Seraphim
From Wikipedia, the free encyclopedia
Seraphim seu Seraphin (a nomine plurali Hebraico, quod est שְׂרָפִים śərāfîm; Graece σεραφείμ; confer Arabice مشرفين musharifin[1]) sunt antiquus angelorum ordo. Ipsum vocabulum partes in hodiernis Iudaismo, Christianismo, et Islam agit.[2]
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Seraph_medieval.jpg/220px-Seraph_medieval.jpg)
In Libro Isaiae Bibliorum Sacrorum de Seraphim (6, 1–7) legitur:
- 1 In anno, quo mortuus est rex Ozias, vidi Dominum edentem super solium excelsum et elevatum;
- et fimbriae eius replebant templum.
- 2 Seraphim stabant iuxta eum; sex alae uni et sex alae alteri: duabus velabat faciem suam
- et duabus velabat pedes suos et duabus volabat.
- 3 Et clamabat alter ad alterum et dicebat:
- Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus exercituum;
- plena est omnis terra gloria eius.
- 4 Et commota sunt superliminaria cardinum a voce clamantis, et domus repleta est fumo.
- 5 Et dixi:
- Vae mihi, quia perii!
- Quia vir pollutus labiis ego sum
- et in medio populi polluta labia habentis ego habito
- et regem, Dominum exercituum, vidi oculis meis.
- 6 'Et volavit ad me unus de seraphim, et in manu eius calculus, quem forcipe tulerat de altari,
- 7 et tetigit os meum et dixit:
- Ecce tetigit hoc labia tua,
- et auferetur iniquitas tua,
- et peccatum tuum mundabitur.
Etiam Carolus Baudelaire in "Franciscae," carmine Latino in Les fleurs du mal divulgato, de seraphim canit.