Loading AI tools
gatunek ptaka, endemit Wenezueli Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ogończyk czarnogardły[4] (Synallaxis castanea) – gatunek małego ptaka z rodziny garncarzowatych (Furnariidae). Występuje w północnej części Ameryki Południowej – endemicznie w Wenezueli. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern)[5].
Synallaxis castanea[1] | |||
P.L. Sclater, 1856 | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
ogończyk czarnogardły | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() |
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski przyrodnik Philip Lutley Sclater w 1856 roku na łamach „The Annals and Magazine of Natural History including Zoology, Botany, and Geology”. Opis wykonał na podstawie spreparowanych skór z kolekcji Muzeum Brytyjskiego oraz egzemplarza z Menażerii Jardin des Plantes w Paryżu. Autor nadał mu nazwę Synallaxis castanea, a jako miejsce typowe podał okolice Caracas w Wenezueli[2][6]. Badania molekularne wykazały, że jest najbliżej spokrewniony z ogończykiem jednobarwnym (Synallaxis unirufa)[7]. Jest gatunkiem monotypowym[8][9][10][11].
Mały ptak o ciemnoczerwonobrązowych tęczówkach, niebieskoszarych nogach i stopach. Nie występuje dymorfizm płciowy. Dziób dosyć długi i cienki, czarniawy. Prawie jednolicie ubarwiony w kolorze jasnym rudym. Podbródek nieco jaśniejszy, gardło czarne. Pomiędzy nasadą dzioba a okiem czarniawa plamka. Jest bardzo podobny do ogończyka jednobarwnego, od którego różni się właśnie czarnym gardłem i 8 sterówkami (ogończyk jednobarwny ma ich 10[14]). Osobniki młodociane są ciemniejsze i bardziej matowe, plama na gardle jest mniej widoczna, na głowie i dolnych częściach ciała pióra są ciemniejsze[5][11].
Ogończyk czarnogardły występuje w nadmorskich pasmach gór w północnej Wenezueli od stanu Aragua na wschód do stanu Miranda. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 2,79 tys. km². Występuje w zakresie wysokości od 1300 do 2200 m n.p.m.[11][15]
Jego głównym habitatem są dolne warstwy obrzeży wilgotnych lasów górskich, lasów wtórnych, gęsty podszyt lasu mglistego, okolice dróg, a czasami skupiska bambusów z rodzaju Chusquea[11]. Długość pokolenia jest określona na 3,05 roku[15]. Ptak ten żeruje zazwyczaj w parach. Raczej nie jest spotykany pojedynczo. Niewiele wiadomo na temat diety ogończyka czarnogardłego. Składa się głównie ze stawonogów. Zaobserwowano, że podejmuje pokarm z liści i niewielkich gałęzi na wysokości 1–2 m nad poziomem gruntu[11].
Prawie nie ma informacji o rozmnażaniu i gniazdowaniu tego gatunku. Sezon lęgowy trwa od kwietnia do lipca[11].
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN ogończyk czarnogardły jest uznawany za gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern)[3]. Wielkość populacji jest szacowana na więcej niż 2500, a mniej niż 10 000 dorosłych osobników, a gatunek ten określany jest jako pospolity. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako stabilny ze względu na brak widocznych spadków populacji czy występowania istotnych zagrożeń[15].
BirdLife International wymienia 5 ostoi ptaków IBA, w których ten gatunek występuje, są to m.in.: Park Narodowy Macarao, Park Narodowy Waraira Repano (znany także jako Park Narodowy El Ávila), Park Narodowy Henri Pittier i Park Narodowy San Esteban[15].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.