Loading AI tools
Frans zanger en acteur Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Patrick Bruel (Tlemcen (Algerije), 14 mei 1959) is een Frans zanger en acteur van Joodse komaf.
Patrick Bruel | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Patrick Bruel in 2006. | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Patrick Maurice Benguigui | |||
Bijnaam | Patrick Bruel | |||
Geboren | 14 mei 1959 | |||
Geboorteplaats | Tlemcen![]() | |||
Land | Tlemcen, Algerije | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1981- | |||
Genre(s) | Pop | |||
Beroep | Zanger, acteur, pokerspeler | |||
Label(s) | Rendez-vous musique/14 Productions | |||
Officiële website (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) Last.fm-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
|
Zijn ouders waren joodse Berbers uit Tlemcen in het noordwesten van Algerije. Zijn vader verdween toen Patrick drie jaar oud was. Samen met zijn moeder ging hij naar Argenteuil, een voorstad van Parijs. Zijn grote passie was voetbal en in die tijd was zijn grote voorbeeld Johan Cruijff.[bron?] Zijn moeder overtuigde hem ervan dat hij een goede opleiding nodig had en hij haalde zijn DEUG in Engels.
In 1978 werkte hij als G.O. (Gentil Organisateur) bij Club Med en hij organiseerde er talentenjachten en deed er zelf ook aan mee. Hij werd gehoord door iemand van Barclay, die hem een singletje liet maken: Vide en op de achterkant Jusqu'au bout. Het werd geen doorbraak. In 1979 speelde hij zijn eerste filmrol in Le coup de Sirocco van regisseur Alexandre Arcady.
Om een beetje op adem te komen en om te beslissen wat hij uiteindelijk wilde doen, vertrok hij naar New York. In eerste instantie om zijn toenmalige vriendin na te reizen, maar de twee geplande weken werden uiteindelijk twee jaar. Hij leerde tevens Gérard Presgurvic kennen, met wie hij het nummer Marre de cette nana-là schreef.
Terug in Frankrijk kreeg hij verschillende filmrollen aangeboden en hij richtte zich meer op het schrijven van teksten. In 1987 stond hij in Olympia op de planken voor een aantal concerten. Hoewel ze goed bezocht werden, was het nog steeds geen doorbraak.
Die doorbraak kwam met het album Alors regarde. Daarop staan nummers als Place des grands hommes en het later nogmaals uitgebrachte Casser la voix, dat ver buiten de grenzen van Frankrijk bekend werd. De tour na het album Alors regarde was een succes. Hij slaagde er in om als Franse artiest een aantal keer Ahoy te vullen, waarvan twee keer volledig uitverkocht.
In Frankrijk werd in het begin van de jaren negentig gesproken over de "Generatie Bruel". Hij werd er om geprezen dat hij jong genoeg was om de jongeren aan te spreken en oud genoeg om met de volwassenen mee te praten. Later trad Bruel op in het Palais Omnisports de Paris-Bercy en kwam hij nog een paar keer naar Nederland.
Naast romantische liedjes zingt Bruel ook over zaken in de politiek waar hij het niet mee eens is en maakt hij zich daar sterk voor. Op 21 juni 1995 weigerde hij in Toulon op te treden omdat de burgemeester lid was van het Front National. De voorman van het FN, Jean-Marie Le Pen, viel hem hierover publiekelijk aan.[1] Eerder, in 1990, trad Bruel op tijdens SOS Racisme. Ook bij demonstraties, zoals tegen de Loi Debré in 1998, liep hij vooraan met onder andere Emanuelle Béart. Bruel steunt vele goede doelen. Hij treedt op tijdens benefietconcerten tegen kanker, aids, en verleende ook zijn medewerking aan een humanitaire actie voor Somalië. Samen met andere artiesten, zoals Pascal Obispo en Jean-Jacques Goldman maakt hij deel uit van de groep Les Enfoirés en staat in dat kader al jaren op het podium voor de restos du coeur, om geld in te zamelen voor dak- en thuislozen. In december 2013 was hij de presentator van het Franse televisieprogramma Téléthon, dat geld inzamelt om onderzoek te bekostigen om spierziekten tegen te gaan. Om dit te promoten kwam 'Un arc en ciel' uit, dat hij eerder schreef met zijn (inmiddels ex-)vrouw Amanda Sthers. Dit zong hij met Marina Russo, die een spierziekte heeft, en de Franse zanger Cali en Bénabar. iTunes steunt deze actie voor de eerste keer kosteloos (het geld dat men betaalt voor de download gaat 100% naar het goede doel).
In 2002 schreef Bruel samen met Rick Allison en Marie-Florence Gros het nummer 'Il faut du temps' voor het Eurovisiesongfestival in Estland. Het werd vertolkt door Sandrine François en zij behaalde de vijfde plaats.
Bruel speelt poker en is te zien op diverse instructie-dvd's voor poker. Bruel is vaak te gast in het Franse programma 'Star Académy' (de Franse variant van Starmaker). Hij treedt ook op met onbekende artiesten en geeft hen tips en adviezen. Ook is hij producer van een aantal artiesten (Julie Reins, Domino, Carrapicho) die onder zijn eigen platenlabel Rendez-vous musique/14 Productions werken.
In september 2004 trouwde hij met de ruim twintig jaar jongere schrijfster Amanda Maruani (bekend als Amanda Sthers). Samen kregen ze twee zonen Oscar (2003) en Léon (2005). Zij zijn gescheiden in 2007.
Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
---|---|---|---|---|---|
De(ux) face(s) | 1986 | - | |||
Si ce soir | 1992 | 29-02-1992 | 31 | 22 | Livealbum |
Alors regarde | 1992 | 30-05-1992 | 47 | 25 | |
Bruel / 3 | 1994 | 14-05-1994 | 43 | 8 | |
Juste avant | 25-10-1999 | 15-04-2000 | 43 | 12 | |
Entre deux... | 03-06-2002 | 12-10-2002 | 49 | 7 | |
Des souvenirs devant... | 20-03-2006 | 15-07-2006 | 69 | 3 | |
Lequel de nous | 26-11-2012 | - | |||
Ce soir on sort | 02-11-2018 | - | |||
Encore une fois | 18-11-2022 | - |
Album met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 200 albums | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
---|---|---|---|---|---|
Des souvenirs devant... | 2006 | 08-04-2006 | 86 | 1 | |
Lequel de nous | 2012 | 08-12-2012 | 58 | 1* |
Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
---|---|---|---|---|---|
Casser la voix | 1990 | 24-02-1990 | tip10 | - | Nr. 77 in de Single Top 100 |
Décalé | 1991 | 31-08-1991 | tip14 | - | Nr. 66 in de Single Top 100 |
Casser la voix (Live) | 1992 | 29-02-1992 | 8 | 8 | Nr. 8 in de Single Top 100 / Alarmschijf |
J'te l'dis quand même (Live) | 1992 | 23-05-1992 | tip5 | - | Nr. 45 in de Single Top 100 |
Décalé (Live) | 1992 | 11-07-1992 | tip17 | - | met Mariza Corréa / Nr. 70 in de Single Top 100 |
Elle m'regardait comme ça | 1992 | - | Nr. 82 in de Single Top 100 | ||
J'te mentirais... | 2000 | - | Nr. 81 in de Single Top 100 | ||
Pour la vie | 2000 | - | Nr. 92 in de Single Top 100 | ||
Tout s'efface | 2001 | Nr. 95 in de Single Top 100 | |||
Dit is mijn stem (Casser la voix) | 2006 | - | met Xander de Buisonjé / Nr. 64 in de Single Top 100 |
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
---|---|---|---|---|---|
Qui a le droit... (Live) | 1992 | 18-01-1992 | 50 | 1 | |
Casser la voix (Live) | 1992 | 11-04-1992 | 37 | 2 | |
Lequel de nous | 2012 | 01-12-2012 | tip94* |
Nummer(s) met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '99 | '00 | '01 | '02 | '03 | '04 | '05 | '06 | '07 | '08 | '09 | '10 | '11 | '12 | '13 | '14 | '15 | '16 | '17 | '18 | '19 | '20 | '21 | '22 | '23 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Casser la voix | 1084 | - | 1482 | 916 | 919 | 1154 | 1127 | 645 | 1353 | 945 | 1077 | 1010 | 1009 | 1036 | 1026 | 1077 | 1041 | 1162 | 1305 | 1650 | 1783 | 1775 | 1389 | 1133 | 1419 |
J'm'attendais pas à toi | - | - | - | - | - | - | - | 201 | 1224 | 840 | 1861 | 1964 | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - |
Bruel is behalve acteur een verdienstelijk pokerspeler. Hij won in 1998 een WSOP-bracelet door het $5.000 Limit Hold'em-toernooi te winnen.
Le Charimari: Begin september 1981 stond Bruel op de planken met het stuk 'Le Charimari'. Dit stuk speelde tot in 1982 en zijn tegenspelers waren Micheline Boudet, Pierre Tornade, Bertrand Penot en Isabelle Andriolo. Het speelde in het Parijse Théâtre Saint-Georges.
On m'appelle Emilie: Vanaf 12 oktober 1984 stond hij wederom op de planken, dit keer in het stuk 'On m'appelle Emilie'. Dit stuk is geschreven door Maria Pacôme. Bruel speelde Henri, eveneens in Théâtre Saint-Georges.
La Grande Magie: Bruel was in 1998 producent van het stuk 'La Grand Magie', van Eduardo De Filippo. Zijn broer David Moreau componeerde de muziek voor het stuk.
Le Limier: Na een 'pauze' van twintig jaar speelde hij op 26 september 2002 in het stuk 'Le Limier', samen met Jacques Weber. Dit keer in het Théâtre de la Madeleine in Parijs. Bruel speelde Milo Tindle. Het stuk is een bewerking van 'Sleuth' van Anthony Shaffer.
Le Prénom: Vanaf 7 september 2010 speelde Bruel in het stuk 'Le Prénom' in Théâtre Edouard VII (Parijs). Hij speelde de rol van Vincent. Dit stuk had zoveel succes dat er is besloten werd een verfilming te maken. Tevens werd dit stuk in meerdere landen opgevoerd zoals Duitsland en Canada.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.