Loading AI tools
książę legnicki z dynastii Piastów Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Fryderyk II (ur. 14 lutego 1480 w Legnicy, zm. 17 października 1547 tamże[1]) – książę legnicki, brzeski, ścinawski, głogowski i ziębicki, przedstawiciel śląskiej gałęzi dynastii Piastów, syn Fryderyka I legnickiego.
Ten artykuł od 2020-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![]() Portret Fryderyka II legnickiego, miedzioryt Bartłomieja Strachowskiego z 1733 roku. | |
![]() | |
Dane biograficzne | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
17 października 1547 |
Ojciec | |
Matka | |
Rodzeństwo | |
Żona | |
Dzieci |
Jadwiga, Fryderyk III, Jerzy II brzeski, Zofia |
Syn Fryderyka I legnickiego i Ludmiły, urodził się 14 lutego 1480[2].
W 1507 roku, nie będąc obciążonym obowiązkami państwowymi i wzorując się na księciu Legnicy Ludwiku II, odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej.
Władał księstwem legnickim od 1498, a księstwem brzeskim od 1521 roku. Dzięki swej polityce finansowej powiększył obszar księstwa o ziemie zaodrzańskie.
W 1515 poślubił Elżbietę, najmłodszą córkę króla Kazimierza Jagiellończyka, która zmarła kilkanaście miesięcy później przy porodzie jedynej córki – Jadwigi. W 1519 roku ożenił się ponownie z Zofią Hohenzollern – siostrzenicą swojej pierwszej żony. Miał z nią dwóch synów: Fryderyka III i Jerzego II oraz córkę Zofię – żonę Jana Jerzego Hohenzollerna – margrabiego Brandenburgii.
Za jego rządów istniał założony w Legnicy uniwersytet. W swoich miastach książę działał na rzecz porządku, czystości, zlecając oświetlanie i brukowanie ulic. Do jego osiągnięć należało także zwiększanie obronności miast jego państwa, za jego wolą Legnica zmieniła swój układ przestrzenny przebudowując liczne kaplice i kościoły za murami miasta w system forteczny. Przed 1521 rokiem było na przedmieściach około 15 kościołów i kaplic, w tym Kolegiata pw. Grobu Świętego czy kościół Św. Jakuba w pobliżu bramy wrocławskiej, wszelkie te przybytki książę w obawie przed Turkami kazał rozebrać, a na ich miejscu usypać wały i tworzyć drugą fosę. Razem z małżonką Zofią, ufundował także armatę z brązu dla obrony miasta.
8 kwietnia 1525 roku, ze względu na bliskie koligacje rodzinne z Hohenzollernami, a także na przyjaźń Zygmunta I króla Polski, wybrano go testorem traktatu krakowskiego.
W roku 1523 książę, mając pełny skarbiec, kupił od Jana Thurzo, brata biskupa wrocławskiego Jana Thurzo księstwo wołowskie. W tym samym roku przeszedł na protestantyzm i dał ludności księstwa wolność wyznania. Przez wiele lat popierał reformatora Kaspara Schwenkfelda, w końcu jednak pod naciskiem suwerena, króla czeskiego Ferdynanda I, zmusił go z racji jego radykalizmu do emigracji. W 1526 r. Fryderyk II był jednym z kandydatów na tron czeski (po matce Ludmile był wnukiem króla Jerzego z Podiebradów). W 1537 r. zawarł z margrabią brandenburskim traktat o wzajemnym dziedziczeniu, który po latach musiał wypowiedzieć pod naciskiem suwerena i stanów czeskich. Związek z Domem Brandenburskim pozostał jednak częścią jego testamentu politycznego i był realizowany przez jego synów, zwłaszcza Jerzego II brzeskiego. W 1542 poszerzył także władztwo na południu, gdy tytułem zastawu objął księstwo ziębickie[1].
Fryderyk II legnicki ur. 12 II 1480 zm. 17 IX 1547 |
Zofia Hohenzollern (1485–1537) 1) ur. 10 III 1485 zm. 24 V 1537 |
Joachim II Hektor ur. 13 I 1505 zm. 3 I 1571 |
Magdalena z Saksonii2) ur. 7 III 1507 zm. 28 I 1534 | ||||||||||
Jerzy II Piastowicz ur. 18 VII 1523 zm. 7 V 1586 |
Barbara Hohenzollern ur. 10 VIII 1527 zm. 2 I 1595 |
||||||||||||
Anna Maria Anhalcka ur. 13 VI 1561 zm. 11 XI 1605 OO 19 V 1577 |
Joachim Fryderyk legnicko-brzeski ur. 29 IX 1550 zm. 25 III 1602 |
||||||||
Jerzy Ernest Piastowicz ur. 29 VIII 1589 zm. 6 XI 1589 |
Jan Chrystian brzeski ur. 28 VIII 1591 zm. 25 XII 1639 |
Barbara Agnieszka brzeska ur. 24 II 1593 zm. 24 VII 1631 |
Jerzy Rudolf legnicki ur. 22 I 1595 zm. 14 I 1653 |
Anna Maria Piastówna ur. po 16 XII 1596 zm. przed 25 III 1602 | |||||
Maria Zofia Piastówna ur. 26 IV 1601 zm. 26 X 1654 |
|