Loading AI tools
architekt niemiecki Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Carl Ferdinand Langhans (ur. 14 stycznia 1781 we Wrocławiu, zm. 22 listopada 1869 w Berlinie)[1] – niemiecki architekt, syn Carla Gottharda Langhansa. Projektant i budowniczy wielu gmachów teatralnych i operowych na terenie Śląska i Niemiec, m.in. Opery Wrocławskiej. Projektował w stylu klasycystycznym i historycznym.
Carl Ferdinand Langhans był synem architekta Carla Gottharda Langhansa[1]. Wraz z Karlem Friedrichem Schinklem kształcił się u Davida Gilly’ego, a jednocześnie zawodu architekta uczył go ojciec[1].
W 1797 uzyskał uprawnienia kierownika budowy (niem. Baukondukteur)[1]. W latach 1800–1802 towarzyszył w pracach budowlanych nad berlińskim Niemieckim Teatrem Narodowym (niem. Deutsches Nationaltheater) przy Gendarmenmarkt według projektu ojca[1]. Wskutek wojny w 1806 jako główny nadworny inspektor budowlany (niem. Oberhofbauinspektor) otrzymywał jedynie wynagrodzenie tymczasowe (niem. Wartegeld)[1]. Następnie wyjechał w podroż studyjną do Włoch[1], gdzie znalazł się pod wpływem włoskich budowli renesansowych[2].
Od jesieni 1808 pracował jako samodzielny architekt we Wrocławiu[1]. W 1819 został mianowany radcą budowlanym (niem. Baurat)[1]. W latach 1828–1829 wyjechał do Francji i ponownie do Włoch[1]. W 1834 przeprowadził się do Berlina, by zająć się budową pałacu dla księcia Wilhelma przy Unter den Linden[1].
Projektował głównie budynki oper i teatrów w stylu klasycystycznym i historycznym[1]. W 1845 powierzono mu odbudowę audytorium opery berlińskiej[1], zniszczonej przez pożar w 1843[2]. Później był często angażowany do budowy teatrów[2], m.in. w Legnicy (1841), Szczecinie (1846–1849), Dessau (1855) i Lipsku (1864–1868)[1]. Wcześniej jednak nie udało mu się otrzymać zlecenia na odbudowę berlińskiego Teatru Narodowego (niem. Berliner Schauspielhaus), które przypadło Schinklowi w 1817 ani też na budowę berlińskiego Königsstädtisches Theater w 1833, które przyznano Karlowi Theodorowi Ottmerowi[1].
Obok architektury, Langhans interesował się akustyką i mechaniką[1] – w 1831 zaprezentował we Wrocławiu swój wynalazek tzw. pleoramę[3] – dwie, ruchome panoramy, które przesuwały się równolegle, a widz siedzący w łodzi pomiędzy nimi miał wrażenie wycieczki wodnej, np. po zatoce neapolitańskiej lub po rzece Ren[4].
Od 1815 roku, Carl Ferdinand Langhans był członkiem wrocławskiej loży masońskiej Fryderyk pod Złotym Berłem[5]
Teatry:
Inne budowle świeckie:
Budowle sakralne:
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.