Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zabłotce (dawn. Zabłoćce[1], niekiedy Zabłotce Kozłowskie[2]; ukr. Заболотці – Zabołotci[3]) – dawna wieś, po 1945 włączona do Niżankowic (obecnie w rejonie starosamborskim należącym do obwodu lwowskiego na Ukrainie).
Pałac w byłych Zabłotcach | |
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Nr kierunkowy |
+380 3238 |
Kod pocztowy |
82043 |
Położenie na mapie obwodu lwowskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Wieś królewska położona w powiecie przemyskim, jej posiadaczem był Piotr Paweł Mniszek, została spustoszona w czasie najazdu tatarskiego w 1672 roku[4].
W okresie zaboru austriackiego Zabłotce leżały na obszarze powiatu przemyskiego i oddalone o 12 km na południowy wschód od Przemyśla[5]. Wieś była położona tuż koło Niżankowic, północ od tamtejszego C. K. Sądu Powiatowego, urzędu pocztowego i stacji kolejowej[5][6]. Na północ od Zabłociec leżały Kupiatycze, na północny wschód Małkowice, na wschód i południe Niżankowice[6], na zachód Młodowice[5][7]. W południowej części wsi przepływał potok Górny (dopływ Wiaru)[5].
Właścicielami Zabłociec byli Kozłowscy herbu Jastrzębiec, pierwotnie pochodzący z ziemi mazowieckiej, osiadłej na Rusi Czerwonej[8]; w 1618 na ziemi sanockiej, a w 1756 w Zabłotcach na ziemi przemyskiej[9]: Antoni Kozłowski, po którym dobra przejął jego syn Antoni, posiadający majątek do około 1839[10][1]. Następnie Antoni Kozłowski młodszy odstąpił je na rzecz brata, Anastazego Kozłowskiego[1], który posiadał te dobra od około 1839 do około 1847[11]. Od około 1847 do końca życia właścicielką Zabłociec była żona Anastazego, Róża Kozłowska (zmarła w 1876)[12][13][14]. W latach 80. właścicielem był syn Anastazego i Róży, Zygmunt Kozłowski[15]. Od lat 90. do końca życia dziedzicem i właścicielem Zabłociec był jego syn, Włodzimierz Kozłowski (zmarł w 1917)[16][17][18][19].
Według stanu z 1860 Zabłotce zamieszkiwało 162 mieszkańców[13]. Według stanu z 1890 we wsi było 35 domów i 174 mieszkańców gminnych oraz 5 domów i 63 mieszkańców w dworze[5]. Z całej ówczesnej populacji 146 stanowili Polacy, a 91 Rusini[5]. Spośród nich 108 było wyznania rzymskokatolickiego, 102 greckokatolickiego, 27 mojżeszowego[5]. W 1904 Zabłotce zamieszkiwały 308 osoby[17], w 1914 – 340[19]. Mieszkańcy podlegali parafiom rzymskokatolickiej i greckokatolickiej w Niżankowicach[5]. We wsi istniała greckokatolicka cerkiew filialna[5].
W Zabłotcach została wybudowana cerkiew pod wezwaniem Objawienia Pańskiego, pochodząca z początku XX wieku[6]. Do współczesności zachował się także pałac wraz z parkiem[6] i folwark[3].
Na krańcu Niżankowic, położonym w stronę Zabłociec, w drugiej połowie XIX wieku powstał cmentarz katolicki[6][20].
Podczas I wojny światowej w trakcie obrony Twierdzy Przemyśl w Zabłotcach zainstalowano austriacki szpital wojskowy[3]. Na początku 1917 trwała we wsi odbudowa budynków zniszczonych podczas działań wojennych[21].
Po zakończeniu II wojny światowej i utworzeniu Ukraińskiej SRR wieś weszła wraz z Niżankowicami w skład rada osiedlowej Niżankowice (Нижанковицька селищна рада), stając się północnym przedmieściem[3]. Obok Podmojsców, jest to jedyna gromada gminy Hermanowice, która nie znalazła się w granicach Polski po korekcie granicy w 1948 roku (w latach 1944-48 także Malhowice i Sierakośce znajdowały się w ZSRR)[22].
Za dworem na pagórku Zygmunt Kozłowski wybudował rodzinną kaplicę grobową, wzniesioną u kresu jego życia (zmarł w 1893 i został pochowany w jej podziemiach)[23][24]. Obecnie kaplica jest położona na obszarze wsi Malhowice, po polskiej stronie granicy z Ukrainą[25]. Obiekt został zniszczony u kresu II wojny światowej łącznie z umieszczonymi w niej sarkofagami i trumnami[25].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.