Loading AI tools
Groenafval Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Groente-, fruit- en tuinafval ofwel gft is afval van huishoudens in de vorm van schillen en resten van groenten, fruit en aardappelen, resten van gekookt eten, vlees- en visresten (inclusief graten, schelpen en botjes), pinda- en notendoppen, eierschalen, plantaardige olie, gestold vet, onkruid, klein snoeiafval, gemaaid gras en bladeren. Het is een grondstof voor de land- en tuinbouwindustrie.
Van puur gft-afval kan compost gemaakt worden. Het maken van schone en bruikbare compost is alleen mogelijk als het gft-afval niet vermengd is met ander afval. Liggen er andere producten op dezelfde hoop, dan raakt het gft-afval vervuild, bijvoorbeeld met zware metalen.
De volgende producten mogen in gft-afval terechtkomen:
De volgende afvalproducten zijn geen gft en mogen daar ook niet in terechtkomen:
Wat precies in de gft-bak mag, verschilt per gemeente. Zo zamelen veel gemeenten ook niet recycleerbaar papierafval zoals luiers, slagerspapier, bevuilde papieren en kartonnen verpakkingen (zonder plastic of metaalfolie), inpakpapier, broodzakken, taartdozen, papieren zakdoekjes, huishoudpapier en servetten via de gft-bak in.
Groente, fruit- en tuinafval (gft) wordt in Nederland apart ingezameld en veelal verwerkt tot compost.
Begin jaren negentig bestond ongeveer de helft van het huishoudelijk restafval in Nederland nog uit groente-, fruit- en tuinafval, inmiddels is de hoeveelheid gedaald tot minder dan veertig procent (38% in 2011[3], 31% in 2018[4]).In totaal gaat het om zo'n 1,469 miljard kilogram huishoudelijk gft-afval per jaar in 2017.[5] Dat zijn behalve fruitschillen en groenteresten bijvoorbeeld ook theezakjes, visgraten, broodkorsten en klein snoeiafval. Van al het huishoudelijk gft-afval werd in 2017 60% gescheiden aangeleverd.[6] Gft-afval wordt ook wel organisch afval genoemd. In de natuur verteren deze stoffen en dienen ze als voeding voor planten en dieren. Sinds januari 1994 moeten gemeenten in Nederland het gft-afval gescheiden inzamelen en laten verwerken tot compost. Daardoor hoeft er minder afval gestort of verbrand te worden en is de schade aan het milieu kleiner. De gemeente verstrekt speciale gft-bakken.
Van de ongeveer 600 miljoen kilo compost die in 2003 in de 25 Nederlandse composteerinstallaties geproduceerd wordt, gaat ruim de helft naar de land- en tuinbouw. Daar wordt het gebruikt als meststof en bodemverbeteraar. Ook wordt gft-compost gebruikt als potgrond, wat het afgraven van hoogveen in Oost-Europa en Ierland beperkt. Een klein deel van de geproduceerde compost gaat naar de groensector (parken en sportvelden) en naar particulieren. Ook wordt compost naar België en Duitsland geëxporteerd.
Bedrijven in Nederland zijn zelf verantwoordelijk voor het scheiden van hun afvalstoffen. Dat geldt dus ook voor gft. Bedrijven moeten op grond van de Wet milieubeheer een milieuvergunning hebben of ze vallen onder de algemene regels van de zogenaamde 8.40 AMvB's. Dat zijn Algemene Maatregelen van Bestuur die zijn gebaseerd op hoofdstuk 8.4 van de Wet milieubeheer. Voor bedrijven die vergunningplichtig zijn, kan de verplichting tot afvalscheiding in de vergunning staan.
In Vlaanderen halen sommige gemeenten gft op met gft-bakken of met bioafbreekbare vuilniszakken. Andere gemeenten stimuleren het thuiscomposteren en bieden hiervoor compostbakken en composteercursussen aan. Ook is het meestal mogelijk om het gft-afval te deponeren in een containerpark. Vanaf januari 2024 wordt gft-afval apart aanbieden in de meeste Vlaamse gemeenten verplicht.