amerikansk gitarist From Wikipedia, the free encyclopedia
Winfield Scott «Scotty» Moore III (27. desember 1931–28. juni 2016) var ein legendarisk amerikansk gitarist som var mest kjend for å spele dei første åra av karrieren til Elvis Presley.
Scotty Moore | |||
![]() | |||
Fødd | 27. desember 1931 | ||
---|---|---|---|
Fødestad | Gadsden i Tennessee i USA | ||
Død | 28. juni 2016 (84 år) | ||
Dødsstad | Nashville i Tennessee i USA | ||
Fødenamn | Winfield Scott Moore III | ||
Opphav | USA | ||
Aktiv | 1950-åra til 2009 | ||
Sjanger | Rock and roll | ||
Instrument | Gitar | ||
Tilknytte artistar |
| ||
Plateselskap | Sun | ||
Verka som | Musikar | ||
Prisar | Rock and Roll Hall of Fame |
Scotty Moore lærte å spele gitar i familien og av vener frå han var åtte år gammal. Moore sin bakgrunn var jazz og country og leia eit band kalla Starlite Wranglers før Sam Phillips ved Sun Records sette han i lag med ein ung Elvis Presley. Phillips meinte at sologitaren til Moore og bassen til Bill Black var alt som var nødvendig i lag med rytmegitaren og vokalen til Elvis. I 1954 spelte Moore og Black på det som vart den første innspelinga til Elvis Presley, That's Alright (Mama) i 1954. Elvis, Black og Scotty Moore kalla seg Blue Moon Boys og fekk seinare med seg trommeslagar D.J. Fontana. I starten av juli 1954 byrja Blue Moon Boys å turnere i dei amerikanske Sørstatane og spelte inn fleire singlar.
Moore spelte på fleire av Presley sine mest kjende innspelinga frå 50-åra, som «Good Rockin' Tonight», «Baby Let's Play House», «Heartbreak Hotel», «Mystery Train», «Hound Dog», «Too Much» og «Jailhouse Rock».
I 1960-åra gav Moore ut soloalbumet The Guitar That Changed the World. Han spelte på comebacket til Elvis i 1968 på NBC.
Moore spelte i starten på ein Gibson ES-295[1], før han byta til ein Gibson L5[2] og til slutt ein Gibson Super 400[3].
Scotty Moore vert rekna som ein av dei aller første rock and roll-gitaristane og mange seinare gitaristar har omtalt han som ei stor inspirasjonskjelde. For denne rolla er han innlemma i Rockabilly Hall of Fame og i 2000 òg i Rock and Roll Hall of Fame.