From Wikipedia, the free encyclopedia
Алексеј Максимович Каледин (руски: Алексе́й Макси́мович Каледи́н; 24 октомври 1861 – 11 февруари 1918) — козачки коњанички генерал кој го предводел Белото Дон Козачко движење во почетните фази на Руската граѓанска војна.
Алексеј Каледин | |
---|---|
![]() | |
Роден(а) | Алексеј Максимович Каледин 24 октомври 1861 Уст Хоперскаја, Саратов Руско Царство |
Починал(а) | 11 февруари 1918 (возр. 56) Новочеркаск, Руска СФСР |
Каледин е роден во 1861 година, во Уст Хоперскаја, место во Саратовската Област, од Дон Козачки офицер. Завршил воено училиште во Воронеж, артилериско училиште Михајловское во Санкт Петербург (1882) и Академија на Генералштабот (1889). Од 1903 до 1906 година, тој служел како директор во военото училиште во Новочеркаск. Од 1906 до 1910 година, Каледин служел како помошник началник на Генералштабот на Донската армија.
За време на Првата светска војна, тој бил командант на 12-та коњаничка дивизија и на 8-та армија на Југозападниот фронт. Каледин не ја прифатил Февруарската револуција од 1917 година и бил ослободен од командното место поради неговото одбивање да ги изврши наредбите на Привремената влада во врска со демократизацијата во армијата. На 17 јуни 1917 година, Каледин бил назначен за Атаман на Дон Козаците од страна на козачката заедница и, на инсистирање на Митрофан Богаевски, станал на чело на новоформираната козачка „армиска влада“ (Войсковое правительство), обновена за прв пат од 1709 година. Во август 1917 година, во Москва, Каледин излегол со својата програма за сузбивање на револуционерното движење.
На 29 август, локалните власти на Новочеркаск одлучиле да побараат од Александар Керенски да го ослободи генералот Каледин од функцијата и да го уапси за ширење про-Корниловска пропаганда меѓу Козаците од регионот Дон. На 31 август, обвинителот на Судот во Новочеркаск добил телеграма од Керенски, во која се вели дека Каледин е официјално разрешен од функцијата и треба веднаш да биде уапсен и да му се суди за предавство.
Главната команда на Козаците решила прво да го сослуша Каледин, а потоа да го испрати кај Могиљов да се објасни во штабот на врховниот командант, како што побарал Керенски. На 6 септември Каледин се обидел да го заштити Корнилов од нападите на командата на козачката армија. На 25 октомври (почетокот на Октомвриската револуција), Каледин изјавил дека додека целосно не се обнови овластувањата на Привремената влада во Русија, Донската козачка армија ќе преземе целосна контрола над регионот Дон.
На почетокот на октомври истата година, Керенски бил притиснат од козачка делегација да ги отфрли обвиненијата на Каледин и жестоко го критикувала дека „попуштил пред Советите“.
Керенски, плашејќи се од насилните реакции од Козаците сместени во Новочеркаск, ги следел нивните наредби и ја отфрлил целата афера, пред наводно да им каже „Во очите на советските водачи јас сум деспот и тиранин... Што се однесува до Привремената влада, не зависи само од советот, но смета дека е жално што воопшто постои“.
Оваа изјава го означил почетокот на Калединшина, бунт во регионот Дон. Загубата на Ростов на Дон и Ледениот марш што следел го навело Каледин да верува дека целата ситуација станала безнадежна. На 29 јануари 1918 година, тој поднесол оставка од својата функција и изврши самоубиство пукајќи се себеси на 11 февруари 1918 година.[1][2]