Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Christian Marie Auguste d’Oriola (ur. 3 października 1928 w Perpignan, zm. 29 października 2007 w Nîmes) – francuski florecista, wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia |
3 października 1928 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci |
29 października 2007 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost |
178 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() |
Na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1948 roku zdobył srebrny medal w rywalizacji indywidualnej. W rundzie finałowej wygrał pięć z siedmiu pojedynków i uplasował się za rodakiem, Jéhanem de Buhanem a przed Węgrem Lajosem Maszlayem[1]. Parę dni później wspólnie z André Boninem, Jéhanem de Buhanem, Jacquesem Lataste, René Bougnolem i Adrienem Rommelem zdobył złoty medal drużynowo. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w turnieju indywidualnym zdobył złoty medal. W rundzie finałowej wygrał wszystkie osiem walk i wyprzedził Włochów: Edoardo Mangiarottiego i Manlio Di Rosę[2]. Następnie Francuzi w składzie: Claude Netter, Jéhan de Buhan, Jacques Lataste, Jacques Noël, Christian d'Oriola i Adrien Rommel ponownie zwyciężyli w zawodach drużynowych. Kolejne dwa medale wywalczył podczas igrzysk w Melbourne w 1956 roku. Najpierw Claude Netter, Bernard Baudoux, Jacques Lataste, Roger Closset, Christian d'Oriola i René Coicaud zajęli drużynowo drugie miejsce. Następnie obronił tytuł indywidualnego mistrza olimpijskiego, wygrywając sześć z siedmiu pojedynków w rundzie finałowej[3]. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Rzymie w 1960 roku, gdzie był piąty drużynowo i ósmy indywidualnie. Wystartował tam też w szpadzie drużynowej, w której Francuzi zajęli dziewiąte miejsce.
Podczas mistrzostw świata w Lizbonie w 1947 roku zdobył indywidualnie złoty medal. Ponadto Bonin, Bougnol, de Buhan, d’Oriola i Rommel zwyciężyli w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał też złote medale na mistrzostwach świata w Sztokholmie (1951), mistrzostwach świata w Brukseli (1953) i mistrzostwach świata w Filadelfii (1958) oraz srebrne na mistrzostwach świata w Kairze (1949), mistrzostwach świata w Monte Carlo (1950), mistrzostwach świata w Luksemburgu (1954) i mistrzostwach świata w Paryżu (1957). Ponadto zdobył również cztery medale w zawodach indywidualnych: złote na MŚ 1949, MŚ 1953 i MŚ 1954 oraz srebrny na MŚ 1955 (za Węgrem Józsefem Gyuriczą)[4].
Podczas IO 1960 był chorążym reprezentacji Francji[5].
Po zakończeniu kariery był międzynarodowym sędzią, pełnił też funkcję wiceprezydenta Francuskiej Federacji Szermierki[6].
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Legii Honorowej[7] oraz Srebrnym Orderem Olimpijskim (1977)[8].
Jego kuzyn, Pierre Jonquères d’Oriola, był jeźdźcem sportowym[9], a żona - Kate Delbarre także uprawiała szermierkę[10].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.