Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Offa (ur. ?, zm. 26 lipca 796) – król Mercji od 757, był jednym z najpotężniejszych władców we wczesnoanglosaskiej historii Anglii. Doprowadził swoje królestwo, które rozpościerało się nad całą południową Anglią do szczytu potęgi oraz politycznej jedności, jakiej nie udało się osiągnąć jakiemukolwiek innemu państwu w okresie anglosaskim[1][2].
![]() Wizerunek króla Offy (ok. 1380) | |
![]() Wzmianka o królu Offie w Kronice anglosaskiej | |
król Mercji | |
Okres |
od 757 |
---|---|
Poprzednik | |
Następca |
Coenwulf |
król Kentu | |
Okres |
od 785 |
Poprzednik | |
Następca |
Eadbert II |
król Anglii Wschodniej | |
Okres |
od 794 |
Poprzednik |
Aethelbert |
Następca |
Eadwald |
Dane biograficzne | |
Data śmierci |
26 lipca 796 |
Moneta | |
![]() Moneta z wizerunkiem króla Offy |
Należał do dynastii panującej w Mercji od wieków. Władzę przejął w wyniku wojny domowej, która nastąpiła po zamordowaniu jego kuzyna, króla Aethelbalda[1].
Stworzył duże państwo rozciągające się na większą część Anglii. Udało mu się podbić wszystkie królestwa anglosaskie na południe od Yorkshire. Osiągnął to dzięki bezlitosnemu tłumieniu oporu kilku mniejszych królestw graniczących z Mercją, Pomniejsi władcy sąsiadujący od wschodu i południa byli w zależności lennej od króla Mercji[1].
Swoje córki wydał za mąż za władców Wessexu i Nortumbrii. Nawiązywał stosunki z władcami w Europie kontynentalnej, gdyż chciał, aby tamtejsi władcy uznawali go za równego sobie monarchę. Pomimo sporów z Karolem Wielkim obaj władcy zawarli w 796 umowę handlową. Utrzymywał również przyjazne stosunki z papieżem Hadrianem I, któremu umożliwił zwiększenie kontroli nad angielskim Kościołem. Dzięki czemu biskup Rzymu przychylił się do jego prośby i utworzył arcybiskupstwo w Lichfield. Ta zmiana w organizacji kościelnej uwalniała Kościół Mercji od zwierzchnictwa arcybiskupa Canterbury w królestwie Kentu, który należał do wrogów Offy.
Pomiędzy Mercją a Walią wzniósł wielki wał ziemny znany jako Wał Offy[2]. Przeprowadził też reformę monetarną, która była jednym z najtrwalszych dokonań tego władcy, gdyż nowe zasady dotyczące monet stosowano w Anglii przez następne wieki. Od tej pory na monetach wybijano imię króla jak i imię wraz z tytułem mincerza odpowiedzialnego za jakość pieniądza[1]. Dbał również o rozwój szkolnictwa, wspierając szkoły przyklasztorne poprzez nadawanie praw do ściągania dziesięcin[3].