"[107] |
1989 | กามิโล โฆเซ เซลา (Camilo José Cela ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับร้อยแก้วที่รุ่มรวยและเข้มข้น ด้วยความกรุณาปราณีที่ผูกมัดทำให้เกิดวิสัยทัศน์ที่ท้าทายเกี่ยวกับความอ่อนแอของมนุษย์"[108] |
1990 | ออกตาบิโอ ปัซ (Octavio Paz ) |
![]() |
(สเปน) | "สำหรับการเขียนที่เร้าอารมณ์ด้วยขอบเขตที่กว้างไกล โดดเด่นด้วยความรู้สึกที่ชาญฉลาดและบูรณภาพของความมีมนุษยธรรม"[109] |
1991 | นาดีน กอร์ดิเมอร์ (Nadine Gordimer) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับผู้อ่านงานเขียนมหากาพย์อันงดงามของเธอ ได้รับ - ในคำพูดของ อัลเฟรด โนเบล - ประโยชน์อย่างมากที่มีต่อมนุษยชาติ"[110] |
1992 | เดริก วอลคอต (Derek Walcott ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับชุดผลงานบทกวีที่เปล่งแสงยิ่งใหญ่ ซึ่งสนับสนุนโดยทรรศนะทางประวัติศาสตร์ เป็นผลลัพธ์จากความมุ่งมั่นของพหุวัฒนธรรม"[111] |
1993 | โทนี มอร์ริสัน (Toni Morrison) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ผู้ประพันธ์นวนิยายที่โดดเด่นด้วยพลังแห่งวิสัยทัศน์และความหมายของบทกวี ได้มอบความมีชีวิตให้กับแง่มุมที่สำคัญของความเป็นจริงแบบอเมริกัน"[112] |
1994 | เค็นซาบูโร โอเอะ (Kenzaburō Ōe) |
![]() |
(ญี่ปุ่น) | "ผู้ซึ่งพลังกวีได้สร้างโลกแห่งจินตนาการ ที่ซึ่งชีวิตและตำนานมารวมกัน ถ่ายทอดภาพที่น่าอึดอัดใจในสภาพการณ์ปัจจุบันของมนุษย์"[113] |
1995 | เชมัส ฮีนีย์ (Seamus Heaney ) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับงานเขียนที่งดงามในถ้อยคำและลึกซึ้งทางจริยธรรม ซึ่งเชิดชูปาฏิหาริย์ในชีวิตประจำวันและอดีตที่มีชีวิต"[116] |
1996 | วิสวาวา ชึมบอร์สกา (Wisława Szymborska) |
![]() |
(โปแลนด์) | "สำหรับกวีนิพนธ์ที่เหน็บแนมอย่างแม่นตรง ช่วยให้บริบททางประวัติศาสตร์และชีวภาพปรากฏชัดในส่วนประกอบของสภาพที่เป็นจริงของมนุษย์"[117] |
1997 | ดาริโอ โฟ (Dario Fo) |
![]() |
(อิตาลี) | "ผู้ที่จำลองแบบตัวตลกของยุคกลางในอำนาจการลงทัณฑ์ และการรักษาศักดิ์ศรีของผู้ซึ่งถูกกดขี่"[118] |
1998 | ฌูแซ ซารามากู (José Saramago ) |
![]() |
(โปรตุเกส) | "ผู้ที่มีอุปมาอุปมาซึ่งจินตนาการ ความเห็นอกเห็นใจ และการประชดประชันอย่างต่อเนื่องช่วยให้เราเข้าใจความจริงที่เข้าใจยากได้อีกครั้ง"[119] |
1999 | กึนเทอร์ กรัส (Günter Grass) |
![]() |
(เยอรมัน) | "ผู้ที่นำความสนุกของนิทานชาวผิวสี ซึ่งพรรณนาถึงใบหน้าที่ถูกลืมเลือนของประวัติศาสตร์"[120] |
2000 | เกา ซิงเจี้ยน (Gao Xingjian) |
![]() 1998: ![]() |
(จีน) | "สำหรับชุดผลงานที่มีเหตุผลสากล การมองทะลุความขมขื่น และความเฉลียวฉลาดทางภาษา ซึ่งได้เปิดเส้นทางใหม่สำหรับนวนิยายและบทละครจีน"[123] |
2001 | วี. เอส. ไนพอล (V. S. Naipaul) |
![]() ![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับการเล่าเรื่องที่เข้าใจได้เป็นหนึ่งเดียว และการพิเคราะห์อย่างซื่อตรงในงานที่กะเกณฑ์ให้เราเห็นการปรากฏตัวของประวัติศาสตร์ที่ถูกระงับ"[125] |
2002 | อิมแร แกร์เตส (Imre Kertész) |
![]() |
(ฮังการี) | "สำหรับการเขียนที่สนับสนุนประสบการณ์อันเปราะบางของบุคคลซึ่งต่อต้านความป่าเถื่อนปราศจากเหตุผลของประวัติศาสตร์"[126] |
2003 | จอห์น แมกซ์เวล คุตซี (John Maxwell Coetzee) |
![]() 2006: ![]() |
(อังกฤษ) | "ผู้พรรณนาการแสร้งสวมหน้ากากนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมที่น่าประหลาดใจของคนนอก"[128] |
2004 | เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค (Elfriede Jelinek) |
![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับความไพเราะของกระแสบทพูดและบทโต้ตอบในนวนิยายและบทละครซึ่งมีความกระตือรือร้นทางภาษาที่ไม่ธรรมดา เผยให้เห็นความไร้เหตุผลของการพร่ำบ่นและอำนาจในการควบคุมที่มีของสังคม"[129] |
2005 | ฮาโรลด์ พินเทอร์ (Harold Pinter) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ผู้ซึ่งในบทละครของเขาได้เปิดโปงวิกฤติการณ์ภายใต้การพูดพร่ำในชีวิตประจำวัน และกดดันให้เข้าไปสู่มุมอับของการบังคับข่มเหง"[130] |
2006 | ออร์ฮัน พามุค (Orhan Pamuk) |
![]() |
(ตุรกี) | "ผู้ซึ่งในการแสวงหาจิตวิญญาณที่เศร้าโศกของเมืองบ้านเกิดของเขาได้ค้นพบสัญลักษณ์ใหม่สำหรับการปะทะและการผสมผสานกันของวัฒนธรรม"[131] |
2007 | ดอริส เลสซิง (Doris Lessing) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ผู้ประพันธ์มหากาพย์ของประสบการณ์สตรีผู้มีความสงสัย อัคคี และพลังแห่งการมองเห็น ได้นำอารยธรรมที่ถูกแบ่งแยกมาสู่การพินิจ"[132] |
2008 | ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย (Jean-Marie Gustave Le Clézio) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "ผู้เขียนการออกเดินทางครั้งใหม่ การผจญภัยในบทกวีและความปีติยินดีที่เย้ายวน นักสำรวจความเป็นมนุษย์ที่อยู่นอกเหนือและภายใต้อารยธรรมที่ปกครอง"[133] |
2009 | แฮร์ทา มึลเลอร์ (Herta Müller) |
![]() |
(เยอรมัน) | "ผู้ที่มีความเข้มข้นของกวีนิพนธ์และความตรงไปตรงมาของร้อยแก้ว ซึ่งพรรณนาถึงภูมิทัศน์ของผู้ถูกลิดรอน"[134] |
2010 | มาริโอ บาร์กัส โยซา (Mario Vargas Llosa) |
![]() ![]() |
(สเปน) | "สำหรับการทำแผนที่โครงสร้างอำนาจและภาพที่แหลมคมของเขาในการต่อต้าน การขบถ และความพ่ายแพ้ของปัจเจกชน"[135] |
2011 | ทูมัส ทรานสเตรอเมอร์ (Tomas Tranströmer) |
![]() |
(สวีเดน) | "โดยผ่านภาพที่กระชับและโปร่งแสงของเขา ทำให้เราเข้าถึงความเป็นจริงได้อย่างสดใหม่"[136] |
2012 | โม่เหยียน (Mo Yan) |
![]() |
(จีน) | "ผู้นำเสนอภาพมายาสมจริงซึ่งผสานนิทานพื้นบ้าน ประวัติศาสตร์ และความร่วมสมัยเข้าด้วยกัน"[137] |
2013 | อลิซ มุนโร (Alice Munro) |
![]() |
(อังกฤษ) | "ปรมาจารย์ของเรื่องสั้นร่วมสมัย"[138] |
2014 | ปาทริก มอดียาโน (Patrick Modiano) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับศิลปะแห่งความทรงจำซึ่งเขาได้นำมาซึ่งชะตากรรมของมนุษย์ที่ไม่อาจเข้าใจได้มากที่สุดและค้นพบประสบการณ์ทั้งหมดของการครองชีวิต"[139] |
2015 | สเวตลานา อะเลคซีเอวิช (Svetlana Alexievich) |
![]() (เกิดใน ![]() |
(รัสเซีย) | "สำหรับงานเขียนที่หลากแนวของเธอ ซึ่งเป็นอนุสรณ์แห่งความทุกข์ทรมานและความกล้าหาญในสมัยของเรา"[140] |
2016 | บ็อบ ดิลลัน (Bob Dylan) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับการสร้างสรรค์บทกวีใหม่ภายใต้ธรรมเนียมที่สำคัญยิ่งของบทเพลงอเมริกัน"[141] |
2017 | คาซูโอะ อิชิงูโระ (Kazuo Ishiguro) |
![]() (เกิดใน ![]() |
(อังกฤษ) | "ผู้ซึ่งประพันธ์นวนิยายที่มีพลังทางอารมณ์อันยิ่งใหญ่ ค้นพบก้นบึ้งใต้ความรู้สึกเหลวไหลที่เชื่อมโยงเราเข้ากับโลก"[142] |
2018 | ออลกา ตอการ์ตชุก (Olga Tokarczuk) |
![]() |
(โปแลนด์) | "สำหรับจินตนาการเป็นเรื่องเล่าที่มีความหลงใหลครอบคลุมโดยรอบแสดงถึงการข้ามพรมแดนของรูปแบบชีวิต"[143] |
2019 | เพเทอร์ ฮันท์เคอ (Peter Handke) |
![]() |
(เยอรมัน) | "สำหรับงานที่ทรงอิทธิพลด้วยความเฉลียวฉลาดทางภาษา ซึ่งได้สำรวจขอบเขตและความจำเพาะของประสบการณ์มนุษย์"[144] |
2020 | ลูอีส กลิก (Louise Glück) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับถ้อยคำกวีที่ไร้ที่ติของเธอที่เปี่ยมด้วยความงามที่เคร่งครัด ทำให้การดำรงอยู่ของปัจเจกบุคคลเป็นสากล"[145] |
2021 | อับดุลราซัก เกอร์นาห์ (Abdulrazak Gurnah) |
![]() |
(อังกฤษ) | "สำหรับการมองทะลุอย่างเด็ดขาดและเห็นใจต่อผลของลัทธิอาณานิคม และชะตาของผู้ลี้ภัยในภูมิภาคอ่าวระหว่างวัฒนธรรมและภาคพื้นทวีป"[146] |
2022 | อานี แอร์โน (Annie Ernaux) |
![]() |
(ฝรั่งเศส) | "สำหรับความกล้าหาญและความเฉียบแหลมที่เธอเปิดเผยให้เห็นถึงรากเหง้า ความห่างเหินและสิ่งเหนี่ยวรั้งร่วมของความทรงจำส่วนตัว"[147][148] |
2023 | ยุน อูลัฟ ฟ็อสเซอ (Jon Olav Fosse) |
![]() |
(นอร์เวย์) | "สำหรับบทละครและร้อยแก้วเชิงนวัตกรรม ซึ่งสามารถเป็นเสียงให้กับสิ่งที่ไม่อาจพูดได้"[149][150] |