Atrybucja (łac. attributio danie, przydzielenie komuś czegoś)[1] – przypisywanie czegoś komuś lub czemuś.
- atrybucja (w sztuce) – przypisanie dzieła sztuki o nieznanym autorstwie konkretnemu artyście czy szkole[1].
- atrybucja (w psychologii) – upatrywanie przyczyn jakichś zachowań w cechach charakteru, potrzebach danej osoby lub w uwarunkowaniach społecznych i środowiskowych[2]. W psychologicznych teoriach atrybucji – atrybucje (atrybucje przyczynowe) to wnioskowanie o przyczynach zdarzeń – zwłaszcza o przyczynach swojego bądź cudzego zachowania – przez „zwykłych” ludzi (psycholodzy badają, jak to ludzie robią i jakie są skutki różnych atrybucji)[3][4].
- atrybucja (w językoznawstwie) – połączenie rzeczownika z przymiotnikiem, który w tym połączeniu pełni funkcję przydawki (atrybutu), np. czarny koń[1].
- atrybucja (w klimatologii) - określenie przyczyn zmiany klimatu[5] lub związku zjawiska ekstremalnego (np. cyklonu tropikalnego, fali upałów, suszy) z globalną zmianą klimatu spowodowaną przez człowieka[6]
- atrybucja (termin przestarzały) – prawo przysługujące jednostce albo instytucji; kompetencja, zakres władzy, działania[1].
Friedrich Forsterling: Atrybucje. Podstawowe teorie, badania i zastosowanie, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2005, ISBN 83-89120-35-6.