Arenga pierzasta, zwana też cukrową[6], była dawniej bardzo istotnym źródłem cukru, współcześnie wykorzystywana jest w tym celu raczej na skalę lokalną[11]. Cukier uzyskuje się po zagęszczeniu syropu wypływającego z nacinanych, młodych kwiatostanów[6]. Z syropu tego wyrabia się także wino palmowe oraz arak[7]. Z pnia pozyskuje się sago (także z Arenga microcarpa), a z pochew liściowych wytrzymałe włókna. Arenga tremula ma jadalne pąki i jest rośliną narkotyczną[7]. Liście niektórych gatunków wykorzystywane są do okrywania domostw[11], palmy te sadzone też bywają jako ozdobne w parkach oraz w celu stabilizacji podłoża[6]. Owoce działają drażniąco na ludzi ze względu na dużą zawartość rafidówszczawianu wapnia, jednak nie odstrasza to niektórych roślinożerców, np. wiwery[11].
Nazwa rodzajowa utworzona została ze zlatynizowanej nazwy malajskiej (aren, areng)[11].
Pokrój
Palmy niektórych gatunków (A. pinnata, A. obtusifolia) okazałe, osiągające do 20 m wysokości, u A. pinnata do 0,6 m średnicy. Inne gatunki niższe, wiele osiąga 2 do 4 m wysokości[11]. Zwykle rosną kępiasto, nierzadko rozrastając się za pomocą rozłogów, rzadkie są gatunki o okazach rosnących pojedynczo. Pnie okryte są zwykle trwałymi, włókniście strzępiącymi się pochwami liściowymi[11], rzadko nagie, przy czym wówczas z wyraźnymi śladami liściowymi. Międzywęźla wydłużone lub zagęszczone. Na ogół są to rośliny bezbronne, niektóre gatunki mają nieliczne kolce[10].
Pierzastozłożone, rzadko niepodzielone, wyrastają w liczbie od 5 do 30 sztuk na pędzie[11]. W przypadku arengi pierzastej osiągają do 6 m długości[6]. U nasady mają otwartą pochwę liściową zwykle sieciowato postrzępioną[11], z poszczególnymi włóknami czarniejącymi, sztywnymi, często niemal kolczastymi[10]. Pochwy i osie liści są zwykle pokryte łuskami[11] lub rozmaitymi włoskami[10]. Poszczególne listki od równowąskich do szeroko rombowatych, czasem klapowane na brzegu, a z reguły ząbkowane lub piłkowane[11]. Listki u niektórych gatunków wyróżniają się uszkowatymi nasadami[11], u innych osadzone są na krótszych lub dłuższych, bocznie spłaszczonych ogonkach[10]. Listki osadzone są na osi liścia regularnie lub nie, czasem skupiają się gęsto nasady liścia[11]. Od spodu są zwykle srebrzystoszare[11].
Zebrane w obupłciowe lub jednopłciowe kwiatostany, u niektórych gatunków rozwijające się w dużej liczbie[9] (przy czym z jednego węzła wyrastają zazwyczaj pojedynczo[11]). W przypadkach gdy kwiatostany zawierają kwiaty różnych płci, żeńskie rozwijają się z reguły na szczycie pędu, a męskie poniżej[11]. Kwiatostany są kłosokształtne, rozgałęzione jedno- i dwukrotnie, ich szypuła bywa krótka lub długa, cienka lub masywna[10]. Kwiaty męskie z trzema zewnętrznymi, wolnymi (rzadko tylko u nasady złączonymi) listkami okwiatu[9]. Pręcików jest 6, 9 lub więcej (najczęściej co najmniej 15[10]). Pylniki są podłużne a nitki krótkie[10]. Kwiaty żeńskie kulistawe, z trzema oddzielnymi listkami okółka zewnętrznego i trzema zrośniętymi u nasady listkami okółka wewnętrznego. U niektórych gatunków obecne są trzy prątniczki[9]. Zalążnia kulista, z dwoma lub trzema komorami i taką samą liczbą znamion[10].
Dość duże, kulistawe, jajowate lub podługowate, po dojrzeniu czerwone, żółte lub fioletowe[11]. Jedno-, dwu- i trzynasienne. Egzokarp gładki, na szczycie z pozostałościami znamienia. Mezokarp mięsisty. Endokarp nie wykształca się. Łupina nasienna czarna[9].
Rodzaj klasyfikowany jest do plemienia Caryoteae i podrodziny Coryphoideae w obrębie arekowatychArecaceae[11][4]. Rodzaj potwierdzony jest jako takson monofiletyczny. W obrębie plemienia najbliżej spokrewnionym (siostrzanym) rodzajem jest walichiaWallichia[10]. Zaliczana tu dawniej Arenga nana klasyfikowana jest współcześnie jako Wallichia nana[11]. Oba rodzaje są bardzo zresztą podobne, walichia różni się zrastającymi się działkami zewnętrznego okółka w kwiatach męskich oraz zwykle asymetrycznymi i nieklapowanymi listkami[11].
Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
K.Kubitzki (red.):The Families and Genera of Vascular Plants. IV. Flowering Plants. Monocotyledons. Alismatanae and Commelinanae (except Gramineae).Berlin, Heidelberg:Springer,1998,s.352. ISBN978-3-642-08378-5.
Andrew Henderson:Palms of Southern Asia.Princeton, Oxford:The New York Botanical Garden, Princeton University Press,2009,s.116-118. ISBN978-0-691-13449-9.