Loading AI tools
Rumuński polityk Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ion Brătianu też jako: Ionel Bratianu (ur. 20 sierpnia 1864 w Ștefănești, zm. 24 listopada 1927 w Bukareszcie) – rumuński polityk, pięciokrotny premier Rumunii w latach 1909–1927.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Premier Rumunii | |
Okres |
od 9 stycznia 1909 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Rumunii | |
Okres |
od 4 stycznia 1914 |
Przynależność polityczna |
Partia Narodowo-Liberalna |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Rumunii | |
Okres |
od 14 grudnia 1918 |
Przynależność polityczna |
Partia Narodowo-Liberalna |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Rumunii | |
Okres |
od 19 stycznia 1922 |
Przynależność polityczna |
Partia Narodowo-Liberalna |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Rumunii | |
Okres |
od 21 czerwca 1927 |
Przynależność polityczna |
Partia Narodowo-Liberalna |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() |
Był synem Iona Brătianu. Po ukończeniu prestiżowego Kolegium św. Sawy w Bukareszcie, wstąpił na ochotnika do korpusu artylerii, w którym odbył sześciomiesięczną służbę. W 1883 wyjechał do Paryża, gdzie uczył się początkowo w Collège Sainte-Barbe, a następnie w École polytechnique, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Po powrocie do kraju znalazł pracę w kolejnictwie.
W 1895, już po śmierci ojca wstąpił do Partii Narodowo-Liberalnej i w tym samym roku uzyskał mandat deputowanego w wyborach do parlamentu. 31 marca 1897 objął stanowisko ministra robót publicznych. Po stłumieniu insurekcji chłopskiej w Mołdawii, w 1907 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Dwa lata później osiągnął szczyt swojej kariery politycznej obejmując kierownictwo nad Partią Narodowo-Liberalną, a następnie stając po raz pierwszy na czele rządu rumuńskiego. Po raz kolejny na czele rządu rumuńskiego stanął w styczniu 1914 i pozostał na tym stanowisku do stycznia 1918. Podobnie jak i jego partia był zwolennikiem przyłączenia się Rumunii do państw Ententy i wystąpienia przeciwko państwom centralnym. Trzeci raz objął stanowisko szefa rządu po strajku generalnym w Bukareszcie (grudzień 1918), kiedy upadł gabinet Constantina Coandy. Brătianu przewodniczył delegacji rumuńskiej na konferencji pokojowej w Paryżu.
Ostatni raz na czele rządu rumuńskiego stanął w czerwcu 1927, pół roku przed śmiercią. Zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych ostrym zapaleniem krtani.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Maria Moruzi, z którą miał syna Gheorghe. W 1906 poślubił Elizę Știrbey, która była wcześniej żoną Alexandru Marghilomana. Małżeństwo było bezdzietne.
9 maja 1922 otrzymał Order Orła Białego.