![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/%25D0%25A1%25D0%25B5%25D1%2580%25D0%25B3%25D0%25B8%25D0%25B9_%25D0%25A0%25D0%25B0%25D0%25B4%25D0%25BE%25D0%25BD%25D0%25B5%25D0%25B6%25D1%2581%25D0%25BA%25D0%25B8%25D0%25B9_%25D0%25B2_%25D0%25B6%25D0%25B8%25D1%2582%25D0%25B8%25D0%25B8.jpg/640px-%25D0%25A1%25D0%25B5%25D1%2580%25D0%25B3%25D0%25B8%25D0%25B9_%25D0%25A0%25D0%25B0%25D0%25B4%25D0%25BE%25D0%25BD%25D0%25B5%25D0%25B6%25D1%2581%25D0%25BA%25D0%25B8%25D0%25B9_%25D0%25B2_%25D0%25B6%25D0%25B8%25D1%2582%25D0%25B8%25D0%25B8.jpg&w=640&q=50)
Dionizy (ikonograf)
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Dionizy, oryg. Дионисий (ur. ok. 1440 – zm. po 1503[1] lub ok. 1450 – ok. 1520[2]) – ruski ikonograf.
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/%D0%A1%D0%B5%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%A0%D0%B0%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D0%B6%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%B2_%D0%B6%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%B8.jpg/640px-%D0%A1%D0%B5%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%A0%D0%B0%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D0%B6%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%B2_%D0%B6%D0%B8%D1%82%D0%B8%D0%B8.jpg)
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Ferapontov.jpg/320px-Ferapontov.jpg)
Dionizy urodził się ok. 1450; wiadomo, iż miał trzech synów: Teodozjusza, Włodzimierza i Andrzeja, z których dwaj pierwsi również zajmowali się pisaniem ikon[2].
Okres aktywnej działalności twórczej mnicha określają w przybliżeniu daty 1480–1500[3]. Dionizy zyskał sławę po wykonaniu zespołu fresków dla monasteru w Borowsku[2]. Swoją działalność artystyczną kontynuował w Moskwie, gdzie napisał ikony dla soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Kremlu moskiewskim. W 1481, w czasie pracy nad wymienionymi wizerunkami, napisał m.in. ikony Metropolita Piotr ze scenami z żywota oraz Metropolita Aleksy ze scenami z żywota[2]. Następnie Dionizy malował freski w monasterach: św. Pawła w Obnorsku, Chrystusa Zbawiciela w Pryłuce, Cyrylo-Biełozierskim oraz monasterze św. Józefa Wołokołamskiego k. Moskwy[2]. Jego ostatnią większą realizacją malarską był zespół fresków w Monasterze Terapontowskim. Jest to również jedyne dzieło Dionizego (z zakresu malarstwa ściennego), które w praktycznie niezmienionej formie przetrwało do naszych czasów[2].
Wojsław Molé nazywa Dionizego drugim po Andrieju Rublowie wielkim staroruskim ikonografem: chociaż podkreśla, iż dzieła Rublowa miały większą wartość artystyczną, przyznaje obydwu artystom równe miejsce w historii sztuki ruskiej[4]. Zdaniem tego samego autora Dionizy rozwinął nowy rodzaj monumentalnych kompozycji oraz nowy wzorzec postaci, oparty na perfekcji rysunku[4]. Sztuka Dionizego była zarazem wyrazem tendencji artystycznych panujących w okresie jednoczenia księstw ruskich przez Wielkie Księstwo Moskiewskie[4].