![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Charles_Gleyre_-_Daphnis_et_Chloe_revenant_de_la_montagne.jpg/640px-Charles_Gleyre_-_Daphnis_et_Chloe_revenant_de_la_montagne.jpg&w=640&q=50)
Dafnis i Chloe
strona ujednoznaczniająca w projekcie Wikimedia / Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Dafnis i Chloe (gr. Δάφνιν καὶ Χλόην Daphnin kai Chloēn) – najbardziej znany antyczny romans grecki autorstwa Longosa.
![]() |
Zobacz też: Daphnis i Chloé (balet). |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Charles_Gleyre_-_Daphnis_et_Chloe_revenant_de_la_montagne.jpg/640px-Charles_Gleyre_-_Daphnis_et_Chloe_revenant_de_la_montagne.jpg)
Romans pasterski, którego akcja toczy w całości na Lesbos, nieopodal Mityleny, składa się z 4 ksiąg. Opowiada historię uczuć dwojga wychowanych przez pasterzy podrzutków, początek ich miłości, następnie rozłąkę, dotykające ich cierpienia i życiowe zawody, a w końcu odnalezienie prawdziwych rodziców i zawarcie związku będącego spełnieniem ich pragnień i wynagrodzeniem za wierność trwałym uczuciom[1].
Opowieść ta znacznie odbiega od 6 znanych dziś romansów starogreckich, wykazując w porównaniu z nimi istotne różnice. Należą do nich: stałe umiejscowienie fabuły na wyspie, ograniczenie motywów ubocznych ze skupieniem na wątku miłosnym, rezygnacja z rozpraszających czytelnika deklamacji i monologów. Walorem są za to opisy przyrody, choć zmanierowane sielankowo, to nacechowane autentycznym sentymentem autora do uroków życia wiejskiego. Również plastyczna charakterystyka licznych występujących postaci i typów ludzkich[1].
Styl oraz epilog utworu Longosa znajdujący analogię w ówczesnej literaturze, wskazują na II wiek n.e. jako czas jego powstania[1].
Najbardziej znany i uznawany za najpiękniejszy z zachowanych romansów greckich, który zarazem wywarł istotny wpływ na literaturę europejską. Popularnością cieszył się już w Bizancjum. W Europie zachodniej upowszechniony dzięki XVI-wiecznemu francuskiemu przekładowi J. Amyota. Na język polski przełożony przez Jana Parandowskiego[1] pt. Dafnis i Chloe. Sielanka miłosna (Ateneum, Lwów 1925).[2].