Urodziła się w rodzinie Wiktora Pągowskiego h.Pobóg (1885–1964) i Heleny ze Żmigrodzkich h. Ogończyk (1901–1930)[2]. W 1927 roku razem z rodziną zamieszkała na Wołyniu. W 1930 roku, gdy zmarła jej matka, przeprowadzili się w Poznańskie. Uczyła się u Sióstr Sacré Coeur. W Poznaniu uczyła się rysunku u Wandy Taranczewskiej – żony Wacława Taranczewskiego.
W 1951 roku została absolwentką poznańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie: Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu), gdzie studiowała malarstwo i techniki ścienne pod kierunkiem Wacława Taranczewskiego i Eustachego Wasilkowskiego. W okresie studiów, w latach 1949–1950 pełniła funkcję asystentki w pracowni malarstwa ściennego prof. Jana Piaseckiego. Od 1950 mieszkała w Sopocie. W latach 1950–1964 była pedagogiem PWSSP w Gdańsku (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), gdzie współpracowała jako docent z Piotrem Potworowskim. W latach 1971–1973 pracowała w łódzkiej PWSSP (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi), gdzie prowadziła pracownię malarstwa. Od 1963 roku mieszkała w Warszawie. W 1973 roku rozpoczęła pracę na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Prowadziła tam pracownię malarstwa i rysunku w latach 1973–1992, a w 1988 roku otrzymała tytuł profesora zwyczajnego[3].
Brała udział w licznych aukcjach charytatywnych w Polsce i za granicą, ostatnią pracę przekazała w ramach międzynarodowej akcji „Polscy Artyści Plastycy Dzieciom” dla Fundacji SERCE – Europejskie Centrum Przyjaźni Dziecięcej w Świdnicy.
Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny.Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.).Warszawa:Wydawnictwo „Interpress”,1993,s.545. ISBN83-223-2644-0.