Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mistrzostwa Świata w Gimnastyce Sportowej 2018 – 48. edycja mistrzostw świata w gimnastyce sportowej. Zawody odbyły się w dniach 25 października – 3 listopada w Aspire Dome w stolicy Kataru, Dosze[1]. Były to pierwsze mistrzostwa rozegrane w Azji Zachodniej[2].
| |||
Data |
25 października – 3 listopada | ||
---|---|---|---|
Miejscowość | |||
Liczba konkurencji |
14 | ||
Liczba zawodników |
542 | ||
Liczba reprezentacji |
76 | ||
Strona internetowa |
Po trzy najlepsze reprezentacje w zawodach drużynowych awansowały na Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020 w Tokio[2].
Mistrzostwa zostały rozegrane od 25 października do 3 listopada. Jednak treningi zaczęły się już 20 października[3].
Data | Wydarzenie | Konkurencja |
---|---|---|
25 października | Kwalifikacje | Wielobój mężczyzn Ćwiczenia wolne mężczyzn Ćwiczenia na koniu z łękami mężczyzn Ćwiczenia na kółkach mężczyzn Skoki mężczyzn Ćwiczenia na poręczach mężczyzn Ćwiczenia na drążku mężczyzn Zawody drużynowe mężczyzn |
26 października | ||
27 października | Wielobój kobiet Ćwiczenia wolne kobiet Ćwiczenia na poręczach asymetrycznych kobiet Ćwiczenia na równoważni kobiet Ćwiczenia wolne kobiet Zawody drużynowe kobiet | |
28 października | ||
29 października | Finały | Zawody drużynowe mężczyzn |
30 października | Zawody drużynowe kobiet | |
31 października | Wielobój mężczyzn | |
1 listopada | Wielobój kobiet | |
2 listopada | Ćwiczenia wolne mężczyzn Ćwiczenia na koniu z łękami Ćwiczenia na kółkach Skoki kobiet Ćwiczenia na poręczach asymetrycznych | |
3 listopada | Skoki mężczyzn Ćwiczenia na poręczach Ćwiczenia na drążku Ćwiczenia na równoważni Ćwiczenia wolne kobiet |
Dla zawodów drużynowych mistrzostwa były pierwszą szansą na zakwalifikowanie się do Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio.
Rywalizacja toczyła się w czterech różnych fazach:
Zawodnicy zostali podzieleni według losowania na grupy z jednej reprezentacji w przypadku zawodów drużynowych oraz na grupy mieszane, w których wystąpili zawodnicy z różnych reprezentacji występujący w zawodach indywidualnych. Ustalona została również kolejność startów i przynależność do grupy.
Do wyniku ogólnego w przypadku zawodów drużynowych zaliczane były wyniki trzech zawodników, którzy zdobyli największą ilość punktów na każdym z przyrządów. Przystąpić do jednej konkurencji mogło maksymalnie czterech zawodników. Każda reprezentacja mogła wystawić w tej konkurencji pięciu zawodników.
Reprezentacje, które zgłosiły czterech lub pięciu zawodników w kwalifikacjach, ale wystąpiły tylko trzy, mogły zakwalifikować się do finału zawodów drużynowych. Jeśli zostali zgłoszeni troje zawodników, jako osoby indywidualne, mogli również być brani pod uwagę w zawodach drużynowych, jeśli złożyli prośbę o wliczenie wyników do rywalizacji drużynowej.
Wyniki uzyskane w kwalifikacjach nie były brane pod uwagę w finałach[4].
W finale wzięło udział osiem najlepszych drużyn w kwalifikacjach. Każdy zespół mógł składać się z maksymalnie pięciu zawodników. Wyniki w poszczególnych przyrządach były zaliczane przez wszystkich trzech zawodników, którzy mogli wystąpić w jednej konkurencji.
Wszystkie reprezentacje zostały podzielone na cztery grupy, w których wystąpiły po dwie drużyny. Każda grupa wykonywała ćwiczenia na jednym przyrządzie. Razem wykonywały zmiany ćwiczeń[4].
Do finałów wielobojów awansowało po 24 zawodników, którzy zdobyli największą ilość zsumowanych punktów na każdym z przyrządów. Dwóch zawodników, którzy nie zdołali się zakwalifikować byli rezerwowymi w przypadku wycofania się lepszego zawodnika[4].
Do finałów na przyrządach awansowało do ośmiu zawodników, którzy w kwalifikacjach zdobyli największą ilość punktów na danym przyrządzie. Nie mogło wystąpić więcej niż dwoje zawodników z jednej reprezentacji. Na liście rezerwowej znaleźli się zawodnicy z miejsc od dziewiątego do jedenastego w kwalifikacjach.
Kolejność występów została ustalona według losowania[4].
W zawodach wzięło udział 542 zawodników (287 mężczyzn i 255 kobiet) z 76 państw[5].
Pozycja | Reprezentacja | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() | 4 | 2 | 3 | 9 |
2. | ![]() | 4 | 1 | 1 | 6 |
3. | ![]() | 2 | 3 | 2 | 7 |
4. | ![]() | 1 | 0 | 0 | 1 |
![]() | 1 | 0 | 0 | 1 | |
![]() | 1 | 0 | 0 | 1 | |
![]() | 1 | 0 | 0 | 1 | |
8. | ![]() | 0 | 3 | 3 | 6 |
9. | ![]() | 0 | 2 | 0 | 2 |
10. | ![]() | 0 | 1 | 0 | 1 |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
13. | ![]() | 0 | 0 | 1 | 1 |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
Razem | 14 | 14 | 14 | 42 |
Na mistrzostwach świata wystąpiło czworo zawodniczek reprezentacji Polski. W kwalifikacjach zawodów drużynowych Marta Pihan-Kulesza, Katarzyna Jurkowska-Kowalska, Gabriela Janik i Wiktoria Łopuszańska zajęły 22. pozycją. W indywidualnych występach najlepiej poradziła sobie Marta, zajmując 25. miejsce na równoważni. Żadnej z Polek nie udało się zakwalifikować do finału[19].
Zawodniczka | Konkurencja | Kwalifikacje | |||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Skok | Poręcze | Równoważnia | Ćw. wolne | Wynik | Pozycja | ||
![]() | Zawody drużynowe | 39,233 (27.) | 36,273 (23.) | 37,332 (15.) | 36,833 (21.) | 149,671 | 22. |
Gabriela Janik | Wielobój i konkurencje indywidualne | 13,233 (97.) | 12,766 (53.) | 11,866 (83.) | 12,000 (102.) | 49,865 | 46. |
Katarzyna Jurkowska-Kowalska | 13,400 (74.) | 11,841 (96.) | 12,366 (60.) | 12,000 (102.) | 49,607 | 49. | |
Wiktoria Łopuszańska | 12,600 (149.) | 11,666 (112.) | 10,100 (166.) | 11,466 (153.) | 45,832 | 100. | |
Marta Pihan-Kulesza | 11,500 (189.) | 11,633 (113.) | 13,100 (25.) | 12,833 (36.) | 49,066 | 61. |