From Wikipedia, the free encyclopedia
Ալեքսանդր Վասիլևիչ Կոլչակ (ռուս.՝ Александр Васильевич Колчак, նոյեմբերի 4 (16), 1874[1], Ալեքսանդրովսկոյե, Սանկտ Պետերբուրգի գավառ, Սանկտ Պետերբուրգի նահանգ, Ռուսական կայսրություն[2] - փետրվարի 7, 1920[2][3][4][…], Իրկուտսկ, Խորհրդային Ռուսաստան[2]), ռուս բևեռախույզ, Ռուսական կայսրության նավատորմի ծովակալ (1917)։ Ծառայել է Ծովային գլխավոր շտաբում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է Բալթիական նավատորմի օպերատիվ շտաբի պետ, 1916 թվականից՝ Սևծովյան նավատորմի հրամանատար։ Պայքարել է 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխության դեմ։ 1918 թվականի նոյեմբերի 18-ին Օմսկում հաստատել է ռազմական կառավարություն (մինչև 1920 թվականի հունվարի 4-ը), որը կրել է Համառուսաստանյան ժամանակավոր կառավարություն անվանումը։ Սպիտակ շարժման մյուս առաջնորդների կողմից ստացել է «Համառուսաստանյան ռազմածովային ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատար» տիտղոսը[5]։
Ալեքսանդր Կոլչակ ռուս.՝ Александръ Васильевич Колчакъ | |
---|---|
![]() Կոլչակի վերջին լուսանկարը մահապատժից առաջ (1920) | |
Ծնվել է | նոյեմբերի 4 (16), 1874[1] |
Ծննդավայր | Ալեքսանդրովսկոյե, Սանկտ Պետերբուրգի գավառ, Սանկտ Պետերբուրգի նահանգ, Ռուսական կայսրություն[2] |
Մահացել է | փետրվարի 7, 1920[2][3][4][…] (45 տարեկան) |
Մահվան վայր | Իրկուտսկ, Խորհրդային Ռուսաստան[2] |
Քաղաքացիություն | ![]() ![]() ![]() |
Մայրենի լեզու | ռուսերեն |
Կրթություն | Ծովային կադետական դպրոց և Սանկտ Պետերբուրգի ռազմածովային ինստիտուտ |
Մասնագիտություն | քաղաքական գործիչ, ճանապարհորդ հետազոտող, սպա, օվկիանոսագետ, զինվոր և glaciologist |
Ամուսին | Q12111824? |
Ծնողներ | հայր՝ Vassili Ivanovitch Koltchak? |
Զբաղեցրած պաշտոններ | Supreme Ruler of Russia? և Supreme Commander? |
Կուսակցություն | Սպիտակ շարժում |
Պարգևներ և մրցանակներ | |
Ստորագրություն![]() | |
![]() |
Շուրջ մեկուկես տարի միջազգային հանրության կողմից ճանաչվել է որպես երկրի իրավական առաջնորդը։ Այնուամենայնիվ, չի կարողացել ամբողջապես իր շուրջը միավորել հակաբոլշևիկյան բոլոր ուժերին։ Կոլչակը հրաժարվում էր ինքնավարություն տալ էթնիկական փոքրամասնություններին, ինչպես նաև կտրականապես դեմ էր հակաբոլշևիկյան ձախ թևի հետ համագործակցելուն, միևնույն ժամանակ ապավինելով արտաքին ուժերի օգնությանը։ Սպիտակգվարդիականների պարտությունից հետո, եղել է անկախ զորամիավորումների դավադրության զոհը, որոնք նրան հանձնում են տեղական բոլշևիկյան մարմիններին[6]։
Գնդակահարվել է 1920 թվականին։