Loading AI tools
izraelska działaczka pokojowa, żona premiera Icchaka Rabina Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Le’a Rabin (hebr.: לאה רבין, ang.: Leah Rabin, ur. jako Leah Schlossberg 8 kwietnia 1928 w Królewcu, zm. 12 listopada 2000 w Petach Tikwie) – izraelska działaczka pokojowa, żona premiera Icchaka Rabina, w młodości bojowniczka Palmachu.
![]() Le’a Rabin (1999) | |
Data i miejsce urodzenia |
8 kwietnia 1928 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
12 listopada 2000 |
![]() |
Urodziła się 8 kwietnia 1928 w Królewcu w ówczesnych Prusach Wschodnich jako Leah Schlossberg[1].
W 1933 po dojściu Hitlera do władzy w Niemczech jej rodzina wyemigrowała do Palestyny, stanowiącej wówczas brytyjski mandat[2]. Wychowywała się w Tel Awiwie[1]. W 1940 ledwie uniknęła śmierci podczas bombardowania miasta przez włoskie lotnictwo, zginęło wówczas ponad 100 osób[2]. Jako nastolatka rozpoczęła służbę w Palmachu – jednostkach bojowych organizacji paramilitarnej Hagana, gdzie poznała swojego przyszłego męża[1], starszego od niej o 6 lat – Icchaka[3]. Pobrali się podczas wojny o niepodległość Izraela[1]. Pracowała jako redaktorka gazety wydawanej przez Palmach[2].
Mieli dwoje dzieci – Dalję (ur. 1950)[4] i Juwala[2][5].
Byli uznawani za dobre małżeństwo[6]. Le’a wspierała męża podczas całej jego kariery politycznej[1], jednak była również przyczyną jego kłopotów. Pod koniec jego pierwszej kadencji jako szefa rządu, przed wyborami w 1977, wyszło na jaw, że Le’a posiadała konto bankowe w Stanach Zjednoczonych, co było zakazane przez izraelskie prawo. W konsekwencji Icchak Rabin zrezygnował ze stanowiska premiera (powrócił na nie w 1992) oraz przewodniczącego Partii Pracy. Jego następcą na tym stanowisku, jednocześnie kandydatem na premiera Koalicji Pracy, został Szimon Peres, majowe wybory lewica przegrała i po raz pierwszy w historii Izraela władzę objęła prawica z Likudem na czele[5][6].
Po śmierci Icchaka Rabina w zamachu w 1995 przekonała Szimona Peresa, a także kolejnych premierów, aby zapewnili jej biuro, sekretarkę i inne benefity dostępne normalnie dla byłych premierów. Środków tych użyła do kontynuowania dzieła męża, prowadząc międzynarodową kampanię na rzecz pokoju izraelsko-palestyńskiego. W pewnym momencie pojawiły się informacje, że jest przymierzana do stanowiska ambasadora Izraela przy Organizacji Narodów Zjednoczonych[2].
Chorowała na czerniaka, o którym dowiedziała się w 1999. Na początku listopada 2000 przeszła zawał serca. Zmarła 12 listopada w Centrum Medycznym Rabina w Petach Tikwie[uwaga 1][6][7].
Została pochowana koło męża na cmentarzu na Wzgórzu Herzla w Jerozolimie[2][8].