Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
École polytechnique – francuska politechnika w Palaiseau pod Paryżem założona w 1794 roku. Od 1804 roku ma status wojskowy, mimo którego jest otwarta dla studentów zagranicznych[1].
![]() | |
École polytechnique widziana z jeziora | |
Dewiza |
Pour la Patrie, les Sciences et la Gloire |
---|---|
Data założenia |
1794 |
Typ | |
Państwo | |
Adres | |
Liczba pracowników • naukowych |
625 |
Liczba studentów |
2899 |
Rektor |
Jacques Biot |
Członkostwo | |
Położenie na mapie Francji ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Uczelnia jest znana we Francji przede wszystkim ze swojego trzyletniego programu Ingénieur Polytechnicien, do którego selekcjonują najlepszych studentów kończących classes préparatoires trwających 2 lata. Z tego względu, uczestnicy tego programu zaczynają od zajęć na poziomie trzeciego roku licencjatu i kończą z dyplomem magistra inżyniera[2]. École polytechnique prowadzi również studia magisterskie[3] i doktoranckie[4].
Z powodu swojego statusu wojskowego, uczestnicy programu Ingénieur Polytechnicien mają stopień oficerski i posiadają mundur wojskowy. Szkoła przewodzi również corocznej defiladzie wojskowej 14 lipca[5]. Uczelnia nadzorowana jest przez francuskie ministerstwo obrony[6].
Uczelnia posługuje się również przydomkiem „X”. Dwie teorie są przywoływane, aby wytłumaczyć jego pochodzenie. Według pierwszej, chodzi o dwie krzyżujące się armaty, które tradycyjnie widniały w logo uczelni. Według drugiej, chodzi o odniesienie do wyjątkowej wagi przykładanej do nauczanej przez nią matematyki. Przy nazwiskach studentów i absolwentów często podaje się rok przyjęcia do szkoły poprzedzony literą „X”[7].
Uczelnia powstaje w 1794 pod nazwą „Ecole centrale des travaux publics”[8] (nie mylić z École centrale Paris), po tym gdy w 1793 roku zamknięto wszystkie uczelnie we Francji[8]. Swoją dzisiejszą nazwę otrzymuje w 1795 roku[9].
W 1804 roku, Napoleon Bonaparte nadaje szkole status wojskowy i dewizę, które dotrwały do dnia dzisiejszego. Wtedy też uczelnia wprowadza się do budynków niedaleko Panteonu w Paryżu.
Podczas drugiej wojny światowej, uczelnia jest zmuszona do przeprowadzki do Villeurbanne i Lyonu oraz traci swój status wojskowy. Status ten jest jej zwrócony w 1944 roku, a szkoła wraca do dawnych budynków w 1945 roku.
Po wojnie, uczelnia wchodzi w okres intensywnych zmian, zwiększenia liczby studentów jak i jej laboratoriów. W 1961 roku, liczba studentów wzrasta do 400 i zapada decyzja o przeniesieniu uczelni ze względu na brak miejsca na rozwój. W 1970 roku zmienia się częściowo status: Ecole polytechnique staje się uczelnią cywilną pod patronatem ministerstwa obrony. W 1972 uczelnia otwiera podwoje również dla kobiet. W 1976 przenosi się do podparyskiego Palaiseau. Od 1995 roku, uczelnia otwiera się na studentów z zagranicy. W 2008 roku, razem z innymi szkołami wyższymi, między innymi Université Paris-Saclay, bierze udział w inicjatywie mającą rozwinąć pobliskie tereny, aby mogły konkurować z Doliną Krzemową.[10] Od 2019 Ecole Polytechnique wchodzi w skład Institut Polytechnique de Paris, którego jest współzałożycielem.[11]
Absolwentami École polytechnique było wiele osób, które zaznaczyły się w historii Francji.
Trzech absolwentów objęło urząd prezydenta Republiki Francuskiej: Sadi Carnot (X1857), Albert Lebrun (X1890) i Valéry Giscard d'Estaing (X1946).
École polytechnique szczyci się również trzema laureatami nagrody Nobla: Henri Becquerel (X1872) z fizyki (1903), Maurice Allais (X1931) i Jean Tirole (X1973) z ekonomii (1988, 2014). W dziedzinie matematyki, Augustin Louis Cauchy (X1805), Gustave Coriolis (X1808), Henri Poincaré (X1873), Siméon Denis Poisson (X1798) i Benoît Mandelbrot (X1944) również ukończyli tę szkołę. Jean-Christophe Yoccoz, laureat medalu Fieldsa z 1994 roku, jest doktorem École polytechnique.
Absolwenci École polytechnique zajmowali również najwyższe pozycje we francuskich firmach. Wśród nich Conrad Schlumberger (X1898), twórca przedsiębiorstwa Schlumberger z bratem Marcelem Schlumberger, mający również ogromny wkład w rozwój geofizyki otworowej. Bernard Arnault (X1969) jest szefem LVMH i numerem 11 na liście najbogatszych ludzi świata magazynu Forbes (2017)[12]. Carlos Ghosn (X1974) był prezesem Renault/Nissan (2005-2019).
Absolwentem uczelni jest również filozof Auguste Comte (X1814).
Jednym z wykładowców École polytechnique był Claude Louis Berthollet[13].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.