Loading AI tools
Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
De magnetische flux, ook wel magnetische stroom, door een oppervlak is de oppervlakte-integraal van de magnetische fluxdichtheid over dat oppervlak. Het is, populair gezegd, een natuurkundige grootheid waarmee het aantal magnetische veldlijnen die het oppervlak doorkruisen, wordt aangegeven. Met de flux in het algemeen wordt de 'doorstroom' van een bepaalde grootheid bedoeld. De eenheid van magnetische flux is de weber.
De magnetische flux , genoteerd met de Griekse hoofdletter phi, door het oppervlak wordt gegeven door:
Daarin is:
De magnetische flux wordt met genoteerd om deze van de elektrische flux te onderscheiden.
Als het magnetische veld homogeen is en het oppervlak niet gekromd, is de magnetische flux gelijk aan het inwendig product van de magnetische fluxdichtheid en de normaalvector op het oppervlak .
Daarin is de hoek tussen en , en is de norm van en de norm van .
Deze berekening is over het algemeen een vereenvoudiging van de werkelijkheid. Het is met de integraalrekening mogelijk de magnetische flux van een magnetisch veld, ook als dat niet homogeen is, door een gegeven oppervlak te berekenen, ook als dat oppervlak gekromd is. De differentiaalvergelijking voor de magnetische flux door een infinitesimaal oppervlakte-elementje is:
dus het product van de magnetische veldsterkte , de oppervlakte van het oppervlakte-elementje waar het magneetveld doorheen loopt en de cosinus van de tussenhoek . Dit is de hoek tussen het aangelegde magneetveld en de loodlijn of de normaal op het oppervlakte-elementje.
De overeenkomstige integraalvergelijking is:
De opgewekte magnetische flux door een spoel is met behulp van de wet van Ampère af te leiden en is gegeven door:
Daarin is:
De magnetische flux kan op verschillende manieren veranderen:
De magnetische flux door de spoelen in een dynamo verandert op de derde manier.