Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Danyo Ilunga (ur. 31 stycznia 1987) – niemiecki kick-boxer kongijskiego pochodzenia, dwukrotny mistrz świata w boksie tajskim, mistrz It’s Showtime oraz finalista turnieju GLORY w kick-boxingu z 2013 .
Urodził się w Demokratycznej Republice Konga, jako jeden z siedmiorga rodzeństwa. W związku z trwającym w kraju konfliktem wyjechał z rodziną do Niemiec. W 2006 rozpoczął treningi boksu tajskiego pod okiem mistrza Niemiec w K-1 Asmira Burgicia. Mieszkając już w Niemczech, założył wraz z rodziną zespół gospelowy Illunga-gospel Familiy – wspólnie nagrali trzy albumy: Be Gloryfied (2004), Hello Benedictus (2005)[4] i New G (2007)[5]. W 2004 jego ojciec założył fundację charytatywną Ręce dla Afryki (niem. Hände für Afrika), angażującą się w pomoc potrzebującym dzieciom z jego rodzinnego kraju. Aktualnie Danyo jest przewodniczącym fundacji[6].
Od 2007 startuje w boksie tajskim i kick-boxingu, został m.in. amatorskim mistrzem Niemiec w boksie tajskim. W 2008 wygrał pierwszy zawodowy turniej w wadze ponad 100 kg. 21 marca 2009 przegrał z Brazylijczykiem Andersonem Silvą przez nokaut. 13 czerwca 2009 został mistrzem Europy World Kickboxing Association w wadze ciężkiej, pokonując Chorwata Tomi Colicia przez techniczny nokaut w 4. rundzie.
W latach 2009–2012 dwukrotnie został mistrzem świata organizacji IMC i IKBO w boksie tajskim. 6 marca 2011 zdobył pas mistrza It’s Showtime w wadze do 95 kg, pokonując Wendella Roche’a[7], który później trzykrotnie obronił w starciach z Serbem Nenadem Pagonisem, Hiszpanem Lorenzo Javierem Jorge i Belgiem Filipem Verlindenem.
6 października 2012 zadebiutował w GLORY, pokonując na punkty Turka Alego Cenika[8]. Po znokautowaniu Francuza Stephane Susperreguia 23 marca 2013[9] został włączony do turnieju Glory 95kg Slam Tournament. Illunga ostatecznie doszedł do finału turnieju rozgrywającego się 22 czerwca 2013 na gali GLORY 9, przegrywając w nim z Surinamczykiem Tyronem Spongiem przez TKO w 16. sekundzie pojedynku. W drodze do finału pokonał Tunezyjczyka Mourada Bouzidiego oraz Amerykanina Dustina Jacoby’ego, obu na punkty[10]. W latach 2013–2015 zwyciężał m.in. z Holendrem Michaelem Duutem[1], Rumunem Andrei Stoicą[1] czy Czechem Ondřejem Hutníkiem, wszystkich pokonując przed czasem. W listopadzie 2014 odpadł w półfinale turnieju pretendentów GLORY wagi półciężkiej, po porażce z rąk Brazylijczyka Saulo Cavalariego[1].
Od kwietnia 2015 notował serię siedmiu porażek z rzędu m.in. w starciach z Zabitem Samiedowem, Artiomem Wachitowem[1], czy w rewanżach z Bouzidim[1] i Duutem[11], przełamując się dopiero 9 grudnia 2017 podczas Glory 49 gdzie znokautował w trzecim ich starciu Michaela Duuta[12].
10 sierpnia 2018 na Glory 56 w Denver zmierzył się o mistrzostwo świata wagi półciężkiej z obrońcą tytułu Artiomem Wachitowem, ostatecznie przegrywając z nim ponownie jednogłośnie na punkty[13].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.