Loading AI tools
niemiecki kompozytor Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Hans-Joachim Koellreutter (ur. 2 września 1915 we Fryburgu Bryzgowijskim[1][2][3][4], zm. 13 września 2005 w São Paulo[4]) – niemiecki kompozytor i dyrygent działający w Brazylii.
![]() Hans-Joachim Koellreutter, 1960 | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | |
Gatunki | |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Studiował w Berlinie u Gustava Schecka (flet), Kurta Thomasa (kompozycja), Hermanna Scherchena (dyrygentura), Carla Adolfa Martienssena (fortepian), Paula Hindemitha (analiza muzyczna) oraz Georga Schunemanna i Maxa Seifferta (muzykologia)[1][2][4]. Szykanowany przez nazistów opuścił III Rzeszę[1] i w latach 1936–1937 kontynuował studia u Marcela Moysego w Genewie[1][2][3]. W 1937 roku wyemigrował do Brazylii, gdzie podjął działalność jako kompozytor, dyrygent i organizator życia muzycznego[1][2][4]. Uczył w konserwatoriach w Rio de Janeiro (1937–1952) i São Paulo (1946–1948)[1][2][3]. W latach 1939–1942 prowadził w Rio de Janeiro program radiowy Musica viva, w trakcie którego propagował muzykę współczesną[1]. W 1952 roku założył w São Paulo Freie Hochschule für Musik, którą kierował do 1958 roku[1][4]. Od 1952 do 1962 dyrygował orkiestrą symfoniczną w Bahia[1][2][3]. W 1954 roku zainicjował na uniwersytecie w Bahia seminaria muzyczne, w ramach których promował nową muzykę[1]. W 1963 roku wrócił na krótki czas do Niemiec, w latach 1963–1965 kierował działem muzycznym Instytutu Goethego w Monachium[1][2]. Od 1965 do 1969 roku przebywał w New Delhi, gdzie był dyrektorem miejscowego oddziału Instytutu Goethego[1][2]. W latach 1970–1974 kierował Instytutem Goethego w Tokio, wykładał też w tokijskim Instytucie Muzyki Chrześcijańskiej[1][2]. W 1975 roku wrócił do Brazylii, gdzie w latach 1975–1980 kierował Instytutem Goethego w Rio de Janeiro[1][2]. Był dyrektorem konserwatorium państwowego w Tatuí (1983–1984) i wykładowcą na uniwersytecie stanu Minas Gerais (1984–1988) oraz w konserwatorium w São Paulo (1988–1990)[1].
Otrzymał Order Krzyża Południa (1969) oraz Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1985)[1].
Należał do czołowych postaci brazylijskiego życia muzycznego połowy XX wieku[1]. Początkowo tworzył pod wpływem Paula Hindemitha, pod koniec lat 30. zwrócił się w kierunku poznanej podczas pobytu w Szwajcarii od Wladimira Vogela dodekafonii[1]. W Brazylii, adaptując elementy muzyki miejscowej, zaczął rozwijać indywidualny styl[1]. W latach 60. zaczął tworzyć tzw. „eseje planimetryczne”, w których korzystając ze środków typowych dla techniki serialnej wprowadzał ciszę jako równorzędny składnik kompozycji[1]. Wprowadzał też elementy aleatoryzmu kontrolowanego, w niektórych utworach posługiwał się notacją graficzną[1]. W latach 70. pod wpływem myśli dalekowschodniej stworzył własną estetykę dzieła muzycznego, opartą o kontrastowanie europejskiego myślenia o rozczłonkowaniu czasu na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość z azjatyckim przekonaniem o jego ciągłości[1]. W swoich kompozycjach wykorzystywał elementy muzyki brazylijskiej, hinduskiej i japońskiej, stosując m.in. typowe dla tych kultur instrumentarium[2][3].
(na podstawie materiałów źródłowych[1][2][4])
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.