Loading AI tools
oficer dyplomowany Wojska Polskiego Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lucjan Piotr Stanek (ur. 18 października 1893 w Będzinie, zm. 22 października 1975 w Częstochowie[1][2]) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
18 października 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
22 października 1975 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
O. IV MSWoj., |
Stanowiska |
dowódca batalionu piechoty |
Główne wojny i bitwy |
II wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Urodził się 18 października 1893 w Będzinie jako syn Wojciecha[3]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 8 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4], a następnie na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[5][6]. W 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w Armii Ochotniczej[7]. W 1923, 1924 służył w Oddziale IV Ministerstwa Spraw Wojskowych, w tym w 1923 w Służbie Transportowo-Kolejowej[8][9]. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 11 pułku piechoty w garnizonie Tarnowskie Góry[10][11]. 1 kwietnia 1924 został przydzielony z Oddziału IV SG do macierzystego 11 pp[12]. Ukończył VI Kurs Normalny od 1 listopada 1925 do 28 października 1927 w Wyższej Szkole Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1928 jako oficer Sztabu Generalnego pełnił funkcję dowódcy I batalionu w 3 pułku piechoty Legionów w garnizonie Jarosław[13]. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do dowództwa 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie na stanowisko szefa sztabu[14]. 23 października 1931 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[15]. Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku. W marcu 1932 został przydzielony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego na stanowisko szefa wydziału[16][17]. W lipcu 1938 roku został dowódcą 33 pułku piechoty w Łomży.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy 33 pp[18][19], w tym czasie powierzona została mu obrona środkowego biegu rzeki Narew[20]. Dowodził siłami polskimi w bitwie pod Łomżą (7–10 września), w bitwie pod Nowogrodem (8–10 września), bitwie o Zambrów (11 września) i bitwie pod Łętownicą i Andrzejewem (12–13 września) zakończonych niepowodzeniem. Wzięty do niewoli niemieckiej, do 1945 przetrzymywany był w obozie jenieckim.
Był mężem Janiny z Korzeniowskich (1896–1997), z którą miał córkę Hannę Danutę po mężu Krajewską (1923–1967).
Zmarł 22 października 1975 w Częstochowie[1]. Został pochowany na Cmentarzu Kule (sektor 35-Z-7)[21].