Lekcja religii – jednostka dydaktyczna realizująca program nauczania religii.
Apelujemy więc w pierwszy dzień roku 2020 do Ministerstwa Edukacji Narodowej o zmianę istniejących regulacji prawnych - tak, aby młode pokolenie wychowywać do pokoju na lekcjach religii bądź etyki, które powinny być obowiązkowe dla wszystkich – oczywiście z zachowaniem możliwości wyboru zgodnego z sumieniem. Najwyższy czas tę sprawę uporządkować i wrócić do zamysłu organizatorów powrotu nauczania religii do szkoły: albo religia, albo etyka, ale jako zajęcia obowiązkowe.
Jestem niewierzący, Kościół na moje życie nie ma wpływu. Nie byłem też molestowany w dzieciństwie, nie o to chodzi. Prywatnie jestem za tym, żeby konkordat został rozwiązany i za wyprowadzeniem Kościoła ze szkół. Myślę, że finanse Kościoła, który jest opłacany również z moich podatków, są nieprzejrzyste. To coś, co mnie uwiera.
Od dawna jestem zwolennikiem wyprowadzenia religii ze szkół. Sprawy ducha nie powinny być przymusem, narzuconym dzieciom pomiędzy biologią, a matematyką. Jeżeli chodzi o finansowanie, to uważam, że należy przeprowadzić audyt który sprawdziłby, czy w tym aspekcie państwo nie zajmuje słabszej pozycji względem Kościoła. Państwo to obywatele, bez względu na wyznanie, kolor skóry, czy orientację.
To nie jest zły pomysł. My płacimy za to, że religia jest w szkołach, a z drugiej strony Kościół nie pozwala państwu na ingerencję, kto ma tej religii uczyć. Jeżeli ksiądz biskup decyduje, kto ma tej religii uczyć, to niech też za tego kogoś płaci.
Trybunał [Konstytucyjny] rozpatrywał instrukcję wprowadzającą religię do szkół. Była duża różnica zdań. Nie było wtedy jeszcze nowej konstytucji, a stara, z 1952 r., nic na ten temat nie mówiła. Orzekliśmy, że instrukcja jest zgodna z konstytucją. Ale dziś uważam, że głosowałem źle i źle orzekliśmy. Do szkół powinno być wprowadzone religioznawstwo, nauka o różnych religiach i ich znaczeniu dla kultury. Katecheza powinna się odbywać w kościołach.
Źródło: Werdykt wyborczy może odwrócić rzekę. Z prof. Andrzejem Zollem rozmawia Maciej Stasiński, „Gazeta Wyborcza” 24–25 lutego 2018, s. 11.
Tymczasem w Hiszpanii uważa się za rzecz oczywistą, że w szkołach publicznych dzieci poddawane są indoktrynacji katolickiej – nie mają możliwości wyboru, lecz muszą przyjąć naukę Kościoła. Dlatego właśnie zastawialiśmy się nad zlikwidowaniem lekcji religii jako przedmiotu obowiązkowego w szkołach i wprowadzeniem wychowania obywatelskiego. W debacie tej hiszpański Kościół – prawdziwy taran intelektualny i narzędzie propagandy Partii Ludowej – w całej pełni dowiódł swego zagubienia i uwikłania się w sprzeczność między sprawowaniem funkcji czysto religijnej a pragnieniem władzy.
Wprowadzenie religii do szkół uczyniło wiele złego, niwelując różnicę pomiędzy faktami naukowymi a aktami wiary. Od ponad 20 lat dzieci uczą się jednocześnie, lekcja w lekcję, o grawitacji i zmartwychwstaniu. To tworzy umysły podatne na wszelkie poznawcze manipulacje. W świecie postprawdy takie umysły są bezradne, tracą orientację. Stąd rosną w siłę dwa narodowe grzechy – hipokryzja i konformizm. Hipokryzja jako najprostszy sposób utrzymywania podstawowej spójności poznawczej, a konformizm jako skutek nieumiejętności samodzielnego myślenia. W dzisiejszym chaotycznym świecie widzimy, jak ideologie oparte na religiach próbują wprowadzić swój porządek, który jest w istocie porządkiem wykluczenia – kobiet, obcych, inaczej myślących. Tylko laickie państwo jest w stanie przeciwstawić się temu.
Zakaz przyjmowania funkcji wychowawcy przez katechetów przez lata nie budził wątpliwości i był traktowany jako gwarant wolności sumienia i wyznania uczniów nie uczęszczających na lekcje religii, bądź uczęszczających na lekcje religii mniejszościowych, a także stanowił jeden z elementów praktycznej realizacji zasady bezstronności światopoglądowej władz publicznych wywodzonej z art. 25 Konstytucji RP.