Loading AI tools
samochód wyścigowy Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mercedes-Benz W154 – samochód Grand Prix konstrukcji Mercedesa, używany w sezonach 1938–1939. Pojazdem tym Rudolf Caracciola zdobył mistrzostwo Europy w 1938 roku. Po II wojnie światowej W154 był sporadycznie wykorzystywany w wyścigach Indianapolis 500.
![]() | |||
Kategoria | |||
---|---|---|---|
Konstruktor | |||
Projektant |
Max Sailer | ||
Dane techniczne | |||
Nadwozie |
przestrzenna rama rurowa, karoseria z aluminium | ||
Zawieszenie przednie |
wahacze, sprężyny, amortyzartory hydrauliczne | ||
Zawieszenie tylne |
oś De Dion, drążki skrętne, amortyzartory hydrauliczne | ||
Silnik |
Mercedes M154/M163 3,0S | ||
Skrzynia biegów | |||
Opony | |||
Historia | |||
Debiut | |||
Kierowcy |
Hermann Lang | ||
Używany | |||
Mistrzostwa | |||
Kierowców | |||
Wyścigi | |||
Wyścigi |
8 | ||
Wygrane |
6 | ||
Pole position |
7 | ||
Najszybsze okrążenie |
8 | ||
|
Zaprojektowanie przez Mercedesa następcy W125 było konieczne w związku z wprowadzeniem nowych przepisów. We wrześniu 1936 roku AIACR ogłosiła nowy regulamin na sezon 1938. Najważniejszą zmianą było zmniejszenie pojemności silników do 4,5 litra lub 3 litrów w przypadku silników doładowanych. Ponadto ustalono minimalną masę pojazdu na poziomie od 400 do 850 kg w zależności od umiejscowienia silnika[1].
W 1937 roku Mercedes rozważał różne rozwiązania[1]. Zwrócono się o pomoc do Porsche, które zaproponowało zastosowanie jednostki w układzie W24 z wtryskiem paliwa. Ten silnik rozwijał jednak moc 305 KM, co nie zadowalało Mercedesa[2]. Ostatecznie w celu uniknięcia przegrzewania Mercedes opracował silnik V12 projektu Alberta Heessa. Ta jednostka miała cztery zawory na cylinder i dwie sprężarki Rootsa, zastąpione w 1939 roku jedną dwustopniową. Jako płyn chłodzący wykorzystano glikol, który rozgrzewał się do 125 °C[1]. Wykorzystano dziewięć pomp oleju, zdolnych przetłaczać sto litrów oleju na minutę. Do napędzania pojazdu służyła specjalna mieszanka paliwowa, zawierająca alkohol metylowy, nitrobenzen, aceton i eter dietylowy. Samochód, spalający około litr na kilometr, dysponował dwoma zbiornikami paliwa o łącznej pojemności 400 litrów, przy czym część paliwa była używana do chłodzenia tłoków[3]. Cały silnik ważył około 500 kg i początkowo rozwijał 427 KM przy 8000 obr./min, jednakże w Grand Prix Francji 1938 egzemplarz Hermanna Langa dysponował mocą 474 KM, przez co kierowca osiągnął prędkość 283 km/h. Jednostka była zamontowana głęboko i pod kątem, a z chłodnicy wystawały wloty powietrza gaźników. Napęd był przekazywany za pośrednictwem pięciobiegowej przekładni[1].
Zawieszenie zostało zaprojektowane przez Maxa Wagnera. Jego zadaniem było stworzenie układu dobrze pasującego do podwozia. Wagner zdecydował się zastosować w przeważającej części rozwiązania z modelu W125, jednak zwiększył odporność na skręcanie o 30%[1]. Z kolei przesunięcie silnika spowodowało, iż wał napędowy znalazł się obok kierowcy, w efekcie czego zawodnik siedział nisko[3]. To rozwiązanie obniżyło środek ciężkości i miało dobry wpływ na trzymanie się drogi[1].
Pierwsze testy Mercedes odbył w styczniu 1938 roku[1]. W debiutanckim Grand Prix Pau, przy absencji Auto Uniona, Mercedes zajął drugie miejsce, za René Dreyfusem w Delahaye[2]. Pierwszym ważnym wyścigiem dla W154 było Grand Prix Francji 1938, rozgrywane w ramach mistrzostw Europy. Mercedesy zdobyły w nim trzy pierwsze miejsca: wygrał Manfred von Brauchitsch przed Rudolfem Caracciolą i Hermannem Langiem. Mercedes zdominował sezon 1938, a Caracciola zdobył tytuł mistrzowski. Ogółem w 1938 roku Mercedes wyprodukował czternaście samochodów i dziewiętnaście silników[3].
Na przełomie 1938 i 1939 roku udoskonalono samochód poprzez ulepszenie silnika (o mocy 483 KM), zwiększenie obrysu kokpitu i poprawę bezpieczeństwa oraz zamontowanie nowej tablicy przyrządów z obrotomierzem i wskaźnikami temperatury oleju i cieczy chłodzącej[1]. Sezonu 1939 nie dokończono z powodu wybuchu wojny. Latem Mercedes zbudował oparty na W154 model W165 z silnikiem V8[2]. Po zakończeniu wojny pojazd w latach 1947–1948 uczestniczył w wyścigu Indianapolis 500, a jego kierowcami byli odpowiednio Duke Nalon oraz Chet Miller, Ken Fowler i Louis Tomei, jednakże w żadnym starcie model W154 nie ukończył zawodów. Model rywalizował również w dwóch wyścigach Argentyńskiej Formuły Libre, również bez sukcesów[4].
Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Punktacja mistrzostw Europy AIACR | ||
---|---|---|
Kolor | Rezultat | Punkty |
Złoty | Zwycięzca | 1 |
Srebrny | 2 miejsce | 2 |
Brązowy | 3 miejsce | 3 |
Zielony | Przynajmniej 75% rezultatu zwycięzcy | 4 |
Niebieski | 50%-75% rezultatu zwycięzcy | 5 |
Fioletowy | 25%-50% rezultatu zwycięzcy | 6 |
Czerwony | Poniżej 25% rezultatu zwycięzcy | 7 |
Czarny | Zdyskwalifikowany | 8 |
Biały | Nie brał udziału | 8 |
Sezon | Zespół | Kierowcy | Wyniki w poszczególnych eliminacjach | Wyniki kierowców | ||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1938 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Pkt. | Msc. | ||
Daimler-Benz AG | ![]() |
2 | 2 | 1 | 3 | 8 | 1 | |
![]() |
1 | NU | 3 | NU | 15 | 2 | ||
![]() |
3 | NU | 10 | NU | 17 | 3 | ||
![]() |
– | 1 | 2 | NU | 18 | 4 | ||
1939 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Pkt. | Msc. | ||
Daimler-Benz AG | ![]() |
NU | NU | 1 | 2 | – | – | |
![]() |
1 | NU | NU | 1 | – | – | ||
![]() |
3 | NU | NU | 3 | – | – | ||
![]() |
NU | – | – | – | – | – | ||
![]() |
– | – | NU | – | – | – | ||
![]() |
– | – | – | 6 | – | – |
Sezon | Zespół | Silnik | Kierowcy | Wyniki w poszczególnych eliminacjach | Wyniki kierowców |
Wyniki konstruktora | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1957 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Pkt. | Msc. | Pkt. | Msc. | |||
James E Shreve | Jaguar | ![]() |
– | – | NZ | – | – | – | – | – | 0 | NS | – | – |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.