Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
7 Pułk Ułanów Lubelskich (7 puł) – pułk rozpoznawczy Polskich Sił Zbrojnych.
![]() Odznaka pamiątkowa pułku | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | |
Rozformowanie | |
Nazwa wyróżniająca | |
Dowódcy | |
Pierwszy |
ppłk dypl. Bronisław Mokrzycki |
Działania zbrojne | |
II wojna światowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja |
Galatina |
Rodzaj wojsk |
rozpoznanie |
Podległość |
24 grudnia 1944 roku ukazał się rozkaz organizacyjny dowódcy 2 Korpusu Polskiego L.dz.6009/kwat/tj. na mocy którego 12 pułk Ułanów Podolskich miał wydzielić zawiązki organizacyjne dla 7 pułku Ułanów Lubelskich w ilości połowy stanu. Ponadto pełny stan uzbrojenia bojowego i pojazdów mechanicznych. Etat pułku (bryt.) WE II/251/1 później WE II/251/2 przewidywał 43 oficerów i 828 szeregowych[1].
25 grudnia 1944 roku, w Mercato Saraceno, generał dywizji Władysław Anders w czasie pobytu w 12 pułku Ułanów Podolskich zapowiedział, że zostanie z niego utworzony 7 pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Dowódca 2 Korpusu przemawiając do ułanów Podolskich powiedział: „dumny jestem z Was, iż macie w sobie tyle sił żywotnych, że będziecie zdolni wyłonić z siebie zawiązki dla 7 Pułku Ułanów. Wierzę, że godnym on będzie spadkobiercą pięknych tradycji 7 Pułku, na którego sztandarze widnieje Order Virtuti Militari”. Prace przygotowawcze rozpoczęto pod koniec grudnia 1944 roku, po przeniesieniu 12 pułku Ułanów Podolskich na południe Włoch, do miejscowości Casarano[2].
10 stycznia 1945 roku generał dywizji Władysław Anders wydał zgodę na odtworzenie 7 pułku Ułanów Lubelskich, jako pułku samochodów pancernych (rozpoznawczy) 3 Dywizji Strzelców Karpackich[3].
18 stycznia 1945 roku w Casarano odbyła się uroczystość wydzielenia i pożegnania zawiązków. Dzień ten został przyjęty za datę odtworzenia pułku. Uroczystość zakończyła msza święta, a następnie defilada obu pułków w szyku pieszym przed swoimi dowódcami. Tego samego dnia pułk odjechał do miejscowości Galatina i zakwaterował w budynku szkoły. Stan pułku liczył 16 oficerów, 7 podchorążych, 9 starszych podoficerów oraz 342 podoficerów i ułanów. 19 stycznia 1945 roku ukazał się pierwszy rozkaz dzienny pułku[4]. 27 stycznia rozpoczęły się kursy instruktorskie wyszkolenia motorowego, kierowców samochodów pancernych Staghound, wyszkolenia strzeleckiego samochodów pancernych Staghound oraz kurs obserwatorów (dowódców wozów). Kursy ukończyło 77 instruktorów[5]. 3 marca do pułku wcielono 124 ułanów, w większości ochotników z terenu Francji. 4 marca odbyła uroczysta zbiórka z okazji imienin Szefa Pułku, generała Kazimierza Sosnkowskiego. 7 marca pułk liczył 19 oficerów oraz 596 podoficerów i ułanów[6]. 19 marca 1945 roku pułk wizytował generał Władysław Anders, pełniący obowiązki Naczelnego Wodza. W przeglądzie i defiladzie wziął udział 12 Pułk Ułanów Podolskich i 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich. 23 marca pułk obchodził swoje święto[7]. 14 maja pułk podjął marsz do strefy frontowej, celem dołączenia do macierzystej 3 DSK. Po zakończeniu działań wojennych pułk stacjonował w Petriolo i Montottone. W drugiej połowie czerwca 1945 roku dołączył do 1 BSK rozlokowanej w Budrio w okolicach Bolonii. Już w lipcu powrócił do swoich poprzednich garnizonów[8]. Przez cały rok 1945 w 7 pułku prowadzono intensywne szkolenie w pułku i na kursach poza nim, okresowo istniał szwadron szkolny. Jesienią pułk rozmieszczono nad Adriatykiem w Giulianova, a pod koniec roku przeniesiono go do Grottammare i Grottaglie, w tych miejscowościach pułk kwaterował do końca pobytu we Włoszech[9]. Od listopada 1945 roku 7 pułk Ułanów Lubelskich pełnił służbę wartowniczą w Zgrupowaniu "Straż Taranto" przy obozach jenieckich oraz magazynach amunicyjnych w rejonie Bari. W sierpniu i wrześniu 1946 roku pułk częściowo transportem kolejowym przez Niemcy i Francję, a częściowo drogą morską odbył podróż do Wielkiej Brytanii. Rozmieszczony został w Livermere Camp, w rejonie Bury Saint Edmunds w hrabstwie Suffolk. Żołnierze uczestniczyli w pracach polowych i oczyszczaniu terenu z niewybuchów, nastąpiła częściowa demobilizacja i przechodzenie do życia cywilnego. Z uwagi na powyższe w grudniu 1946 r. ze stanu osobowego utworzono dwa szwadrony "A" i "B"[10]. 3 lipca 1947 roku szwadrony „A” i „B” zostały połączone w jeden szwadron pod dowództwem por. Władysława Rubnikowicza[11]. 5 lipca 1947 roku obecnych w pułku było 113 żołnierzy, w tym: 13 oficerów, 2 chorążych, 4 starszych wachmistrzów, 5 wachmistrzów, 8 plutonowych, 14 kaprali, 23 starszych ułanów i 44 ułanów. Poza pułkiem było odkomenderowanych kolejnych 23 podoficerów i 63 ułanów[12]. 10 lipca 1947 roku oddział został przeniesiony z obozu Livermere Camp do obozu Great Bower Wood Camp położonego kilka mil na zachód od Londynu[11].
Kadrę uzupełniał por. Henryk Tekliński „przykomenderowany z 12 Pułku Ułanów Podolskich na okres wyszkolenia pułku”[20].
Ponadto służbę w pułku pełnił ppor. Stefan Nędzyński.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.