Loading AI tools
amerykańska piosenkarka Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lauryn Noelle Hill, ps. L-Boogie (ur. 26 maja 1975 w South Orange, New Jersey) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, producentka muzyczna oraz aktorka.
![]() Lauryn Hill w 2019 | |
Pseudonim |
Ms. Lauryn Hill |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Typ głosu | |
Gatunki |
rap alternatywny[1], adult contemporary R&B[1], contemporary R&B[1], neo-soul[1] |
Zawód |
piosenkarka, producent muzyczny, autorka tekstów |
Aktywność |
od 1994 |
Wydawnictwo | |
Zespoły | |
Fugees (1992–1997, 2004–2005) | |
Strona internetowa |
Jej kariera rozpoczęła się od nastoletniego aktorstwa w serialu As the World Turns (1991). W 1993 współzałożyła zespół Fugees, którego drugi album studyjny pt. The Score osiągnął sukces komercyjny i przyniósł członkom grupy rozpoznawalność. W 1997 rozpoczęła solową karierę i zajęła się produkcją dla różnych artystów, m.in. dla Arethy Franklin i Whitney Houston. W 1998 wydała pierwszy solowy album studyjny pt. The Miseducation of Lauryn Hill, który zajął szczyt listy Billboard 200, otrzymał pięć statuetek Grammy (w tym za album roku) i pozostaje jednym z najlepiej sprzedających się albumów oraz został uznany za jeden z najlepszych wszech czasów. Za wyprodukowanie albumu studyjnego zespołu Santana pt. Supernatural (1999) uzyskała drugą w karierze nagrodę Grammy w kategorii album roku. W 2002 wydała album koncertowy pt. MTV Unplugged No. 2.0, będący nagraniem jej koncertu z 2001 w MTV Studios w Nowym Jorku. Album jest jej ostatnim krążkiem w dotychczasowej karierze.
Lauryn Noelle Hill urodziła się 26 maja 1975 w East Orange w stanie New Jersey, jako drugie dziecko Valerie i Mala Hillów[2][3]. Muzyka już w dzieciństwie była ważnym aspektem życia Hill[4]. Jej matka grała na pianinie, a ojciec śpiewał w klubach oraz na weselach[5]. Hill dorastała, słuchając twórczości artystów, takich jak: Curtis Mayfield[6], Stevie Wonder[7], Aretha Franklin[8], Bob Marley[9], Gladys Knight[8][10] i Marvin Gaye[10].
Uczęszczała do Columbia High School, gdzie chodziła do klasy z aktorem Zachem Brafftem[11][12]. W czasie edukacji uczyła się gry na skrzypach, chodziła na lekcje tańca i założyła szkolny chór gospel[5]. Dodatkowo brała udział także w lekcjach aktorstwa, a w 1991 wystąpiła w off-broadwayowskim hip-hopowym spektaklu Twelfth Night, gdzie została zauważona przez agenta gwiazd[13]. W 1993 rozpoczęła studia na Uniwersytecie Columbia, jednak nie ukończyła ich ze względu na rozwój kariery muzycznej[14].
W czasie edukacji w liceum zaangażowała się w powstający zespół muzyczny, którego założycielem był Pras Michel[15]. Członkowie zespołu, początkowo o nazwie Translator Crew, występowali w konkursach talentów i miejskich klubach hiphopowych[16]. W 1991 Hill zaliczyła debiut telewizyjny występem operze mydlanej As the World Turns, a następnie zagrała w filmie Zakonnica w przebraniu 2: Powrót do habitu (1993), wcielając się w trzecioplanową rolę Rity Louise Watson, uczennicy zakonnic[17].
W 1993 razem z Prasem Michelem i Wyclef Jeanem, z którym współtworzyła zespół Translator Crew, podpisała kontrakt z Ruffhouse Records i zmieniła nazwę swojej grupy na The Fugees[16][18]. Zespół, którego Hill była główną wokalistką, tworzył muzykę z gatunków reggae, rock, soul i R&B[19][20]. Ich debiutancki album pt. Blunted on Reality został wydany 1 lutego 1994 i zajął 62. miejsce na liście Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums[21][22]. W lutym 1996 premierę miał drugi album studyjnego grupy, The Score, który odniósł komercyjny sukces, plasując się zarówno na pierwszym miejscu zestawienia Billboard 200 jak i Top R&B/Hip-Hop Albums[21]. Podczas 39. ceremonii wręczenia nagród Grammy zespół otrzymał nominację do nagrody za album roku oraz statuetki za najlepszy album hip-hopowy i najlepszy występ R&B w duecie lub w zespole (za utwór „Killing Me Softly [With His Song]”)[23]. Zespół zawiesił działalność w celu rozwinięcia kariery solowej członków grupy[24].
W 1997 Hill rozpoczęła pracę nad swoim pierwszym albumem solowym, jednocześnie zajęła się produkcją i pisaniem utworów dla innych artystów m.in. Arethy Franklin (singiel „A Rose Is Still a Rose”) oraz Whitney Houston (piosenka „I Was Made to Love Him” z albumu My Love Is Your Love)[25][26]. 10 sierpnia 1998 wydała utwór „Doo Wop (That Thing)” jako pierwszy singiel promocyjny jej nadchodzący krążek[27]. 25 sierpnia 1998 nakładem Columbia Records i Ruffhouse Records wydała swój pierwszy i jedyny (stan na rok 2024) album studyjny w solowej karierze pt. The Miseducation of Lauryn Hill[28][29], który osiągnął sukces komercyjny, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard 200 i utrzymując się na tej pozycji przez cztery tygodnie[30]. Pochodzący z płyty singiel „Doo Wop (That Thing)” osiągnął szczyt listy Billboard Hot 100[30]. Album został uznany za 13. najlepiej sprzedający się album w USA w 1998 oraz jest jednym z najlepiej sprzedających się krążków w historii muzyki z liczbą sprzedaży 20 milionów kopii[31][32].
Hill za debiutancki solowy album otrzymała pozytywne recenzje krytyków. The Miseducation... w ocenie gazety „Los Angeles Times” był najlepiej ocenianym albumem roku 1998[33], został także uznany za jeden z najlepszych albumów wszech czasów m.in. przez: miesięcznik „Rolling Stone” (10. miejsce według listy 500 albumów wszech czasów z 2020)[34], Rock and Roll Hall of Fame (55. miejsce)[35], serwis Apple Music (1. miejsce w zestawieniu 100 najlepszych albumów według Apple Music)[36] oraz portal Consequence of Sound (11. miejsce)[37]. W 1998 Hill otrzymała dziesięć nominacji do nagrody Grammy, co stanowi rekord największej liczby nominacji dla kobiety (w 2010 taką samą liczbę nominacji otrzymała Beyoncé)[38]. Podczas 41. ceremonii wręczenia nagród zdobyła pięć statuetek: dla najlepszego nowego artysty, za album roku i najlepszy album R&B (oba za The Miseducation of Lauryn Hil) oraz za najlepszy wokalny występ kobiecy R&B i najlepszą piosenkę R&B (oba za „Doo Wop (That Thing)”)[39]. Jej debiutancka płyta stała się pierwszym albumem hip-hopowym, który otrzymał nagrodę Grammy za album roku[40]. Ponadto w trakcie ceremonii zaśpiewała utwór „To Zion” w duecie z Carlosem Santaną[41].
W 1998 wykonała utwór „Doo Wop (That Thing)” w programie Saturday Night Live oraz w trakcie ceremonii Billboard Music Awards[42]. 21 stycznia 1999 rozpoczęła trasę koncertową pt. The Miseducation Tour, która odbywała się w Europie, Ameryce Południowej i Japonii[43]. 15 czerwca 1999 premierę miał album grupy Santana pt. Supernatural, którego jednym z producentów była Hill[44]. Również w 1999 zaśpiewała gościnnie w utworze piosenkarki Mary J. Blige „All That I Can Say”, którego jest także autorką i producentką[45]. Podczas 42. ceremonii wręczenia nagród Grammy zdobyła statuetkę za album roku (jako producent albumu Supernatural) i była nominowana do nagrody za najlepszą piosenkę R&B (za napisane utworu „All That I Can Say”) i najlepszy teledysk (za wideoklip do „Everything Is Everything”)[39]. W październiku 1999 wydała utwór „Turn Your Lights Down Low”, który nagrała z Bobem Marleyem[46]. Oboje za piosenkę otrzymali nominację do nagrody Grammy za najlepszą popową współpracę wokalną[39].
7 maja 2002 wydała album koncertowy pt. MTV Unplugged No. 2.0, będący nagraniem jej koncertu w MTV Studios w Nowym Jorku w 2001[47]. Wydawnictwo zawierało 13 utworów, które nigdy nie zostały wydane w wersji studyjnej[48]. Płyta zajęła trzecie miejsce na liście Billboard 200[49]. Mimo początkowo mieszanych recenzji krążek zdobył powszechne uznanie krytyków i jest określany za jeden z najlepszych występów z cyklu MTV Unplugged[50][51]. Znajdująca się na albumie piosenka „Mystery of Iniquity” została nominowana do nagrody Grammy za najlepszy kobiecy solowy wysęp rapowy i została wykorzystana przez Kanye Westa jako sampel w utworze „All Falls Down” (Hill została uwzględniona jako autor tekstu)[39][52].
W 2003 nagrała piosenkę „The Passion” do albumu z piosenkami zainspirowanymi filmem Pasja (2004)[53]. W 2004 wystąpiła wspólnie z resztą zespołu The Fugees w trakcie Dave Chappelle’s Block Party[54], z grupą otworzyła również ceremonię rozdania nagród BET[55]. Od 30 listopada do 20 grudnia odbyła z zespołem trasę koncertową na terenie Europy[56][57]. 9 lipca 2005 zagrała solowy koncert w trakcie festiwalu Opener w Gdyni[58]. W tym samym roku gościnnie wystąpiła w remixie utworu Johna Legenda „So High” z jego debiutanckiego albumu pt. Get Lifted[59]. Za piosenkę oboje byli nominowani do nagrody Grammy za najlepszą współpracę wokalną R&B[39].
W czerwcu 2007 wydała piosenkę „Lose Myself”, którą nagrała na ścieżkę dźwiękową do filmu Na fali (2007)[60]. W połowie lipca 2009 rozpoczęła 10-dniową trasę koncertową po europejskich letnich festiwalach, jednak podczas drugiego z serii koncertów zemdlała na scenie, co spowodowało odwołanie reszty koncertów[61][62].
W styczniu 2010 wystąpiła na festiwalu Raggamuffin Music Festival w Nowej Zelandii[63], a w lipcu – na Harmony Festival w Santa Rosa[64]. 29 lipca tego samego roku wydała utwór „Repercussions”, który zajął 83. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs i był pierwszym dziełem Hill, które zostało uwzględnione na jakiejkolwiek liście przebojów magazynu od 1999[65]. Dołączyła do serii festiwali hiphopowych Rock the Bells i po raz pierwszy wykonała w całości materiał z albumu pt. The Miseducation of Lauryn Hill. W 2011 rozpoczęła trasę koncertową Moving Target: Extended Intimate Playdate Series[66]. W tym samym roku wystąpiła na Coachella Valley Music and Arts Festival[67]. W lutym 2012 wyruszyła w trasę koncertową z raperem Nas[68]. 4 maja 2013 wydała utwór „Neurotic Society (Compulsory Mix)”[69]. W 2014 premierę miał dokument o dekolonizacji Afryki Concerning Violence, którego Hill była jego angielskim narratorem[70]. Wyprodukowała album kompilacyjny pt. Nina Revisited: A Tribute to Nina Simone nagrany w hołdzie Ninie Simone, na którym znalazło się także sześć utworów w wykonaniu Hill[71]. W 2019 artystka wydała piosenkę „Guarding the Gates”, którą nagrała na ścieżkę dźwiękową do filmu Queen & Slim[72].
W 2021 zespół The Fugees poinformowali o rozpoczęciu ponownej współpracy i wyruszeniu w trasę koncertową[73], która jednak została odwołana w związku z pandemią COVID-19[74][75]. W 2024 Hill wystąpiła z synem, YG Marleyem, na festiwalu Coachella[76]. Następnie wspólnie wystąpili w programie The Tonight Show[77]. W tym samym roku wspólnie z resztą zespołu The Fugees poinformowała, że wyruszą w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie[78].
Zdobyła powszechne uznanie w branży muzycznej. Została uwzględniona na liście najlepszych wykonawców hip-hopu według Billboard, zajmując siódme miejsce na liście[79]. W 1998 została uznana przez tygodnik Time za „królową hip-hopu”, a The New York Times w następnym roku opisał ją jako „najpopularniejszą kobietę hip-hopu”[80][81]. Tytuł „królowej hip-hopu” przyznała jej również organizacja Academy of Achievement[82]. W 2021 Pitchfork umieścił ją na liście 200 najważniejszych artystów od 1996[83]. Hill znalazła się także na 63. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Consequence of Sound oraz na 136. miejscu listy 200 najlepszych wokalistów wszech czasów magazynu Rolling Stone[84][85]. W 2019 została uznana za najlepszą wokalistkę/raperkę według portalu Ranker[86]. Hill znalazła się na liście najbardziej stylowych raperów wszech czasów według Complex[87].
W 2014 portal AllHipHop określił Hill jako „najbardziej wpływową kobietę hip-hopu w historii”[88]. Wielu artystów wymienia Lauryn Hill i jej album jako inspirację, w tym: Adele[89], Amy Winehouse[90], Beyoncé[91], Dua Lipa[92], Christina Aguilera[93], H.E.R.[94], John Legend[90], Rosalía[95], P!nk[96], The Weeknd[97], Kelly Clarkson[98], SZA[99], Babyface[100], Frank Ocean[101], Kanye West[102], Jay-Z[103], Missy Elliott[90], Nicki Minaj[104], Nas, Lil' Kim[105] oraz Lizzo[106]. Piosenkarka była również inspiracją dla twórców musicalu Hamilton, w którym znalazły się nawiązania do jej singlów „Lost Ones” oraz „Ready or Not”[107][108].
Za sprawą swojego stylu śpiewania jest uznawana za artystkę, która spopularyzowała technikę łączenia rapu i melodyjnego śpiewu, nazywaną również rapem melodyjnym[109][110]. W 1999 roku Billboard stwierdził, że sukces Hill zaowocował wzrostem popularności raperek w przemyśle muzycznym, zjawisko zostało opisane jako „Efekt Lauryn Hill”[111]. W 2015 Vogue wspomniał ją jako jedną z artystek hiphopowych lat 90., których styl uznali za wpływowy na modę 2010 roku[112].
Nagroda | Rok | Nominacja | Kategoria | Rezultat | Przypis |
---|---|---|---|---|---|
American Music Awards | 1997 | The Fugees | Ulubiony Soul/R&B Zespół/Duet/Grupa | Nominacja | [113] |
Ulubiony popowy/rockowy zespół/duet/grupa | |||||
1999 | Lauryn Hill | Ulubiony nowy artysta — soul/R&B | Wygrana | [114] | |
2000 | Ulubiona artystka — soul/R&B | [115] | |||
The Miseducation of Lauryn Hil | Ulubiony album — soul/R&B | ||||
Billboard Music Awards | 1996 | The Score | Album roku R&B | [116] | |
1998 | The Miseducation of Lauryn Hill | ||||
Lauryn Hill | Artysta roku R&B/hip-hop | Nominacja | |||
1999 | The Miseducation of Lauryn Hil | Topowy album R&B | [117] | ||
Lauryn Hill | Artysta roku R&B/hip-hop | ||||
Topowy artysta R&B roku | |||||
Artystka roku | |||||
Brit Awards | 1997 | The Fugees | Najlepsza międzynarodowa grupa | Wygrana | [118] |
1999 | Lauryn Hill | Najlepsza międzynarodowa artystka solowa | Nominacja | [119] | |
Fryderyki | 1997 | The Score | Najlepszy album międzynarodowy | [120] | |
Grammy Awards | 1997 | The Score | Album roku | [39] | |
Najlepszy album rapowy | Wygrana | ||||
„Killing Me Softly (With His Song)” | Najlepszy występ R&B w duecie lub grupie | ||||
1999 | The Miseducation of Lauryn Hil | Album roku | |||
Najlepszy album R&B | |||||
„Doo Wop (That Thing)” | Najlepszy występ R&B | ||||
Najlepsza piosenka R&B | |||||
„Nothing Even Matters” | Najlepszy występ R&B w duecie lub grupie (wraz z D’Angelo) | Nominacja | |||
„Can't Take My Eyes Off of You” | Najlepszy popowy solowy występ wokalny | ||||
„Lost Ones” | Najlepszy solowy występ rapowy | ||||
„A Rose Is Still a Rose” | Najlepsza piosenka R&B | ||||
Lauryn Hill | Najlepszy nowy artysta | Wygrana | |||
Producent roku | Nominacja | ||||
2000 | Supernatural (album grupy Santana) | Album roku (jako producentka) | Wygrana | ||
„All That I Can Say” | Najlepsza piosenka R&B | Nominacja | |||
„Everything Is Everything” | Najlepszy teledysk | ||||
2001 | „Turn Your Lights Down Low” | Najlepsza popowa współpraca wokalna (z Bob Marley & The Wailers) | |||
2003 | „Mystery of Iniquity” | Najlepszy solowy występ rapowy | |||
2006 | „So High” | Najlepszy występ R&B w duecie lub grupie (z Johnem Legendem) | |||
2024 | The Miseducation of Lauryn Hil | Grammy Hall of Fame | Uhonorowana | [121] |
Jej mężem był Rohan Marley, były zawodnik futbolu amerykańskiego i syn Boba Marleya. Ma sześcioro dzieci, w tym syna Ziona Davida (ur. 1997), córkę Selah Louise (ur. 1998), syna Joshuę (ur. 2001) i Johna (ur. 2003), a także córkę (ur. 2008) i syna (ur. 2011)[122].
Tytuł | Rok | Rola | Uwagi | Źródło |
---|---|---|---|---|
As the World Turns | 1991 | jako Kira Johnson | serial telewizyjny, twórca: Irna Phillips | [123] |
Here and Now | 1992 | b.d. | serial telewizyjny, reżyseria: Peter D. Beyt | [124] |
Zakonnica w przebraniu 2: Powrót do habitu | 1993 | jako Rita Watson | film fabularny, reżyseria: Bill Duke | [125] |
Król wzgórza | jako operatorka windy | film fabularny, reżyseria: Steven Soderbergh | [126] | |
ABC Afterschool Specials: Daddy’s Girl | 1996 | jako Malika | serial telewizyjny, reżyseria: Dianah Wynter | [127] |
Hav Plenty | 1997 | jako Debra | film fabularny, reżyseria: Christopher Scott Cherot | [128] |
Restaurant | 1998 | jako Leslie | film fabularny, reżyseria: Eric Bross | [129] |
Stretch and Bobbito: Radio That Changed Lives | 2015 | jako ona sama | film dokumentalny, reżyseria: Bobbito Garcia | [130] |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.