Loading AI tools
polska dziennikarka i pisarka Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Barbara Stanisławczyk[1], właśc. Barbara Stanisławczyk-Żyła[2] (ur. 1962) – polska dziennikarka, reportażystka i pisarka, doktor nauk o polityce, wykładowca akademicki, w latach 2016–2017 prezes zarządu Polskiego Radia.
Ukończyła Politechnikę Warszawską i Podyplomowe Studium Dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. W 1990 została stypendystką w Agencji Reutera w Londynie. Pisała reportaże publikowane w czasopismach Tygodnik Solidarność, Kobieta i Życie, Pani, Twój Styl. Pracowała w miesięczniku Sukces, najpierw jako zastępca redaktora naczelnego, a od września 2006 do kwietnia 2010 jako redaktor naczelny. Od września 2009 do marca 2010 była także na dyrektorem wydawniczym Wydawnictwa Przekrój[3]. Przystąpiła do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Podjęła wykłady w zakresie dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, prowadziła warsztaty z reportażu w wyższej szkole Collegium Civitas, a następnie zajęcia z pisania w Podyplomowym Studium Public Relations przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN[4][5] oraz w ramach projektu Szkoła EuroLiderek[6]. 27 stycznia 2016 uzyskała stopień naukowy doktora nauk o polityce w Instytucie Dziennikarstwa i Nauk Politycznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy pt. Wzorce patriotyzmu jako przedmiot sporów i przewartościowań w świetle przemian cywilizacyjnych i przekształceń ustrojowych w Polsce po 1989 roku, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Rafała Artura Habielskiego[2].
8 stycznia 2016 została prezesem zarządu Polskiego Radia[7]. Wybrana ponownie na to stanowisko 16 lutego 2017 roku[8], dzień później (17 lutego 2017) zrezygnowała z tej funkcji (odroczona do 31 marca 2017)[9]. W jej miejsce został wybrany Jacek Sobala[10]. Pod koniec 2017 roku sejmowa komisja odrzuciła jej kandydaturę na Ambasadora Polski w Izraelu. Miała zastąpić Jacka Chodorowicza[11].
Pierwszą książkę – Matkę Hłaski, która była jej pracą dyplomową, wydała w 1992 (książka opisuje matkę Marka Hłaski, Marię). Pracując w prasie, przygotowywała następną książkę – Pajęczyna (1992), w której opisała społeczno-psychologiczne portrety pracowników SB. W 1994 współpracowała w realizacji filmu dokumentalnego pt. Marek Hłasko bez mitów autorstwa Hanny Etemadi[12]. W tym samym roku opublikowała wywiad z Krzysztofem Kąkolewskim – Kąkolewski bez litości. Następna książka – Czterdzieści twardych (1997) to zbiór reportaży o Polakach, którzy w czasie II wojny światowej ratowali Żydów[13][14] (autorka dostała za książkę Medal im. Jana Strzeleckiego od Kongresu Polonii Australijskiej oraz legitymację Honorowego Członka i Jubileuszowy Krzyż Zasługi od Polskiego Oddziału Stowarzyszenia Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata).
Do wydanej w 1998 książki pt. Miłosne gry Marka Hłaski zbieranie materiałów zajęło autorce osiem lat[15]. W 2004 ukazała się powieść Od jutra, a w 2005 – powieść faktu Dziewczyny, poruszająca problem współczesnej prostytucji w Polsce. W 2011 wydała książkę Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości przedstawiającą historie losów ofiar zbrodni katyńskiej z 1940 i katastrofy smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 oraz ich rodzin[16]. Magazyn Literacki „Książki” uznał publikację za książkę listopada 2011 w kategorii „reportaż” i przyznał jej nagrodę „Książki roku” 2011[17][18]. 7 października 2015 miała miejsce premiera książki Barbary Stanisławczyk pt. Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce[19]. Publikacja powstała na podstawie badań naukowych, pokłosiem których jest również praca doktorska autorki[20].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.