Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Konrad Wielki, niem. Konrad von Meißen, Konrad der Große (zm. 5 lutego 1157 r. w klasztorze Lauterberg) – margrabia Miśni od 1123 r. do 1156 r. i margrabia Łużyc od 1136 r. do 1156 r. z dynastii Wettynów.
![]() Konrad Wielki – fragment „Orszaku książęcego” w Dreźnie | |
margrabia Miśni | |
Okres | |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
margrabia Łużyc | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data śmierci | |
Ojciec | |
Matka |
Ida z Northeim |
Żona |
Ludgarda z Ravensburga |
Dzieci |
Henryk, Otto Bogaty, Oda, Berta, Dytryk II, Gertruda, Adela, Henryk, Dedo III, Zofia, Agnieszka, Fryderyk |
Konrad był synem hrabiego Wettinu Thimo i Idy, córki księcia Bawarii Ottona z Northeimu. Początkowo był posiadaczem stosunkowo niewielkiego hrabstwa Wettinu, wraz ze starszym bratem Dedo. Ok. 1116 r. odziedziczył po zmarłym bez męskich potomków kuzynie Dytryku hrabstwo Brehny, wkrótce też przejął posiadłości po zmarłym bracie (w tym jego połowę Wettinu oraz hrabstwo Camburga). Gdy w 1123 r. zmarł margrabia Miśni i margrabia Łużyc Henryk II, ostatni przedstawiciel starszej linii Wettynów, Konrad zyskał prawa i do dziedziczenia po nim. Jednak cesarz Henryk V nadał je Wiprechtowi z Grotizsch. Potężny książę Saksonii Lotar z Supplinburga, od dawna wiodący spory z cesarzem, nie uznał jednak tego nadania i zbrojnie występując przeciwko cesarzowi wprowadził sprzyjającego mu Konrada do Miśni (Łużyce przypadły walczącemu także po ich stronie Albrechtowi Niedźwiedziowi, ówczesnemu hrabiemu Ballenstedt. Gdy w 1125 r. Lotar został królem niemieckim, potwierdził oficjalnie posiadanie przez Konrada lenna miśnieńskiego.
Konrad stopniowo poszerzał granice swej marchii. W połowie XII w. obszary Wettynów sięgały od rzeki Saale po Łużyce. Bezpotomna śmierć margrabiego Łużyc Henryka z Groitzsch pozwoliła Konradowi otrzymać marchię łużycką i Groitzsch; dzięki związaniu się z kolejnym królem, Konradem III Hohenstaufem poszerzył też włości w Górnych Łużycach. Stopniowo powiększając swoją potęgę, Konrad uniezależniał się od książąt saskich, a nawet królów. Położył w ten sposób solidne podwaliny pod przyszłe znaczenie Wettynów.
Uczestniczył w działaniach dyplomatycznych i militarnych, m.in. brał udział w wyprawie Lotara III do Italii. W 1138 r. uczestniczył w wojnie przeciwko Albrechtowi Niedźwiedziowi. W 1146 r. uczestniczył w nieudanej wyprawie Konrada III przeciwko Polsce, w celu przywrócenia na tron Władysława Wygnańca. W 1147 r. wziął udział w krucjacie połabskiej.
Wzniósł klasztor Lauterberg, który miał być nekropolą jego rodu. W obliczu zbliżającej się śmierci podzielił w 1146 r. swoje włości między synów. Otton otrzymał Miśnię, Dytryk – Łużyce, Henryk – Wettin, Dedo – Groitzsch, a Fryderyk – Brehnę. Sam w listopadzie 1156 r. wstąpił do klasztoru Lauterberg, gdzie wkrótce potem zmarł.
Żoną Konrada (poślubioną najpóźniej w 1119 r.) była Ludgarda (ok. 1100–1145), córka Albrechta, hrabiego Ravensburga. Ze związku tego pochodziło sześciu synów i sześć córek: