Loading AI tools
Amerikaans hoogleraar fysiologie Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
David Julius (New York, 4 november 1955) is een Amerikaanse fysioloog die in 2021 samen met Ardem Patapoutian de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde won voor hun onderzoek naar het waarnemen door het menselijk lichaam van kou, warmte en aanrakingen.[1]
![]() | ||||
---|---|---|---|---|
4 november 1955 | ||||
![]() | ||||
David Julius in 2016 | ||||
Geboorteland | Verenigde Staten | |||
Geboorteplaats | New York | |||
Nationaliteit | Amerikaans | |||
Nobelprijs | Fysiologie of Geneeskunde | |||
Jaar | 2021 | |||
Reden | "Voor hun onderzoek naar het waarnemen door het menselijk lichaam van kou, warmte en aanrakingen" | |||
Samen met | Ardem Patapoutian | |||
Voorganger(s) | Harvey J. Alter Michael Houghton Charles M. Rice | |||
Opvolger(s) | Svante Pääbo | |||
|
Julius is gekend om zijn werk in de moleculaire biologie. Hij is als hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Californië. In 2010 kreeg hij de Shaw Prize in Biowetenschappen en geneeskunde en in 2020 een Breakthrough Prize in Life Sciences.
Julius werd geboren in een Russisch-joods gezin in Brighton Beach, Brooklyn, New York, waar hij naar de Abraham Lincoln High School ging. Hij behaalde in 1977 zijn bachelordiploma aan het Massachusetts Institute of Technology. Hij promoveerde in 1984 aan de Universiteit van Californië - Berkeley, onder gezamenlijk toezicht van Jeremy Thorner en Randy Schekman, waar hij KEX2 identificeerde als bepalend lid van een familie van furine-achtige proproteïne-convertases. In 1989 voltooide hij zijn postdoctorale opleiding bij Richard Axel aan de Columbia-universiteit, waar hij de serotonine 1c-receptor kloonde en karakteriseerde.
Gedurende zijn periode op Berkeley en Columbia raakte Julius geïnteresseerd in hoe psilocybine-paddenstoelen en lysergeenzuurdi-ethylamide werken, wat hem ertoe bracht breder te kijken naar hoe dingen uit de natuur op menselijke receptoren inwerken.