Բրոնխիոլիտ
From Wikipedia, the free encyclopedia
Բրոնխիոլիտ, վիրուսային ծագման մանր շնչական ուղիների ախտահարում[2]։ Սովորաբար այն ի հայտ է գալիս երկուսից փոքր տարիքային խմբում[3]։ Այն կարող է դրսևորվել հետևալ ախտանիշներով՝ ջերմությամբ, հազով, քթահոսությամբ, խզզոցներով, և այլ շնչառական խնդիրներով[2]։ Բարդացած դեպքերը կարող են ասոցացվել քթային դժվարաշնչությամբ, տնքոցներով, շնչառությանը զուգահեռ կողերի շուրջ գտնվող մաշկի ներքաշումներով (օժանդակ մկաններով շնչառություն)[2]։ Եթե երեխան չի ստացել անհրաժեշտ հեղուկներ, ապա կարող են ի հայտ գալ ջրազրկման նշաններ[2]։
Բրոնխիոլիտ | |
---|---|
Տեսակ | հիվանդության կարգ և ախտանիշ կամ նշան |
Պատճառ | Մարդու ռեսպիրատոր-սինցիտիալ վիրուս և շնչառական ուղու վիրուսային վարակ |
Բժշկական մասնագիտություն | թոքաբանություն, անհետաձգելի բժշկություն, մանկաբուժություն և վարակաբանություն |
ՀՄԴ-9 | 466.1 |
ՀՄԴ-10 | J21 |
Բուժում | home oxygen therapy?[1] |
![]() |
Բրոնխիոլիտի հիմնական պատճառը Ռեսպիրատոր սինտիցիալ վիրուսային վարակն է (դեպքերի 72%) կամ Ռինովիրուսը (դեպքերի 26%)[3]։ Հիվանդությունը մեծ մասամբ հաստատվում է հիմնվելով ախտանիշների վրա[4]։ Հետազոտություններից՝ կրծքավանդակի ռենտգեն քննությունը և վիրուսային տիպավորումը սովորաբար չեն անցկացվում[3]։ Կարող է իրականցվել մեզի քննություն ջերմությամբ ընթացող դեպքերի ժամանակ[3]։
Հատուկ բուժում չի պահանջվում[5]։ Սովորաբար պահպանողական բուժումը տնային պայմաններում բավական է[2]։ Երբեմն լինում է անհրաժեշտություն բուժումը իրականցնել հիվանդանոցային պայմաններում թթվածնի, սննդի կամ ներերակային հեղուկների լրացման նպատակով[2]։ Հավաստի հետազոտույունները պաշտպանում են նաև հիպերտոնիկ աղաջրով ներշնչական (ինհալացիոն) բուժումը[6]։ Բուժումը հակաբակտերիալ դեղորայքով, հակավիրուսային դեղորայքով, բրոնխոլայնիչներով, կամ էպինեֆրինով չունի բակավական ապացուցողական տվյալներ կամ բուժման արդյունավետությունը նման դեղորայքով հայտնի չէ[7]։
Մինչև 2 տարեկան երեխաների մոտավորապես 10-30% հիվանդանում է բրոնխիոլիտով[2][8]։ Հյուսիսային կիսագունդում հիվանդացությունը հիմնականում տեղի է ունենաում ձմռան ամիսներին[2]։ Հիվանդանոց դիմած հիվանդների շրջանում մահացությունը հասնում է մոտ 1%[9]։ Հիվանդության բռնկում առաջին անգամ նկարագրվել է 1940 թվականին[10]։